Eg varnist okkurt vakurt

    Orð og lag: Jógvan Telling Joensen

    1. Eg varnist okkurt vakurt,
    tó at tað tykist fjart.
    Eg hoyri og eg síggi
    væl meir enn hvítt og svart.
    Nú lívsins litir fjølbroyttir
    reka tætt framvið.
    Eg haldi, at eg livi
    og lívið varar við.

    2. Er byrðan tung at bera,
    og niðanbrekka er?
    Ein uggi er, at andróður
    mentan mannin ger.
    Um sjógvur kastar av sær,
    tá ódnin balast kann.
    Lat tað ei sita á tær,
    at verðin frá tær rann!

    Nú skal syngjast annað lag

    Orð: Jógvan Telling Joensen
    Lag: Trad.

    Tað skulu eingir smáir pávar kúgva meg meir,
    kúgva meg meir, kúga meg meir.
    Tað skulu eingir smáir pávar kúga meg meir.
    Stendur tú stinnur, stríðið tú vinnur.
    Nú skal syngjast annað lag.

    – Og tað skal eingin breiður albogi…

    – Og tað skal eingin latur stjóri…

    – Og eingin vinapolitikkur…

    – Og eingin tómur landsstýr’sknokkur skal…

    – Tað skulu eingir smáir pávar kúga meg…

    Tú Skálafjørður, breiði favnur tín

    Orð: Nancy Vesturbú
    Lag: Nancy Vesturbú og Jógvan Telling Joensen

    1. Tú Skálafjørður, breiði favnur tín,
    og har á armi yndisbygdin mín,
    sum fagrast er í summarsól og dýrd,
    við tignarheiti Kongshavn ert tú skírd.

    2. Tá sólin árla skoðar yvir grund
    við Strandalandið fyrst hon hevur fund,
    og bygdin trívist – søguevni nógv,
    tó mest um innan eingjagarð við Sjógv.

    3. Á vetri skikkjan stundum hvít og fín
    og Stórafjall í skærum kongalín,
    tá norðljós spælir hædd og herðum á,
    ta dreymamynd man goyma hvør, ið sá.

    4. Um kvøldið elljós leiftra kring tín barm,
    tey stava bjørt og skapa vakran karm
    um fjørðin her har bátar til og frá
    teir koma – fara eftir tørv og trá.

    5. Ja, tignarheitið lagt er í tín favn,
    og fyrr her sluppir lógu stavn um stavn;
    sí, tíðin nú sær setir onnur mál,
    her byggjast størri skip nú, helst úr stál’.

    6. Á Skála bygt er mangt eitt dygdarfar,
    um heimsins høv tey ferðast víða hvar.
    Her miðvíst arbeið’ hvønn ein yrkadag
    á fríðum fløtum – vakurt bygdalag.

    7. Eitt høvuðspláss er Runavíkar havn,
    har mangt umskipast fólkinum til gavn,
    tí havsins gáva reiða kann mangt borð,
    á sjógv og landi skapast betri kor.

    8. Og Toftavatn er vakurt nær íhjá,
    har Løkur stríður rennur omanfrá,
    um nykin gitna gongur gomul søgn
    av fedrum søgd, so hana kenna øll.

    9. Við Skálafjørðin – yndisstaður mín –
    mong byggja heim kring prúða favnin tín,
    har nýggjar ættir skoða dagsins ljós,
    o, Harri, signa fet og livsins kós. –

    Elefantasi í G

    Orð og lag: Jógvan Telling Joensen

    Hvør eigur elefantin her, sum gongur flott í túninum hjá mær.
    Hann gongur har og sneytar ger sær dælt sum onnur húsvand heimaær.
    Vík frá mær elefantur, tú í Føroyum ert forbðin, hoyrir tú!
    Hoyr meg, tí annars ringi eg til yvirvaldið beinanvegin nú!
    – Men allarfyrst so má eg hava ein afturat at styrkja meg uppá –

    Ja, er tað fútin, góðan dag, eitt váttligt summar vit nú hava havt.
    Nei, tað eg vil, nei nú ber av, her eru tveir, og tað er ikki skeivt.
    Tveir yvirvaksnir elefantar komnir inn í sovikamarið.
    Hvat sigur tú, til Árna, hvør er tað, javel, so gev mær nummarið.
    – Hin fyrri var ov lítil, eg má hava tveir at styrkja meg uppá –

    Hallo, ja er tað Árni, jú tað er um reppið hoyggið verður turt.
    Tú eigur nakrar elefantar her, vælsignað veri fá teir burt.
    Forbodnir, jú men óbodnir, ein riðil er á veg í mína song –
    Eg heldur eta fløtakakur, sigur tú við meg ein vaksnan drong.
    – Nei eg má taka dik á meg og fáa okkurt munagott niðurum –

    Nei, eg má ganga og mala, eri heimleysur í hesi góðu verð.
    Eg eri rýmdur út, tí húsið fult av fúlum elefantum er.
    Ja ert tú hundur, ketta og so elefantur við, so fært tú skjól.
    Nei eg vil royna at tosa pent við Noomi, kanska hon reiðir mær eitt ból.
    Áh, hjálp nú var hon tóm og liðug, líkasosum vísan hon er øll.

    Smágentan og heimalambið

    Orð: Louis Zachariasen
    Lag: Jógvan Telling Joensen

    1. Lítla lambið mítt,
    leika líka frítt
    tú, sum onnur lomb á bønum dansa.
    Tá ið tún er turt,
    spáka bæði burt
    hagar, gular blómur gilið kransa.

    2. Mjólk í lítla pott,
    tað er líka gott,
    sum at súgva mammuboppu sína.
    Svarta mua mín
    hevur mjólk til tín.
    Tú skalt eiga stóru sólju mína.

    3. Mjørki var í nátt.
    Grasið veksur brátt.
    Tá skalt tú sum stórur seyður eta,
    verða stórt og prútt,
    altíð líka trútt,
    so eg kann meg niður hjá tær seta.

    4. Stórur veðrur tá
    verður tú at sjá.
    Minst so til, at ikki mást tú stúta,
    tí eg ræðist teg,
    renni burt mín veg,
    um tú fert við høvdinum at lúta.

    5. Kom so, kom so, hopp!
    Fá tær nú ein sopp!
    Hygg, eg síggi sólin skínur longur!
    Er hon ikki fín,
    lítla dukka mín?
    Sóljukransur søtt um høvur hongur.

    6. Nú er veðrið blítt,
    lítla lambið mítt.
    Eingin vandi, veit eg, vegnum forðar.
    Framá leiðin ber,
    frí sum fuglaferð.
    Sólin skínur bjørt um bjørg og skorar.

    Skiparin lítli

    Orð: Oskar Hermansson
    Lag: Jógvan Telling Joensen

    1. Í ánni siglir skipið mítt
    við segl og mastrartræi,
    flaggið, reytt og blátt og hvítt
    :/:hátt í hún eg dragi.:/:

    2. Laði í tað áarsand,
    eyr og smáar steinar,
    sigli út í annað land,
    :/:leggi leiðir beinar.:/:

    3. Har sum sólin kínir klett,
    kátir fuglar syngja,
    baldursbráin prýðir blett,
    :/:bláar klokkur ringja.:/:

    4. Fara vit so langan veg
    at hinum áarbakka,
    siglingin hon møðir meg,
    :/:tá sólin fer at lækka.:/:

    5. Á heimleið gleða allir seg,
    eingin maður kúrir,
    skipari tað eri eg,
    :/:lítli fitti Sjúrður.:/:

    6. Leggi inn á kenda vág,
    skipið fyri teymi,
    heima halli høvur á –
    :/:berist burt í dreymi.:/:

    Skúmbananir

    Orð: Gunnar Hoydal
    Lag: Jógvan Telling Joensen

    Á nei, á nei; á nei, á nei,
    tað bleiv so tungt at lova meir,
    á nei, á nei; á nei, á nei,
    hvat er at lova til næsta skeið?

    Eitt berghol, nei. Ein flogvøll, nei.
    Tvær nýggjar ferjur, ein bygdaleið?
    Eitt veðhald, nei. Ein grasvøll, nei.
    Men nú ein dagin eg fekk eitt prei:

    :/: Deo, deo, deeoooo skúmbananir,
    ja, skúmbananir til Føroya Fólk. :/:

    Á ja, á ja; á ja, á ja,
    nú lýsir aftur, nú vaknar tað,
    á ja, á ja; á ja, á ja,
    vit síggja aftur ein nýggjan dag.

    Vit røra glað og lova tað
    at skúma róman úr bløðrubað,
    væl ballað inn í fagurt skinn,
    sum sól og gull er hetta slag:

    :/: Deo, deo, deeoooo skúmbananir,
    ja, skúmbananir til Føroya fólk. :/:

    Á ja, á nei; á ja, á nei,
    við biðja aftur um annað skeið,
    á nei, á ja; á nei, á ja,
    vit skulu skúma, vit lova tað.

    Vit halda fram við sama lag,
    so sum vit gjørdu til denna dag,
    tað lyfti helt og heldur enn,
    vit skúma allir sum rættir menn.

    :/: Deo, deo, deeoooo skúmbananir,
    ja, skúmbananir til Føroya Fólk. :/:

    Í góðum veðri hann dyrgdi

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Svenskt vísulag / Han hade seglat för om masten

    1. Í góðum veðri hann dyrgdi
    heilt uppi við Eystfalssker;
    og heima sat mamman og syrgdi,
    so boysin tann pilturin er.
    Men seinni hann fór út at trola
    og legði so langt út á hav,
    har stórir sjógvar teir skola
    og snýsa so mangt omanav.

    2. Í Skotlandi seldu teir fiskin,
    har fekk hann ein góðan vin,
    hon stóð har og flenti við diskin
    har suðri í Aberdeen.
    Tá átti hann peningar nógvar,
    og hartil var lyndið lætt,
    og henni keypti hann skógvar
    og hartil ein reyðan hatt.

    3. Men brátt mundi gentan hann narra,
    tað tók honum dygt og tætt.
    Á havinum ryturnar karra
    og flúgva úr ætt í ætt.
    Tá var tað hann skifti hýru
    at slíta tey trongu bond
    og sigldi við Óla á Mýru
    heilt suður í onnur lond.

    4. So var tað ein dagin, teir lógu
    við brúnna í Singapore,
    eina føroyska skútu teir sóu,
    og skiparin kom umborð.
    Tá stóð hann og longdist og syrgdi,
    so lítil var vorðin verð.
    Hann mintist til drongin, sum dyrgdi
    har uppi við Eystfalssker.

    5. Har frammi teir gjørdu eitt gildi,
    og har fór mangt glasið í sor;
    men tá ið teir heim aftur hildu,
    var drongurin við umborð.
    Teir bógvaðu gjøgnum monsunin,
    og ofta var ódnin hørð;
    men altíð so áttu teir munin
    og komu á Skálafjørð.

    6. So róði hann sær til Havnar,
    og mamman fekk silkistakk.
    Ja, so gera slíkir stavnar,
    sum sigla og liggja bakk.
    Hann húsini bræddi og girdi,
    so vøkur tann lonin er. –
    Í góðum veðrið hann dyrgdi
    har uppi við Eystfalssker.

    Meg minnist eina mynd

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Jógvan Telling Joensen
    Viðmerking: Yrktur í 1914.

    1. Meg minnist eina mynd – eg var lítil tá,
    Tó fagrari mynd eg aldri sá;
    Tað var lítil bygd, fram við vatn hon lá
    Og húsini vóru so fitt og smá

    2. Í bønum á blik, løgdu gentur løk,
    og roykurin rak yvir grasgrøn tøk.
    Hvør klettur sum skarlak litaður var,
    Og krúnu av tárni tindurin bar.

    3. Ein drongur við tráðu sat vatni hjá,
    ein áarløkur rann skamt har frá.
    Ein tjóðraður hestur í beiti stóð.
    Í lofti kvað fuglur sítt kvøldarljóð.

    4. Alt átti so friðarligt hvíldarlag-
    kvøldarhvíld eftir strævnan dag.
    Sólin var farin um fjallaskarð
    Tó enn stóð glæman og lýsti har.

    5. Ein føgur, ein yndislig summarmynd
    við sólseturglæmu um høgan tind –
    Og eg kann minnast, eg ynskti mær,
    At mær mátti unnast at búgva har.

    6. Tó aldri eg enn slíkt stað havi sætt,
    og einki havi eg frá tí frætt;
    og myndin er burtur – skrødd ella brend,
    og eina mynd av mær, ongum øðrum kend.