Kvøld

    Hans Andrias DjurhuusChristoph Ernst Friedrich WeyseBárður á LakjuniEyðun á LakjuniSunleif Rasmussen
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag 1: Christoph Ernst Friedrich Weyse
    Lag 2: Bárður á Lakjuni
    Lag 3: Eyðun á Lakjuni
    Lag 4: Sunleif Rasmussen

    1. So líðandi rennur áin,
    og hvør ein ætt verður kvirr;
    so vøkur er baldursbráin,
    sum aldri nakra tíð fyrr.

    2. Vatnið tað seyrar í ørgum,
    og døggin drívur um hógv –
    og sólin hon goymist í bjørgum –
    einsliga letur ein lógv.

    3. Einki meg nervar og harmar,
    mín sál er so still og glað;
    tí hevji eg upp mínar armar
    við tøkk fyri ljós og dag.

    Sólin er gull

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Jógvan á Lakjuni

    Sólin er gull, og hon gyllir hvønn teig,
    lít móti henni, so villist tú ei.

    Hon ber tær sælu og signing í sinn,
    lat hana sleppa í hjarta títt inn.

    Sólin, hon vermir teg, gevur tær mátt,
    eigur tú hana, er onga tíð nátt.

    Sólin, á, sólin, nú roðar hon fjøll,
    vekur upp blómur og kyknini øll.

    Fevnir tey, kyssir tey, undurverk ger,
    vekur úr dvala alt lívið, ið er.

    Vend tær mót sólini – sólin teg ól,
    barn mítt, tú andar og mennist í sól.

    Stormur

    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag: Bárður á Lakjuni

    Harðliga hann ríður fram
    yvir hav og hagar,
    grenjandi sum bjørnin gramm,
    svørðin sundur tægar.

    Trokar treystur gjøgnum skørð;
    einki honum forðar;
    flettir flag av føstu jørð,
    grót úr homrum sorar.

    Oysir sand og saltan sjógv
    yvir dal og mýrar;
    øsir brimið hátt á lógv,
    knasar borð og spírar.

    Øðimikið fjalladun:
    trøll í víggi standa! –
    millum hvirlur tunglig stun:
    særdir risar anda! –
    Veggir skelva. Høga høll
    brakar hart og brestur.
    Tekjur tveitast vítt um vøll.
    Slíkt er strangur gestur.

    Tó! Var altíð logn og sól,
    og var lívið leikur,
    lýkkan mót og megi stjól,
    maður gjørdist veikur.

    Stormur! er enn strong tín ferð,
    tykist ilt at balast,
    bragdarhug tú monnum ber,
    høvd og hendur stælast.

    Burt renna dagar

    Orð: Levi Niclasen
    Lag: Jógvan á Lakjuni í 2010

    1. Burt renna dagar sum sandur í sáldi
    – árini fara, tú veitst ikki hvar.
    Fleiri tú fært ei, enn Harrin tær máldi,
    tað, ið nú er, verður einaferð var.
    Árini fara, tú noyðist bara
    royna at fylgja við, tíðin ei gevur grið.
    Dagurin nú er, í morgin hann var.

    Forløg vár leggja vit í Harrans hendur.
    Vit uttan hjálp eru vesæl og veik.
    Hjálpa Hann má okkum, tá á tað stendur.
    Biðja vit, ger Hann tað, aldri Hann sveik.
    Kristus er kongur, okkum ei longur
    nýtist at óttast, nei, Hann vísir gongda leið.
    Megna vit ikki, Hann flytur vár leik.

    Biðja vit Kristus nú hjá okkum vera,
    fáa vit frið, hóast ófriður er.
    Syndirnar várar Hann noyddist at bera.
    Golgatabragdið nú fræls okkum ger.
    Skuldin ei longur á okkum hongur.
    Okkum Hann keypti frí, vit nú og alla tíð
    skulu ei óttast, ið hvussu so fer.

    Lukka mín

    Orð: Astrid Joensen
    Lag: Jógvan á Lakjuni

    Fitta, lítla dukka mín
    er so góð við tummil sín,
    morgunsólin stavar inn,
    enn hon liggur líka svinn.

    Skjótt hon fer um morgunlond,
    hentar blómur lítla hond,
    gult sum sólja hennar hár,
    hon er bara tvey í ár.

    Dansar fitt á fótum smá,
    eyguni so rein og blá,
    leggur um meg bleytan arm,
    burtur rekur sálarharm.

    Tá er sól um alla leið,
    lítla hjartað veit tað ei,
    at meg lekja hennar kín
    – eingla lukkudukka mín.

    Morgunsongur

    Hans Andrias Djurhuus
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag 1: Jógvan á Lakjuni í 1981
    Lag 2: Regin Dahl

    1. Gud, tú, ið tendraði mána og sól,
    gav øllum livandi anda,
    og var í vanda vár verja og skjól,
    bjargaði okkum úr vanda.
    Signa tú verkið, vit gera í dag,
    gev okkum gleði og lær okkum tað:
    Sterk móti syndum at standa.

    2. Signa várt eyga, at bara tað sær
    tað, ið er gott og kann menna.
    At tú ert altíð í neyðini nær,
    lat okkum føla og kenna.
    Legg okkum góðsku í hjarta og sál,
    leið okkum, Harri, hvar gøtan er hál,
    og har, ið áirnar renna.

    3. Dagarnir koma og líða so brátt,
    lær okkum tíman at nýta,
    so at vit vinna við ævinnar gátt
    skrúðið hitt skínand hvíta.
    Signa tú dagin og náttina við,
    og ver tú altíð við okkara lið.
    Lat okkum trygt á teg líta.



    Sólstrálan

    Orð og lag: Bárður á Lakjuni
    Viðmerking: Yrktur á vári í 2008.

    Tú ert ein sólstrála,
    tú gevur gleði, lív.
    Ein gáva, send av Himli,
    so frísklig, fitt og fríð.
    Tú ert ein sólstrála,
    fjálgar og lívgar meg,
    gevur mær djúpar kærleikskenslur,
    lívsgleði og vón.

    Nú dagur dimmist, sova summardáar.
    Eg biði, Gud má varða føtur smáar.

    Tú ert ein sólstrála,
    tú gevur gleði, lív.
    Ein gáva, send av Himli,
    so frísklig, fitt og fríð.

    Nú dagur dimmist, svevur sólin bjarta.
    Eg biði, Gud má varða lítla hjartað.

    Tú ert ein sólstrála,
    tú gevur gleði, lív.
    Ein gáva, send av Himli,
    so frísklig, fitt og fríð.
    Ja, tú ert ein sólstrála,
    fjálgar og lívgar meg,
    gevur mær djúpar kærleikskenslur,
    lívsgleði og vón.

    Tú ert ein sólstrála.

    Kvøldbøn

    Jógvan á Lakjuni
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Jógvan á Lakjuni í 1982

    1. Nú er dagurin at enda,
    Faðir mín, eg biði teg,
    at tú vilt ein eingil senda,
    sum í svøvn skal rura meg.

    2. Móðir segði, at tú vildi
    senda hvørjum barni sín;
    góði, kæri Faðir mildi,
    gloym so ikki eingil mín.

    3. Tendrað er tín klára lampa,
    ið skal brenna alla nátt,
    bjartar tínar stjørnur glampa,
    væl eg vildi eina átt.

    4. Sólarkringin, gylta, reyða,
    lat meg fáa hann frá tær.
    Góði Faðir, signa eyga,
    signa bróst og varrar mær.

    5. Alt tú eigur, tú ert góður,
    tað er fjálgt við tína lið.
    Signa faðir, signa móður,
    signa míni systkin við.

    6. Gev so øllum mat í kova,
    tak tey sjúku upp til tín,
    legg tey vekraðu at sova.
    Gloym nú ikki eingil mín.

    Vilt tú elska meg, tá stundir líða

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag 1: Otto Lindblad
    Lag 2: Bárður á Lakjuni

    1. Vilt tú elska meg, tá stundir líða,
    elska meg, tá sólin summarbjørt
    sendir yvir heimin ljósið blíða?
    Vilt tú elska meg, tá náttin svørt
    breiðir sínar veingir yvir dalar,
    vísir sálum ljósan himnaveg?
    Og tá lívsins álvar’ til mín talar,
    sig mær, góða, vilt tú elska meg?

    2. Elska meg, og tá eg kenni megi,
    verðin verður meira ljós og blíð.
    Elska meg, so livnar upp mín gleði,
    elska meg um aldur, alla tíð.
    Elska meg, so verður tankin høgur,
    elska meg í morgin sum í dag,
    og tá hvør ein hjartastrongur kvøður
    ljómandi og treyst eitt gleðilag.

    3. Vilt tú elska meg, tá stundir líða,
    og eg fái lívsins stóra boð,
    tá vil eg so treystur frámá stíga,
    tankin fær eitt høgt og fagurt flog.
    Lat so lívsins bylgjur bróta brattar,
    fíggindar í flokki fylkja seg.
    Allar tungar byrðar verða lættar,
    tá eg veit, tú góða elskar meg.

    4. Hvat kann styrkja mann í tungum stríði,
    gera ljósa áður myrka sál?
    Hvat kann ala upp tær kenslur blíðu,
    vísa veg til fagurt endamál?
    Tað er kærleiks reina, blíða yndi,
    yndið títt, tú givið hevur mær,
    tá tú elskhug mær í barmi kyndi.
    Lat meg altíð hvíla meg hjá tær.

    Gakk tú tryggur fram við góðum treysti

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag 1: Jógvan á Lakjuni
    Lag 2: Sælir eru fátækir í anda

    1. Gakk tú tryggur fram við góðum treysti,
    allir ljósir einglar fylgja tær.
    Harrin, hann er vinur tín hin besti,
    hansar eyga allar vandar sær.

    2. Hýs í hjarta tínum bert tí góða,
    gloym tað ónda, ið vil sára teg,
    tá so fagrir sangir skulu ljóða
    fyri tær á øllum tínum veg.

    3. Mangt í heiminum er vánt at kenna,
    alt tað besta heldist fyri spott;
    minst tó til, at tá tey óndu flenna,
    skalt tú halda hjarta reint og gott.

    4. Teim, ið treingja, skalt tú vera góður,
    troysta tey, ið eru veik og arm.
    Harrin gevur hvíld, tá tú ert móður,
    tekur tær úr hjarta sorg og harm.

    5. Kemur tú framvið, har klokkur ringja,
    steðga tá og bið títt faðirvár,
    tað er bøn, ið styrkir og kann yngja,
    sløkkja sorg og grøða tyngstu sár.

    6. Um tú snávar, miss ei fótafestið,
    minst bert til, at Guð er altíð nær.
    Gakk tí tryggur fram við góðum treysti,
    allir ljósir einglar fylgja tær.