Kvæði um Føroyar

    Orð: Jakob Jakobsen
    Lag: Ja, vi elsker dette landet

    1. Stranga kongavald á sinni
    dámdi norskum ei,
    fríir menn ei trivust inni,
    fóru sína leið,
    út í hav sær heim at leita,
    flokkur settist fast
    í teim oyggjum, Føroyar eita,
    hjarta várum næst.

    2. Føroyaland er punkilítið,
    knapt á korti sæst;
    føroyingar í fullgott býti
    goyma dýran skatt:
    Kvæðini á gólvi dynja
    um gomul kappabrøgd,
    reiggjað svørð og brotin brynja
    væl í minni løgd.

    3. Sjúrður fremst í kappa flokki
    ríður Grana bak;
    harður var Brynhildar tokki,
    varð hans deyðasak.
    Kvinnutokki er ei greiður,
    lúnut hennar trá,
    girnast tann, ið onnur eigur,
    valla eydnast má.

    4. Sært tú flokkin? Høgni ríður
    reystum Sjúrði næst;
    kappin tann, til jarðar nígur,
    aldrin hevur ræðst:
    Guðrun, hansar falska systir,
    í illgerðum stív,
    nýtti ramar svikalistir,
    fekk av brøðrum lív.

    5. Gamli Nornagestur snarpi
    leiddur er við stríð:
    Sjúrður, Gunnar, Høgni garpi
    heyggjum hvíla í;
    niður hann í vatnið kavar,
    har lívsljósið brann,
    var tað sløkt, er úti ævin,
    lívið deyðan fann.

    6. Hoyr, hvør tungt í hasum pleyrar,
    rætt sum aðrir tólv!
    Eingin hestur ber hann meira,
    tunga Gongu-Rólv.
    Tíðrikskapparnir útríða,
    glaðir uttan sorg;
    teir av hestum sínum stíga
    fyri Brattingsborg.

    7. Dansurin við duni gongur
    í Brattingsborgar høll –
    dansa tvinnir avrekskongar,
    Ísanshirðin øll.
    Virgar, Tíðriks einkarheltur,
    Sjúrð, tann blindi svein,
    við tí stóru eik við belti
    lætt í dansin trein.

    8. Hvør er hasin, sum so skínur?
    Gullkrúnu hann ber!
    Karlamagnus jú við sínum
    jøvningum tað er –
    Rólant Dýrindalin bregður
    síni høgru hond,
    hornið for sín munn hann hevur,
    hornið Ólivant.

    9. Ljóðið má frá køppum venda –
    tal fæst tó ei á –
    í históriuni lenda,
    fasta grund at fá.
    Føroyalandsnatúrin harða
    skapar vitið skarpt,
    hevur lært, man enn upplæra
    mangt eitt høvd so bjart.

    10. Tróndur gamli sat í Gøtu,
    spenti net sítt út,
    var ei móti teimum søtur,
    Føroyum elvdu sút.
    Purpurkápur tríggjar vildu
    klógv í landið høgt,
    teirra sendiboð har sigldu,
    men tey blivu krøkt.

    11. Langa tíð eitt kolsvart myrkur
    Føroyar tók í favn;
    eingin veit, hvat har var virkað,
    gloymt mangt heiðursnavn.
    Ongantíð var niðurskrivað
    tað, sum har var tonkt,
    hvat ið fólkið leyt uppliva
    gloymt og útistongt.

    12. Landið kom í størri vanda,
    trongdist nátt sum dag,
    fremmand ránsmansskip tá rændu,
    drupu fólk og fæ.
    Turkar, fransar, írar, brittar
    tustu her upp við.
    Heinason tá landið kvittar
    við tað harkalið.

    13. Hvat ið undir fremmand’ harrum
    fólkið seinni leið,
    undir íspeglum og narrum,
    tað fortelist ei:
    Koyrilin hekk yvir nakka,
    stongt tað var í búr,
    undir føtur var tað traðkað
    rætt sum kríatúr.

    14. Gjøgnum neyðina ta ramu
    skein so bjørt ein sól, –
    skar eitt frælsissvørð við glæmu,
    sterki Nólsoyar Pól:
    Kom sum út úr stjørnuvrimli,
    stjørnuskotið rann
    sum ein nykbrandur frá himli,
    ov skjótt burtur svann.

    15. Tjaldrið kom og kleyv tað dimmið,
    sló so ramt eitt slag,
    høgdi rovfuglarnar grimmu,
    birti ljósan dag:
    “Føroyingar, fremjið verkið!
    Gerum ei Føroyum skamm!
    Tjaldrið vera skal várt merki,
    hvar vit halda fram!”

    16. Tøkk til Harran, øllum ræður,
    landið hevur vart,
    skýlt væl fólki, hoyrt tess klagur,
    hjálpt, tá alt var svart.
    Tá ið hann, tann drottin sterki,
    signing sína ber
    aftrat okkar egna verki,
    trygg vár framtíð er.

    Jólaklokkan aftur ringir

    Orð: Jakob Jakobsen
    Lag 1: Hans Jacob Højgaard
    Lag 2: Knút Olsen

    1. Jólaklokkan aftur ringir,
    kallar øll til kirkju brátt;
    lat nú alt, sum hjartað tyngir,
    hvørva burt sum myrka nátt.

    2. Stjørnur yvir okkum lýsa
    bjart sum hina jólanátt,
    vilja okkum vegin vísa
    til Várharra ljósa slott.

    3. Jesusbarnið føtt í fjósi
    barnaeygað sær so bjart,
    jólaboðið, jólaljósið
    treingja gjøgnum hjartað hart.

    4. Gongur tú á trongum vegi,
    bangnir tankar treingja inn,
    einki kann sum jólagleði
    lýsa upp títt myrka sinn.

    5. Hoyr hin væna einglasongin
    ljóða við hvørt klokkuslag,
    tá skal vónin lætta veingin
    rætt sum fyrsta jóladag.