Tú, eina tú, o Harra Krist

    Orð: K. Hubert / Hans Thomissøn
    Týtt: Jógvan Nolsøe

    1. Tú, eina tú, o Harra Krist,
    ert øll mín vón á foldum,
    tú frelsa mín ert vorðin vist,
    meg reis úr syndavoldum;
    frá heimsins fyrstu stund til nú
    kom eingin her á jørð sum tú
    og meg úr deyðans vanda bar,
    eina hjá tær
    mítt hjarta troyst og lætta fær!

    2. Mín syndaneyð er svár og stór,
    tí valda sorgir mínar,
    tú, sum í deyðan for meg fór,
    tak alt í hendur tínar!
    Og sig tað við tín faðir kær’,
    at blóð títt fleyt at bjarga mær,
    so verður syndaskuld mín loyst;
    ver tú mín troyst,
    sum meg til lívið hevur reist.

    3. Styrk meg av tíni miskunn her
    í trúnni alt til enda,
    sum frið tín mær í hjarta ber,
    til eg hjá tær skal lenda;
    lat fram um alt meg elska teg
    og næsta mín sum sjálvan meg!
    Statt tú mær hjá á síðstu nátt,
    veit mær tín mátt,
    og rek hin ónda mær frá gátt!

    4. Guð faðir, lov nú veri tær,
    sum oss alt gott vil gera,
    og Jesus Krist, vár bróðir kær’,
    tí tú vilt hjá oss vera,
    og Halgi Andi, lýs oss leið,
    at burt frá tær vit villast ei,
    men tæna Guði her í verð,
    til dagur fer,
    og leiðin í Guðs himmal ber!

    Eg gleddist við smálomb

    Orð: Rasmus Effersøe
    Lag: Jógvan Nolsøe

    1. Eg gleddist við smálomb
    og blómur í líð,
    eg gleddist við heyst og við háveturstíð:
    tí summar og vár mær í huganum var,
    :,: og Magnus var vónin og várið hjá mær. :,:

    2. Eg gleddist á morgni við mortítlings ljóð,
    eg gleddist við vinfólk, sum vóru mær góð,
    eg gleddist við alt, sum á foldini er;
    :,: alt gleddi meg tvífalt, tí Magnus var her. :,:

    3. Og sólin, sum strálandi søkkur í kav
    og roða útbreiðir á land, yvir hav,
    og bylgjur, sum leika sín vakrasta leik,
    :,: tað var alt sum einki, um Magnus meg sveik. :,:

    4. Mín gleði, mín Magnus, hví drálar enn tú?
    Hví kemur tú ikki at troysta meg nú?
    Tú svíkur meg ikki, tað veit eg so vist.
    :,: Mín agnus er deyður, eg havi teg mist. :,:

    Rísur sólin páskamorgun

    Orð og lag: Jógvan Nolsøe

    1. Rísur sólin páskamorgun,
    eingil stár við gravargátt,
    lætt er nú av beiskum sorgum,
    deyðin hevur mist sín mátt!
    Jesus livir, grøvin brast,
    Satans vald’ hann hevur bast!

    2. Rísur sól í hjørtum várum,
    lívsins sigur Jesus vann,
    frelsti oss frá syndum svárum,
    tá hans blóð á krossi rann.
    Takkarljóð mót himni fer,
    paradísið opið er.

    3. Rísur sól á páskadegi,
    ljómar yvir Golgata,
    krossur vendur varð til gleði,
    syng tí, sál, halleluja!
    Jesus fái lov, at hann
    lívið oss um ævir vann.

    Nærri, mín Guð til tín

    Orð: Sarah Adams
    Lag: Lowel Mason
    Týtt: Jógvan Nolsøe

    1. Nærri, mín Guð til tín,
    nærri at tær!
    Má eg enn krossin mín
    bera á mær,
    ljóða skal harpa mín:
    Nærri, mín Guð, til tín,
    nærri at tær!

    2. Um enn í sorgartíð
    eina eg sat,
    í barmi hjarta mítt
    syrgjandi græt,
    ber meg tá dreymur mín,
    nærri, mín Guð, til tín,
    nærri at tær!

    3. Lat sálareyga mítt
    leiðina sjá,
    ið gongur heim til tín,
    eingil tín tá
    veittri meg upp til sín,
    nærri, mín Guð, til tín,
    nærri at tær!

    4. Fyri hvørt fótaspor
    nærri at tær
    vil eg eitt »Bethel« her
    upp byggja mær;
    ljóðar tá harpa mín:
    Nærri, mín Guð, til tín,
    nærri at tær!

    5. Og tá mítt tímaglas
    her rennur út,
    sálin seg lyftir upp
    móti tær, Guð,
    syngjandi sálmin sín:
    Nærri, mín Guð, til tín,
    nærri at tær!

    Mín Immanuel, mín Guð

    Orð: Hans Adolph Brorson
    Lag: August Henrik Winding
    Týtt: Jógvan Nolsøe

    1. Mín Immanuel, mín Guð,
    ríka himnagleði
    fekk mín arma sál í lut
    á tí dýra degi,
    tá títt blóð á krossi rann,
    og mær ævigt lív tú vann!

    2. Himnaríki tú mær beyð,
    trygt í faðirfavni,
    har er eingin synd og deyð’,
    sorg ei kenst av navni;
    at eg eigi arvin har,
    Halgi Andin váttar mær!

    3. Dagur kemur, dagur fer,
    aldar hond oss nemur,
    frøiár tað við sær ber,
    ævigt summar kemur;
    tá hitt síðsta sólarris
    lýsir heim í paradis!

    4. Syng, mín sál, nú frøisang,
    titri tár av gleði,
    hørpuljóð við himnaklang
    berst at mínum beði!
    Tær, sum kalik okkum drakk,
    Jesus, Jesus, ævigt takk!

    Jól hava einglaljóð

    Orð: Jógvan Nolsøe
    Lag: Andreas Peter Berggreen

    1. Jól hava einglaljóð,
    øll so fró
    á mikla hátíðsdegi
    við gleði
    vit honum prís nú syngja,
    ið føddur varð í dag.
    Nú jólaklokkur ringja,
    gerst barnalundin glað;
    djúpt sálarstreingir ljóða
    í tøkk til Drottin góða;
    Guðs einglar syngja við
    himnaboð um frið.

    2. Heilagu jólanátt
    loft var blátt,
    tá tók á himnaboga
    at loga
    ein stjørna bjørt, sum eingin
    fyrr makan hevði sæð,
    tað hoyrdist sús av veingjum,
    eitt fagurt einglalag;
    og hirðar undrast sára,
    ein lýsti glæman klára
    um einglarnar, ið tá,
    sungu teimum hjá.

    3. Farið úr barmi út,
    sótt og sút!
    Hitt myrka vald er svunnið,
    nú runnið
    er bjarta lívsins ljósið,
    tí frø teg, sál, ver glað!
    Í Betlehem, í fjósi,
    ein frelsari í dag
    er føddur tær at grøða
    tey syndasár, ið bløða.
    So einglaliðið kvað
    við halleluja.

    4. Signaða stjørnusól,
    enn um jól
    tú bjart kanst okkum lýsa
    og vísa
    á veg, so fram vit vinna
    sum hinir vísmenn, tá
    teir vildu barnið finna,
    lat okkum Drottin sjá!
    Tá himnaleið er funnin
    og lívsins krúna vunnin.
    Leið oss við lov og prís
    inn í paradís!

    Himmalsins harpur tóna hátt

    Orð: Jógvan Nolsøe

    1. Himmalsins harpur tóna hátt,
    Guðs einglar streingirnar røra;
    teir ljómandi fagurt jólanátt
    til Betlehems-barnið oss føra.
    Gleð teg, hvør barna sál og lund,
    nú jólaklokkurnar ringja;
    tí vetrarins rósa rann um stund,
    Guðs prís vit við einglunum syngja!

    2. Jól eru kærleikshátíð best,
    tá frelsarin læt seg føða.
    Tak himlanna drott til jólagest,
    tú sál, ið varð sárað at bløða;
    tey, ið sum børn seg kenna glað,
    hann tvífalt gleði vil bera.
    Syng, syndiga fold, eitt takkarlag,
    hann vildi vár frelsari vera!

    3. Songurin víða berst um lond,
    har einglaskarin man flúgva,
    tað lýsir um leið frá himnastrond
    til okkum, á foldini búgva.
    Betlehems bjarta stjørnusól
    á jólanátt er upprunnin –
    tí ljómar í hjørtum: gleðilig jól,
    nú paradísleiðin er funnin!

    Dýrdarsól av himni lýsir

    Orð: Jógvan Nolsøe

    Dýrdarsól av himni lýsir;
    út um verð
    ljómin fer,
    bjart oss vegin vísir
    burt úr vánda myrkurs díki;
    leiðin her
    okkum ber
    nærri at Guðs ríki.

    Rósa rann í skuggadali,
    gróði har
    fín og skær
    sum í himlasali.
    Lætti veingir vón á foldum,
    fræls og frí
    yvir ský,
    loyst úr syndavoldum.

    Lættur av er tungur tregi;
    himna Guð
    dýran lut
    oss til sálargleði
    gav sín einkarson at bera
    oss frá neyð,
    synd og deyð,
    frelsara at vera.

    Um tú trongdir her má líða,
    tykist alt
    døkt og kalt,
    troyttast tú at stríða,
    hann, sum kom á fold her niður
    jólanátt,
    gevur mátt
    til at vinna sigur.

    Lat til Betlehems oss leita,
    far har inn,
    barnið finn,
    ið vil okkum veita
    frið í sál og sanna gleði,
    strikar út
    sorg og sút,
    lýsa skal for degi!

    Himnadrottur, dýrd og heiður
    veri tær,
    tú oss bar
    lívsins ljós um leiðir!
    Mannahjørtu lov tær syngja,
    einglalið
    syngja við
    allar klokkur ringja.

    Brót gjøgnum ský mær trongd at linna

    Orð: Hans Adolph Brorson
    Týtt: Jógvan Nolsøe

    Brót gjøgnum ský mær trongd at linna,
    Guðs dýrdarmikla kærleikssól,
    at alla tíð eg veg má finna
    fram til tín ríka náðarstól,
    lat ongan her í blindum ferðast,
    sum fegin vil til ljósið berast!

    Tú eina er, vil altíð vera
    alheimsins troystarríki Guð,
    tað vil hvør arma sál tær bera,
    sum ríka hjálp tín fell í lut!
    So stór er eingin neyð at finna,
    at ei tín almakt hjálp kann inna.

    Tú ger, at deyvur hoyrir aftur,
    og blindur aftur ljósið sær,
    hin halti fer á fótum lættur,
    spitalskur reinsast, lívsmót fær;
    tú deyðum lívið gav og anda
    og neyðar sálir reis úr vanda.

    Við tíni veldismakt í minni,
    sum mangan fyrr tú sýndi her,
    hví eri stúrin eg í sinni?
    Mín Jesus, styrki tú mær ber!
    Tú ert hin sami ævi alla,
    sum Sátans vald fekk djúpt at falla.

    Eg fátækur og veikur eri,
    o, náðiríki Jesus, kom,
    í sálardýpið tú mær beri
    títt náðar evangelium,
    at eg tað má í barmi bera
    og tí um ævir sælur vera!