Tá Gabel ráddi í Føroyum

    Orð: Jacob Hansen
    Lag: Vísulag (Om Danmarks kvide)

    1. Á fjallalandi við grønari líð
    býr Føroya tjóð,
    har frælsið var heima í fornu tíð
    og mentan góð.
    Monnum ei skortaði nakað til fíggja,
    men teir fingu tó annað at síggja,
    tá Gabel ráddi í Føroyum.

    2. Døkk tokan seg breiddi um landið tá,
    nívandi tung;
    stúrandi eygað at øllum sá.
    Gomul og ung
    kærdu seg illa undan tí vanda,
    kvíðandi fyri, hvar tey skuldu landa,
    tá Gabel ráddi í Føroyum.

    3. Hvør fríborin kvinna stúrandi sat
    í heimahøll;
    ei seggur í stríði seg finna læt,
    tey svóvu øll.
    Børnini grótu av armóð í smáttu,
    maður ei bita til heimið sítt átti,
    tá Gabel ráddi í Føroyum.

    4. Í Føroyum mangur tá lítið fekk
    til dagligt breyð,
    biddandi trælur um bygdir gekk,
    ja, stór var neyð;
    leitaðu tey sær til strondina niður
    at skera sær tang og stinga sær fliður,
    tá Gabel ráddi í Føroyum.

    5. Long var leiðin til handils tá
    í teirri tíð
    hjá teimum, sum búðu langt burtur frá
    Tórshavnar bý;
    mangur misti tá lív og æru,
    ið fór til Havnar at keypa sær varu,
    tá Gabel ráddi í Føroyum.

    6. Bert danskir harrar tá ráddu har
    við handilin,
    tá føroyingur illa happaður var,
    slapp valla inn.
    Um Føroyingar vildu har avreiða nakað,
    varð tað við háð og spotti vrakað,
    tá Gabel ráddi í Føroyum.

    7. Tann vara, handilin teimum beyð,
    varð lítið verd,
    moðið var kornið og fúnað var breyð,
    og vágin skerd.
    Ofta ov lætt í býð varð vegið
    – loddini høvdu mist sína megi -,
    tá Gabel ráddi í Føroyum.

    8. Við handilin ofta eyktist sút
    og mikið stríð,
    og tómhentur mangur varð rikin út
    í teirri tíð;
    lamið var fólkið sum hundur í hafti,
    ið heim verður rikin við tómum kjafti,
    tá Gabel ráddi í Føroyum.

    9. Fólkið varð happað og illa lítt,
    lagt undir fót,
    hvør maður noyddist at lata sítt
    til fútabót.
    Tann, teimum talaði nakað at meini,
    fjøtraður varð á Spískasteini,
    tá Gabel ráddi í Føroyum.

    10. Tú fríborni sveinur og fríborna sprund,
    hvar vart tú tá, –
    tá prestar og fútar á tíni grund
    frítt høvdu ráð?
    Sum grenjandi garmar um landið teir fóru,
    ránaðu til sín sum ófriðardjórið,
    tá Gabel ráddi í Føroyum.

    11. Tað var ikki løgið, um tú bart hat
    á hevndar hátt
    til teirra, sum soleiðis bóru seg at
    við tína gátt;
    útlendskir harrar við trælabandi
    bundu teg í tínum egna landi,
    tá Gabel ráddi í Føroyum.

    Her blásti ein stormur um fjallatind

    Orð: Jacob Hansen
    Lag: Regin Dahl

    1. Her blásti ein stormur um fjallatind;
    hann tusti í hvørjari rivu.
    Tá skalvur var stongsil á hvørjari grind,
    og rímtussar vápn síni trivu;
    teir brynjaðu hvønn bjargavegg
    og hongdu í fossar sítt avgamla skegg.

    2. Slíkt nítur at hvørjari mannasál,
    so ótti úr nervunum sprettur.
    Tí tørvast eitt dirvi so sterkt sum stál
    og harður ein vilju sum lettur,
    um vinnast skal lítið ella nógv
    í glerstoyttum líðum, um óslættan sjógv.

    3. Tit Føroya garpar, tit Føroya menn,
    tit eru til verju her settir,
    men ov lítið hava tit vunnið enn,
    ein meginpartur er eftir;
    enn tørvast brøgd, áðrenn verður ov seint,
    at seta várt lands merki frítt og reint.

    4. Men tá tagna stormar um fjallatind,
    og tá tiðnar ísur í skorum,
    tá sameintir ganga um hallargrind
    tit trúgvir í virki og orðum.
    Av heilum huga og reinari sál
    tit vinna til heiðurs várt móðurmál.

    Fagurt ert tú, fosturlandið

    Orð: Jacob Hansen
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Fagurt ert tú, fosturlandið,
    tá um kvøld við gyltum brandi
    fjallatindur fevndur er,
    álvarsamt mót himni peikar,
    vónbros undir brúnum leikar,
    nú hann kvøldsins krúnu ber.

    2. Fagurt ert tú, fosturlandið,
    tá ein mjúkur, svalur andi
    streymar havinum ífrá;
    blíðar heilsur til mín ber hann,
    sveimandi um fjallið fer hann,
    kyssir blómur foldum á.

    3. Fagurt ert tú, fosturlandið,
    og tí havi ástarbandið
    eg í trúgv fast at tær knýtt;
    ynski eg, alt sólin skínur,
    tær, at eingin lív títt týnir,
    kæra fosturlandið mítt!

    Tú, Føroyar, mín móðir

    Orð: Jacob Hansen
    Lag: Tú sangst eitt so vakurt og yndisligt ljóð

    1. Tú, Føroyar, mín móðir,
    ert føgur og fríð,
    tú minni mær bert ífrá fornari tíð
    um trúskap, um bardaga, frælslynd’ og stríð,
    um fedranna lívið her oyggjunum í.

    2. Tá brandurin Haralds reyðlitaður var
    og prógv fyri kúgandi harðræði bar,
    tá fedrarnir mæltu: “Ei spyrjast skal, at
    ein frælslyndur seggur so fjøtra seg læt.”

    3. Á tingi teir mæltu tey djarvastu orð,
    teir tordu seg vísa við høvdingaborð,
    teir tordu væl møta, hvar stríð var á leið,
    teir reystliga bardust og bliknaðu ei.

    4. Í æðrum teim norrønt rann víkingablóð,
    fram víkingaskútan í sjóroki vóð;
    ein garpur tá bardist, til vegin hann lá,
    tí skomm honum tókti at doyggja á strá.

    5. Tá føroyingur sjálvur helt róðrið í hond,
    og væl hann tá vardi um heimligu strond,
    og søgan hon kendist so víða um lond
    um høvdingakynini Sigmund og Trónd.

    6. Men tíðir so gingu, og øld eftir øld,
    og følin varð hondin, og røddin varð køld,
    og fúnaði skútan ið væl var soymd,
    og horvið var frælsi, og mentan var gloymd.

    7. Men aftur man sól gylla Føroya strond,
    og aftur finst róðrið í føroyingsins hond,
    og aftur man vakna hin sovandi tjóð;
    um skammsligin var hon, so livir hon tó.

    8. Hitt vaksandi lið verður fagurt at sjá,
    ið sigursælt merki ber bringuni á;
    og ber tað ei brandin og brynjunnar serk,
    tað hómar tó vegin til fullkomið verk.

    Um náði, o, Guð mín, eg heiti á teg

    Orð: Jakob Hansen

    1. Um náði, o, Guð mín, eg heiti á teg,
    nú lívið út líðandi fjarar;
    mín ævigi bústaður, vóni tí eg,
    er innanvert við tínar garðar.

    2. Tær løtur so mangar eg havi her strítt,
    og mangan tær beiskar mær vóru,
    tó ongantíð misti eg stavnhaldið mítt,
    tí Harrin var sjálvur við róðrið.

    3. Og tá ið eg kenni mín arbeiðisdag
    av álvara taka at skýma,
    tú, Guð mín, ið best kennir tíðir og stað,
    ver hjá mær mín seinasta tíma.

    Tá eg verði stórur

    Orð: Jacob Hansen
    Lag: Vísulag (Sår er min hånd)

    1. Tá eg verði stórur,
    tá verður tað gott,
    áh hvat eg tá verði glaður;
    á sjógvin eg sleppi dag og nátt
    sum annar útróðrarmaður.

    Her er tað land, sum mær hóvar.

    2. Enn eri eg lítil, eg sleppi ei við
    at seta línu niður;
    men eg má ganga í fjøruni
    og stinga øður og fliður.

    3. Eg biði pápa lova mær við;
    hann sigur: “Tú gert bara verri,
    ligg tú bara heima í frið,
    til tú ert vorðin størri.”

    4. Tá fái eg bæði bát og neyst,
    línu, onglar og snøri;
    summar, vetur, vár og heyst
    eg fisk at landi føri.

    5. So selji eg hann til handilin,
    eg nógvar pengar fái,
    so spari eg teir og seti teir inn,
    tá sjálvur eg mær ráði.

    6. Tá keypi eg ikki bomm-bomm og skrá,
    at drekka eg ikki skal røra;
    at endanum skip eg keypi tá,
    og sjálvur skal eg tað føra.

    7. So seti eg segl undir hvørja rá,
    ja, stuttligt man mær tað tykja;
    yvir havið eg sigli tá
    til onnur lond at vitja.

    8. Til eg verði stórur eg gleði meg;
    á sumri eg ei skal blunda,
    við øðrum monnum fari eg
    í bakkan at draga lunda.

    9. So klívi eg í bakkanum,
    eg djarvur verði at ganga;
    eg gravi í øllum holunum
    hvønn lunda til at fanga.

    10. Í línuna teir binda meg,
    eg sígi í bergið bláa;
    tann fugl, ið situr á rókini,
    eg skal í netið fáa.

    11. Stuttligt tað verður í línuni
    aftur og fram at sveiggja,
    líka sum eg í roykstovuni
    undir bitanum eri vanur at reiggja.

    12. Eg gangi fram, hvar rókin er høll,
    við stongini skal eg meg styðja,
    so seti eg meg á ein lítlan pall
    til lomviga at fleyga.

    13. Tað verður stuttligt at sita har
    og fugl í netið at fáa
    av tí, sum flýgur fyri eygum á mær
    yvir havinum bláa.

    14. Eg haldi tað verða stuttligt við
    á fjall eftir seyði at ganga,
    at reka lomb við móðurlið;
    í rættini vit tey fanga.

    15. Um slættan dal og grøna líð
    eg lættliga kann renna;
    tann fuglaflokk, sum býr haganum í,
    eg læri væl at kenna.

    16. Láir, spógvar og tjøldur við
    í haganum hava reiður;
    eg lati eggini liggja í frið,
    tí fuglurin tey eigur.

    17. Stuttligari er tað tó
    enn á fjall at ganga,
    tá tey rópa grindaboð,
    og glaða á hvørjum tanga.

    18. Tann maður, sum tá stendur og slær,
    man líggjan frá sær tveita,
    til húsa heim hann skundar sær,
    til bátin man hann leita.

    19. Bóndin tá í hjallin fer
    kjøtið niður at skera;
    mjólkadyllan til reiðar er,
    og klæðir í bátin tey bera.

    20. Hvør maður við skundi til bátin fer
    við sínum oljubrókum,
    skuturin fullur av váknum er
    og línum og sóknarkrókum.

    21. So taka teir allir árar í hond
    og rógva, har grindin man vera;
    teir reka so hana á slættan sand
    har hvalir á háls at skera.

    22. Tá eg verði stórur, tá sleppi eg har,
    ja, ja, tá verði eg glaður!
    Grindaknívin eg beri við lær
    sum annar grindamaður.

    23. Kann vera, eg sleppi næstu ferð,
    tí eg nú mennist í hvørjum.
    Nei, ongastaðni so stuttligt er
    at búgva sum í Føroyum.

    Her er tað land, sum mær hóvar.

    Nú vakni øll úr svøvni glað

    Christoph Ernst Friedrich Weyse
    Orð: Jacob Hansen
    Lag: Christoph Ernst Friedrich Weyse
    Viðmerking: Yrktur í 1907.

    1. Nú vakni øll úr svøvni glað,
    nú náttarstundin hvarv;
    nú sær mítt eyga ljósan dag,
    nú byrjar dagsins starv.

    2. Nú sólin vísir andlit blítt,
    hon fer um fjørð og sund;
    hon vermir arma hjarta mítt
    og gleðir sára lund.

    3. Hon minnir meg á morgun tann,
    tá hann úr deyða stóð,
    ið sigur yvir syndum vann
    og yvir deyðans tjóð.

    4. Ja, glaður hvør til dagsverk fer
    í Jesu Kristi navn;
    og tá ið tað at kvøldi ber,
    hann førir oss í havn.

    Góða mamma, eg vil sova

    Orð: Jacob Hansen
    Lag: Ludvig Mathias Lindeman

    1. Góða mamma, eg vil sova,
    eygu míni møðast brátt;
    Jesuspápi hevur lovað
    meg at verja væl í nátt.

    2. Góða mamma, legg meg niður,
    góða mamma, signa meg.
    Lítla barnið mammu biður
    faðirvár at læra seg.

    3. Góða mamma, far ei frá mær,
    far ei út um stovugátt;
    bið Guðs einglar standa hjá mær,
    vera vernd hjá mær í nátt.

    4. Góða mamma, alt eg gloymi,
    alt tað, sum eg sá í dag;
    langt, langt burtur eg meg droymi
    til ein fagran, fríðan stað.

    5. Har man Jesuspápi búgva,
    vakrar blómur vaksa har;
    hagar hvítir einglar flúgva,
    flúgva einaferð við mær.

    6. Sov í friði, kæri skattur,
    sov tín sæla náttarblund.
    Gævi Guð, tú vakni aftur
    lívsins frísku morgunstund.

    Eina ferð í fornu tíð

    Orð: Jacob Hansen

    Eina ferð í fornu tíð
    stjørnan yvir Betl’hems bý
    fagurt ljós til jarðar sendi,
    fáur tó hitt barnið kendi,
    sum tá borið var í heim.

    Sendiboð frá Guði var
    sent til seyðamenn, ið har
    goymdu at um náttarstundir;
    heilagur var hesin fundur,
    eingil talar teirra til:

    «Mannahjarta, ræðst ei so,
    eg tær beri gleðiboð:
    Sæl í fjósi situr kvinna,
    og hjá henni skulu finna
    tit hitt halga jólabarn.»

    Glaðir gingu teir á nátt,
    finna barn í fjósi brátt,
    jólabarn við himnagávum,
    klætt í spjarrar, lá á stráum,
    trygt hjá móður síni svav.

    Sum tá gleddust seyðamenn,
    gleðast vit á jólum enn
    um hin stóra himnadrottin,
    sum av kvinnuni er sprottin
    mær til størstu sálarbót.

    Halda vit tí jól við frið,
    og vit bjóða honum við,
    vera skal hann jólagestur,
    bróðir vár og vinur bestur;
    gleðast bæði stór og smá.