Við Reyðahavs strondina, óttandi sál

    Orð: Jóan Chr. Poulsen

    1. Við Reyðahavs strondina, óttandi sál,
    ei bíðar tú Harranum leingi!
    Ver kvirr fyri honum og skoða á mál
    og óttast ei fígginda meingi!

    2. Ei fjørður tær forðar til lovaðu lond,
    tú firnast ei fíggindar, bíða!
    Tí Harrin teg tekur í alveldis hond
    og sjálvur vil fyri teg stríða.

    3. Hann bjargar tær væl gjøgnum rennandi flóð
    frá syndanna trælandi stríði,
    tú legg tað í minni, hans miskunn er góð,
    við lýdni og trúgv honum bíði!

    4. Í oyðimørk foldar tær leiðin gerst greið,
    um hugur til Harrans er vendur.
    Ei fíggindar evna at forða tær leið,
    tí hann fyri ferðini stendur.

    5. Hav Harran í huga, sum verja vil teg,
    lat glaðan tín takkarsong ljóma!
    Og dagur av degi man stytta um veg
    til himlanna Kánaan at hóma.

    Undir tínum veingjabreiði

    Orð: H.A. Timm
    Týtt: Jóan Chr. Poulsen

    1. Undir tínum veingjabreiði,
    Harri, lat meg bústað eiga,
    inntil síðsta stund er mín;
    tá ið sloknar troytt mítt eyga,
    sálin suffar, troytt av deyða,
    Harri, tak meg heim til tín.

    2. Undir tínum veingjabreiði,
    har eg lívsins lukku eigi,
    andans barnaheim á fold,
    har vit finna Edens urtir,
    Ádams fall oss spilti burtur,
    spretta fram av fríðu fold.

    3. Undir tínum veingjabreiði
    trygga barnaheim eg eigi,
    ódnin verður har sum logn;
    bjargast vit ei her úr vanda,
    óndar maktir okkum granda,
    eru vit tó Harrans ogn.

    4. Undir tínum veingjabreiði
    lat bert krossin valdið eiga,
    elva sút og sorgargang.
    Faðir, tínar vísdóms hendur
    kross til sigurspálmar venda,
    trongdarróp til fagnarsang.

    5. Undir tínum veingjabreiði
    eg í hjartatempli eigi
    kærleika á lívsins leið,
    trúgv og reinleika og megi,
    at eg hvíla kann við gleði,
    tá ið runnið er mítt skeið.

    Um heljar herlið upp steig alt

    Orð: Jóan Chr. Poulsen

    1. Um heljar herlið upp steig alt,
    um tílíkt lið var aldri talt,
    ei sæð í makt og valdi,
    og hótti mær á tungu leið,
    hvar tárið rann, og barmur sveið,
    og mangar vónir kvaldi.

    2. Um gøtan gjørdist hál og mjá,
    um niða yvir øllum lá,
    og hjartað skalv í ótta,
    Guðs náðigerð, hon vikast ei,
    hon stendur við á hvørji leið,
    um ei eg hómi glotta.

    3. Um hvør ein kensla gerst mær vánd,
    og burtur sýnist álits hond,
    og ridlar alt á foldum,
    Guðs náðigerð ei svitast kann,
    so veingjalætt seg hevja man
    hvør tváað sál av foldum.

    4. Hav fría vón, o troytta sál,
    tín løn er stór, til hægri mál
    hevj eygu upp at skoða;
    ei hvirluódn, ei torubrak,
    men hóvligt dun, tá stund gerst mak,
    Guðs mildu rødd man boða.

    Signaða navn, deyðkomnum sálum tú bjargar í havn

    Orð: Jóan Chr. Poulsen
    Lag: Sámal Petersen

    1. Signaða navn,
    deyðkomnum sálum tú bjargar í havn,
    náði tín lýsir sum alføgur sól,
    óttandi sálum teim veitir tú skjól;
    signaða navn,
    deyðkomnar sálir tú leiðir í havn!

    2. Signaða navn,
    útmøddar sálir tú tekur í favn,
    armur tín røkkur um oyggjar og lond,
    eingin kann ríva oss av tíni hond;
    signaða navn,
    útmøddar sálir tær søkja tín favn!

    3. Signaða navn,
    føðslu tú veitir til dúgvu og ravn,
    fjølbroytt er lívið á víðari fold,
    trásjúkt er sinnið, sum veikligt er hold;
    signaða navn,
    føðslu tú veitir til dúgvu og ravn!

    4. Signaða navn,
    ver mær tað stavnhald, eg leggi við stavn,
    fríð gerst tá ferðin um bylgjandi sjó,
    horvin er ótti við himnanna ló;
    signaða navn,
    tú ert tað stavnhald, eg leggi við stavn!

    Lær meg, tú fagra viðarlund

    Orð: A. Oehlenschlager
    Týtt: Jóan Chr. Poulsen

    1. Lær meg, tú fagra viðarlund,
    at følna blítt á heystarstund
    við várvón eftir vetur,
    har træ mítt aftur festir rót
    og øðrum leiftrar blítt ímót,
    har summarsól ei setur.

    2. Lær, flytifuglur, meg við trá
    og longsli leggja landi frá
    til fremmant land og stranda,
    tá alt er glerstoytt her við ís,
    tá skal eitt ævigt paradís
    í himli opið standa.

    3. Lær, summarfuglur, meg sum tú
    at sundurspreingja tronga bú,
    sum her meg inni treingir;
    ein ormur akist eg í mold,
    brátt lættfloygt lyfta meg av fold
    teir gyltu purpurveingir.

    4. Tú, sum frá skýnum blídligt sær,
    tú Harri Jesus, móti mær,
    hjálp mær í neyð og sorgum;
    tú stríddist hart á Golgata
    hin beiska langafríggjadag,
    vann sigur páskamorgun.

    Eitt suff um allan heimin fer

    Orð: Th. W. Oldenburg
    Týtt: Jóan Chr. Poulsen

    Eitt suff um allan heimin fer,*
    men heiminum tað torskilt er,
    hví hjartað ber seg illa;
    um heimur leikar hátt og kátt,
    so fellur hjartað tó í fátt,
    tess trá kann eingin stilla.

    Men, frelsta sál, sum frið tær vann,
    tú heimsins suff væl skilja kann,
    tú kennir tað av royndum;
    nú teskar blítt í sál og sinn
    Guðs friður í títt hjarta inn
    og bústað tók í loyndum.

    Tann boðskapin, sum orðið bar
    um heimin út, tú tók at tær
    og læt í hjarta skriva.
    Til lov og prís Guðs halga ond
    tær loysti bundnu tungubond
    og rak burt tungan iva.

    Bert tá Guðs effata í sinn
    og sál sum snarljós skyggir inn,
    upp vekist gleðin sæla;
    tá kveikir lívsins flóð vár’ ond,
    og varrar uttan tungubond
    um himins frøi tala.

    Eitt snjóhvítt herlið er at sjá

    Janus Djurhuus
    Orð: Hans Adolph Brorson
    Týtt: J.H.O. Djurhuus (1. ør.) og Jóan Chr. Poulsen (2. og 3. ør.)

    Eitt snjóhvítt herlið er at sjá
    sum túsund fjøll við kava á,
    um alla vídd
    við pálmum prýtt,
    við song’ Guðs hástól’ hjá.
    Tað er hitt vígda lið, sum vann,
    tá stríð um allan heimin brann,
    og tváað stóð
    í lambsins blóð
    og himnasælu fann.
    Har halda tey nú halgan fund
    og takkarsong á hvørji stund;
    eitt samfalsljóð
    sum várloyst flóð
    til Guðs kvað teirra lund.

    Her háð og spott teim boðið varð;
    men síggj tey nú so rein og skær
    gullkrýnd at stá
    Guðs hástól’ hjá
    skrýdd prestabúna har!
    Her mangan runnu tunglig tár,
    og mong ein løta kendist svár;
    at barmi inn
    Guð legði kinn
    og turkar burt hvørt tár.
    Nú frøast tey í sál og lund
    og ævigt halda páskafund
    við lívsins á,
    og Jesus hjá,
    sum brøður hvørja stund.

    Til lukku vala kappalið,
    ja túsundfald til lukku við,
    at trútt tú vart,
    um stríð stóð hart,
    og vann tær sælan frið!
    Tú heimsins lystir frá tær skeyt
    og gekk ta tungu tárabreyt
    og sigur vann,
    tá heimur brann,
    og sigurspálman leyt!
    Lat ljóða lovsong himnahátt,
    og syng hvør sál av makt og mátt’,
    vær lovum tær,
    o Harri kær,
    alt, sum tú gert, er gott.

    Eg veit mær ein blund í Jesu navn

    Orð: M.B. Landstad
    Týtt: Jóan Chr. Poulsen (1.-4. ør.) og Mikkjal á Ryggi (5.-6. ør.)

    Eg veit mær ein blund í Jesu navn,
    tá lívið til deyða hallar,
    tá foldin meg tekur blítt í favn
    og móðurliga meg ballar,
    tá sálin hjá Guði væl er goymd,
    og burt eru sorgir allar.

    Eg veit mær ein sælan kvøldarfrið,
    tá foldarlívs strev er endað,
    eg frøist og gleðist so mangan við
    á himmalsins strond at lenda,
    eg vil so fegin til hvílu gá
    og heiminum bakið venda.

    Eg veit mær ein morgun við lúðraljóð,
    sum gellir um bygd og býir,
    sum vekur meg upp úr deyðans ró,
    Guðs sonur av himli stígur;
    hann kallar meg upp úr deyðans nátt
    og himla sælu mær býður.

    Tann morgunin mær so kærur er,
    eg veit mær ei nakran betur.
    O, veri hann næsta morgun her,
    eg suffi við sólarsetur;
    eg syngi um hann um morgunstund,
    tá fuglur í lundum letur.

    Og frelsarans rødd við hvørja grøv
    tey deyðu til lívs tá kallar;
    hátt ljóðar hans boð um lond og høv,
    og fram koma sálir allar,
    tey halgu hann tekur heim við sær
    til faðirsins dýrdarhallar.

    O, Jesus, ver tú ta stund mær hjá,
    tá lív mítt her enda hevur,
    og sig mínum kæru blídliga frá:
    hann deyður ei er, hann svevur.
    Eg veit fullvist, at vár faðir tá
    nýtt lív mær í himli gevur.

    Eg ungur var og fattur við

    Orð: J.O. Wallin.
    Týtt: Jóan Chr. Poulsen

    Eg ungur var og fattur við,
    nú elli niður nívir;
    brátt opnar foldin deyðans lið,
    til dust mítt likam blívur,
    til himna leingist sálin mín
    at hitta holla hirða sín,
    har fylgið savnað blívur.

    Mær gjørdust hár av elli grá
    í heimsins stríði harða,
    rættvísan mann eg aldri sá
    av Guði gloymdan verða;
    um enn hann flikar djúpu sár,
    hann turkar aftur øll vár tár,
    vár faðir man hann vera.

    Mong ættarlið eg hvørva sá,
    í deyðans favni lenda,
    og rík og fátæk, høg og lág
    tað sama øll at henda;
    og dagur kemur, dagur fer,
    Guðs náði nýggj hvønn morgun er,
    ið hann man okkum senda.

    Tað er so gott, tá verðin meg
    ei longur at sær dregur,
    á heimferð glaður gangi eg
    frá øllum tí, hon gevur;
    har míni kæru vænta meg,
    og Jesus, sum mær bjargaði,
    ein bústað til mín hevur.

    Sum Símun búgvist eg á ferð
    heim hjá tær, Guð, at vera,
    sum akurin, ið staðin er
    og búgvin til at skera;
    tú heystsins harri, Jesus mín,
    nú leingist sál mín’ heim til tín,
    hjá tær er gott at vera.