Havnin liggur so vøkur og prúð

    Orð: Heri Nolsøe
    Lag. Jógvan Olsen
    Viðmerking: Yrktur 22. august 1991.

    Havnin liggur so vøkur og prúð,
    hevur latið seg í summarskrúð.
    Havnin breiðir seg út framvið Nólsoyarfjørð,
    heilt av Argjum til Vatnaskørð.
    Bøur skrýddur við sóljum so langt eygað ber,
    fagri heimbýur mín her í verð.

    Á Vaglinum Effersøe,
    fram við Bókhandlinum prýðilig trøð,
    um Kirkjubøreyn hevur támið seg lagt,
    Skansin heldur um náttina vakt,
    Kongaminni stendur so spískt og steyrrætt,
    mjørkin hevur nú Høgoynna klætt.

    Urtagarðarnir blóma frítt,
    lotið blæsir um Húsareyn blítt,
    og á Reyni har angar av fornari tíð,
    fedrasøgu, arbeiði og stríð.
    Tinganes skilir eystur og vestaru vág,
    luftin skyggir um havsbrúnna blá.

    Skipasmiðjan stendur treyst,
    og í Álakeri útróðrarneyst,
    við ljóðum frá arbeiði og bilum á rað,
    Havnin spælir sítt gerandislag,
    hetta er eitt óendaligt tónleikaverk,
    havnarmyndin er marglitt og sterk.

    Heyststormarnir ýla um fjøll,
    regn og vindur duna í høll,
    útsynningurin herjar yvir Glyvursnes,
    brimið brýtur um Hoyvíksfles.
    Hvassur vindur fer gjøgnum Havnardal,
    og í hvirlunum grovastu æl.

    Kavin hevur Havnina fjalt,
    og í býnum er bítandi kalt,
    spegilsblonk og fryst liggur Hoyvíkstjørn,
    á skoytum nógv skreiðandi børn,
    á himlinum lýsa stjørnurnar bjart,
    alfagurt so langt, ið tú sært.

    Tá ið várið sleppur framat,
    vetur dvínir, má halda uppat,
    fuglar syngja eitt vakurt og ynidsligt lag,
    smálomb spæla og renna avstað,
    spretta blómurnar allar og grønkast hvørt blað,
    Havnin vaknar til nýggjan dag.

    Glógvandi stjørnufjøld

    Orð: Heri Nolsøe
    Lag: Jógvan Olsen

    Eitt ísakalt vetrarkvøld,
    ein glógvandi stjørnufjøld,
    ein dragandi sjón við framtíð og vón,
    nú hátíðarhalda vit jól.
    Ælini ganga títt,
    alt landslagið vorðið hvítt,
    hjá vaksnum og børnum
    væntan og gleði
    bankar í hjørtunum blítt.

    Gleðilig jól,
    Gud er várt skjól,
    fagnaðarboð úr Betlehem.
    Eingilin kvað,
    yndisligt lag,
    tendraðist ljós í Dávidsstað.

    Í gluggunum ljósini mong,
    øll syngja nú fagnarsong,
    ein spegilsblonk vág so friðarlig lá
    og hvíldi við fjørusand.
    Av himlinum eingil kvað,
    tit seyðamenn farið avstað,
    finnið tað fjós, síggj alheimsins ljós,
    og beri fram eitt gleðislag.

    Gleðilig jól,
    Gud er várt skjól,
    fagnaðarboð úr Betlehem.
    Eingilin kvað,
    yndisligt lag,
    tendraðist ljós í Dávidsstað.

    So ísakalt eitt vetrarkvøld,
    ein glógvandi stjørnufjøld,
    ein dragandi sjón við framtíð og vón,
    nú hátíðarhalda vit jól.

    Gleðilig jól,
    Gud er várt skjól,
    fagnaðarboð úr Betlehem,
    Eingilin kvað,
    yndisligt lag,
    tendraðist ljós í Dávidsstað.

    Fløvandi vón

    Heri Nolsøe
    Orð: Heri Nolsøe
    Lag: Jógvan Olsen

    Á veg inn í hugans heim
    vit fara á ferð,
    úr regnvátu tokuni her,
    mót ljósari tíðum tað ber.

    Spælir ein viknað vón,
    sítt sorgblíða lag,
    hoyrist sum teskandi ljóð
    eitt spírandi dansandi fræ.

    Ein fløvandi vón
    nú spírar fram.
    Ein bjartari tíð,
    nú lýsnar tað í.

    Máttloysið kveistrað burt,
    morgunsól blíð,
    litirnir frískaðir upp,
    líðin og fjøllini fríð.

    Vindurin strýkur avstað,
    fýkur um tind,
    havið tað skyggir so blankt,
    ein vøkur alføgur mynd.

    Ein fløvandi vón
    nú spírar fram.
    Ein bjartari tíð,
    nú lýsnar tað í.

    Vetrarnátt

    Heri Nolsøe
    Orð: Heri Nolsøe
    Lag: Jógvan Olsen

    Nú náttin stjørnuklár,
    luftin frísk og køld, nú eg gangi her.
    Stjørnur glitra bjart,
    kavafølvið prýðir fløturnar.

    Ein glæma so skær
    lýsir mót mær,
    nú norðlýsið dansar í vetrarnáttini.

    Náttin ísakøld,
    nú alt sveipað er í vetrarlín,
    frostið skyggir klárt,
    tað gyllir teig og tún um landið alt.

    Ein glæma so skær
    lýsir mót mær,
    nú norðlýsið dansar í vetrarnáttini.

    Eygu djúp og rein,
    berist burt við tær inn í vetrarnátt,
    dreymasmílið títt
    hitar hjarta mítt, tiðnar frostið burt.

    Ein glæma so skær
    lýsir mót mær,
    nú norðlýsið dansar í vetrarnáttini.

    Flytifuglar

    Orð: Heri Nolsøe
    Lag: Jógvan Olsen

    Summarið er burt,
    hvassir vindar strúka fram um vøll,
    leyvið fer av trøunum,
    nú heystið komið er.

    Fuglar flyta burt
    í onnur lond
    flyta avstað,
    leingjast eftir sól,
    vetrarluftin køvir alt,
    nú er vorðið myrkt og kalt.

    Men tá eg fyrst sá teg,
    sá eg logan bjarta.
    Og beint nú bylgist tú
    í míni sál.

    Goyma vit løturnar,
    tá ið landið lá í sól.
    Eiga vit dreymarnar
    aftur fuglur ger sær ból.

    Stjørnuklárt er kvøld,
    frostið klæðir kaldar greinar,
    ber tað móti nátt,
    á veg um vetrargátt.

    Fuglar flyta burt í onnur lond,
    flyta avstað, leingjast eftir sól,
    vetrarluftin køvir alt,
    nú er vorðið myrkt og kalt.

    Men tá eg fyrst sá teg,
    sá eg logan bjarta.
    Og beint nú bylgist tú
    í míni sál.

    Goyma vit løturnar,
    tá ið landið lá í sól.
    Eiga vit dreymarnar
    aftur fuglur ger sær ból.

    Men tá eg fyrst sá teg,
    sá eg logan bjarta.
    Og beint nú bylgist tú
    í mínum hjarta.

    Aldurnar

    Orð: Heri Nolsøe
    Lag: Jógvan Olsen

    Sveima glað hond í hond,
    spáka við sjóvarstrond,
    hava knýtt kærleiksbond,
    aldur bróta har í nánd.
    Vøkur dreymasandsslott,
    skola burtur brátt,
    aldur vísa sín mátt.

    Sólskinsdagur og foldin er glað,
    sólin skínur á hvørt blómublað,
    grasið leiftrar í vindinum blítt,
    grønt, sevjut og bylgir sítt.
    Sólin bakar á tindar og skørð,
    hitar dalar, skorðar og fjørð,
    aldur skola á klettar og sand,
    smelta saman hav og land.

    Aldurnar skola á sandin,
    kærleiksbros kveikja her brandin,
    hond í hond sveima vit skóleys langt avstað.
    Eyguni møtast og skiljast,
    andlitsbragd kann ikki dyljast,
    varrarnar sleingja avstað ein ástarkoss.

    Fótaspor verða viskaði burt,
    tá ið aldurnar skola á turt,
    meðan aldurnar skola um bein,
    liggur strondin so vøkur og rein.
    Sólin bakar á tindar og skørð,
    hitar dalar, skorðar og fjørð,
    aldur skola á klettar og sand,
    smelta saman hav og land.

    :: Aldurnar skola á sandin,
    kærleiksbros kveikja her brandin,
    hond í hond sveima vit skóleys langt avstað.
    Eyguni møtast og skiljast,
    andlitsbragd kann ikki dyljast,
    varrarnar sleingja avstað ein ástarkoss.::

    Reytt, blátt og hvítt

    Orð: Heri Nolsøe
    Lag: Jógvan Olsen

    Føroyar góvu Eysturríki ein vals.
    Tað hoyrdist úr Wien og heilt til Mikladals.
    Í heimspressu Føroyar bara fingu rós,
    tá eystríkar snávaðu heilt út av kós.

    Kempaðu, bardust teir allir sum ein,
    máltalva Føroya var hildin rein,
    stríddust her garpar við vilja av stál’
    og førdu til sigurs Føroyar á mál.

    Merkið reytt og blátt og hvítt,
    veittrar frítt um heimin vítt.
    Fjøllini, fólkini stolt standa rætt,
    Dávid her feldi Goliat.
    Dávid her feldi Goliat.

    Koyrið á…
    Koyr á Føroyar…

    Brimbardar oyggjar og fólk gingu kyk,
    frásøgumenn róptu megnaravrik,
    Føroyar tær skulvu í botn og í grund,
    sigursrúsur um dalar og sund.

    Merkið reytt og blátt og hvítt,
    veittrar frítt um heimin vítt.
    Fjøllini, fólkini stolt standa rætt,
    Dávid her feldi Goliat.
    Dávid her feldi Goliat.

    Koyrið á…
    Koyr á Føroyar…

    Í Norðurírlandi húsini grá,
    í Jugoslavia luftin so blá,
    tá leikararnir syngja “Tú alfagra land mítt”,
    Føroyar tær bylgjast í barminum blítt.

    Merkið reytt og blátt og hvítt,
    veittrar frítt um heimin vítt.
    Fjøllini, fólkini stolt standa rætt,
    Dávid her feldi Goliat.
    Dávid her feldi Goliat.

    Koyrið á…
    Koyr á Føroyar…