Upphavsins Harri, tú, sum heimin skapti

    Jógvan við Keldu
    Orð: Árni Jacobsen
    Lag: Jógvan við Keldu

    1. Upphavsins Harri, tú, sum heimin skapti,
    og sum á hválvið ljós og myrkur festi,
    tú yvir øllum skapningum og skaparverki metti,
    at neyðugt var við onkrum, sum til varðveiting tú setti.
    Sum skaparverksins krúnu tú tá skapti eina menniskju.

    2. Upphavsins Harri, tú, sum heimin skapti,
    sást, ei var gott, at maðurin var eina.
    Og av hans egna holdi tá tú kvinnu honum gjørdi
    at veita honum hjálp og ráð, og saman tú tey førdi.
    Og eftir tínum vísa ráði bæði skulu vera eitt.

    3. Upphavsins Harri, tú, sum heimin skapti,
    ert enn tann sami, sum tú vart í forðum.
    Við kærleika tú bindur tvey, so eitt tey kunnu vera,
    tú leiðir, og tú signar tey og gjøgnum alt vilt bera
    og framvegis vilt gera tað og fylgja teimum hvørt eitt stig.

    Tá ið Jesus á foldini ferðaðist her

    Jógvan við Keldu
    Orð: Árni Jacobsen
    Lag: Jógvan við Keldu

    1. Tá ið Jesus á foldini ferðaðist her,
    boð um frelsu av náði hann bar,
    og hann talaði til teirra álvaraorð,
    bað tey aftur til Gud venda sær.

    Niðurlag: Hesi boð vit frá Jesusi fingu ein dag,
    boð til teirra, ið hoyrt hava ei:
    „Farið út, út í heimin og sigið teim tað,
    at til Himmalin opin er leið!“

    2. Sínar egnu hann vann sær og lærdi teir upp
    til tann dag, tá hann skiltist frá teim.
    Hann við skilnaðin gav hesi einfaldu boð:
    „Berið boðskapin um allan heim!“

    3. Hvussu er so í dag, nú ið tíð líður frá?
    Náddu boðini um alla jørð?
    Nei, av sonnum kann sigast: Tað bjargandi orð
    er eins neyðugt í ár sum í fjør!

    Eg takki tær, Gud, fyri farna tíð

    Jógvan við Keldu
    Orð: Árni Jacobsen
    Lag: Jógvan við Keldu

    1. Eg takki tær, Gud, fyri farna tíð,
    tú, styrki og klettur mín,
    og undrast má, at tú í kærleika
    av náði meg kallar tín.
    Hvønn dag tú til fløtur meg leiðir,
    at vøtnum, tá setur sól,
    tín verndarvong yvir meg breiðir,
    tá hjá tær eg leiti mær skjól.
    Frá ævum til ævir hin sami tú var,
    tú ævigan lovsong fær!

    2. Frá sigri til sigurs tú leiddi meg,
    tá tætt eg meg helt at tær.
    Og um enn á vegnum mín fótur ók,
    tín styðjandi hond var har.
    Um særda mín sál enn seg kendi,
    um mótleys, í vanda stødd,
    til dag altíð náttina vendi
    tín milda og troystandi rødd.
    Frá ævum til ævir hin sami tú var,
    tú ævigan lovsong fær!

    Brátt teir ævigu tindar í havsbrúnni síggjast

    Jógvan við Keldu
    Orð: Árni Jacobsen
    Lag: Jógvan við Keldu

    1. Brátt teir ævigu tindar í havsbrúnni síggjast,
    tá veit eg, at nú líður væl,
    til heyggjarnar ljósu mítt eyga skal sjá
    í landi, har øll eru sæl.

    2. Brátt teir ævigu heyggjar mót luftini daga,
    tá fer tað at verða so skjótt,
    at bylgjurnar tagna, og logn legst á sjógv,
    og lotið skal vera mær søtt.

    3. Brátt í silvitni havið skal speglast so fagurt,
    og strondin, hon verður so nær.
    Í havnina stillu eg stevna skal inn
    – mítt lítla og viknandi far.

    4. Tá í havnina stillu mítt far inn er komið,
    og eg eri komin í land,
    tað kennast skal gott hava fast undir fót
    og stíga á glitrandi sand.

    5. Tó størst fer at verða av tí, sum eg skoði,
    og tí, sum eg veikt havi trúð:
    Á strondini fremstur mín Frelsari er,
    mær vísir mítt æviga búð.

    Á miðvetri

    Jógvan við Keldu
    Orð: Mads Andreas Jacobsen
    Lag 1: Jógvan við Keldu
    Lag 2: Eg smáttu veit
    Viðmerking: Seinasta yrkingin hjá Mads Andreas Jacobsen, yrkt á Landssjúkrahúsinum í november 1943.

    1. Á longu, myrku vetrarnátt
    eg hoyrdi stormsins andadrátt
    sum hvin viðhvørt og fjalladun,
    sum aldusorl og havsins run.

    2. Og høgt á himli mánin lær
    og rekur myrkrið undan sær.
    Hann tveitir sólarljós á jørð,
    á døkkan klett og deyðan svørð.

    3. Í skuggaskýli trunka seg
    tey gomlu hús um kirkjuveg,
    og ódnarleikur heldur á
    um fjallaskørð, um heyg og lág.

    Sól um sýnu dregur

    Orð og lag: Jógvan við Keldu

    Sól um sýnu dregur,
    lotið lagt seg hevur:
    Tindar fjøll í roða,
    stórbart er at skoða.

    Oyggjaland í kvirru,
    fjørututl í kyrru.
    Hoyrist suð á sundi,
    langtandi eg blundi.

    Bjørg og fjøll úr havi
    reyst og rúm í vavi.
    Tey í hátign prýða
    umhvørvið so blíða.

    Oyggjafjøld so vøkur
    dalar, fjøll og røkur.
    Gud, tú mikli, sterki
    skapti valaverkið.

    Hómast fjart tey flenna,
    børn sum spæla renna.
    Sorgarleysar løtur
    kennast hesar gøtur.

    Troytt av dagsins byrði.
    “Tøkk tú góði Hirði!”
    Leggjast – sovna, droyma,
    “teg í hjørtum goyma”.

    Kvøða til nýggja Betesda

    Orð: Henny Gerðalíð
    Lag: Jógvan við Keldu
    Viðmerking: Yrktur í samband við, at brøðrasamkoman Betesda í Klaksvík tók nýggjan samkomubygning í nýtslu á várið 2014.

    1. Vit eru flutt í nýggja Betesda,
    lat hetta húsið vera øllum til besta!
    Signingar tínar ríkliga lat flóta,
    handaverks ávøkst lat okkum njóta!
    Friður Guds skal í hjørtunum ráða,
    um nógvir limir, í Kristusi tó eitt!

    2. Hálovað navn títt, konganna Kongur!
    Samkoma tín tær prísar, ljóða skal songur,
    teg vit upp hevja, drag tú okkum nærri!
    Stórur tú ert, vit prísa tær, Harri!
    Sitaraljóð og streingir, ið leika,
    alt hetta prógvar teg, Harri mín og Gud!

    3. Takk fyri alt tað farna og góða,
    takk fyri tey, ið hava gøtuna slóðað!
    Rættvísi grør sum pálmin har á træi,
    plantað í hús Guds á hesum staði!
    Morgunin kunnger náði so stóra,
    náttin, hon kunnger alt trúfesti títt, Gud!

    Mong ganga tyngd

    Jógvan við Keldu
    Orð og lag: Jógvan við Keldu

    Mong ganga tyngd í iva um alt,
    trilvandi søkja, tað sum er fjalt.
    Kenna seg gloymdan, fjónað og tøld.
    – Lívsleiðin kennist køld.

    Men ein dag eitt ljós varð kveikt fyri teg,
    tá ið Kristus á Golgata gav seg.
    Frið fingu friðleys, sorgartyngd glað.
    – Nátt vend til bjartan dag!

    Goyma tú kanst, tú ónøgdur er,
    lata sum um, ei byrði tú ber.
    Kanska tú nívdur, viðgongur ei
    – tó ynskir Harrans leið.

    Í summarhýri

    Jógvan við Keldu
    Orð og lag: Jógvan við Keldu

    Upp um hamrar, ígjøgnum illgongda lendi,
    fram eftir fløtum tú sólina kendi.
    Dalurin grønur, so lættur og slættur.
    Seyðurin hyggur og snarar sær aftur.
    – Upp um hamrar er tungt.

    Fram við ánni, ígjøgnum skurrandi grasið,
    fossandi flóð gerst til glitrandi glasið –
    stríðandi, strembandi stoytist á brøttum,
    mutlandi, tutlandi spælir á sløttum.
    – Fram við ánni er hvíld.

    Yvir ánni sæst dansandi lív eins og támið,
    verur so smáar í summarsins dámi.
    Tunnligur roykur úr hyljunum stendur,
    kuldan til hita brátt sólskinið bendir.
    – Yvir ánni er lív.

    Har frá tindi og røðini landið seg spennir.
    Áin úr fjalli í sjógvin seg rennur.
    Oyggjar frá eini til aðra tær hyggja,
    fuglurin friðsamt á tjarnum sæst liggja.
    – Hetta landið er títt.

    Hugveking

    Jógvan við Keldu
    Orð: Simon Michael Zachariasen
    Lag 1: Jógvan við Keldu
    Lag 2: C.E.F. Weyse
    Lag 3: Vísulag

    Føroyingar, landsmenn! Hvar vit koma saman,
    lat’ okkum samlast til gleði og gagn;
    lat’ okkum tala við skemtun og gaman,
    lat’ okkum uppliva Føroyalands sagn.

    Væl man tað loyvast, at landinum bjarta,
    her hvar vit spældu sum piltar í líð,
    goymsla enn veitist í okkara hjarta,
    bæði í leiki og gerandis stríð.

    Lítið er landið, tó væl ber tað høvur,
    fjøllini standa so høg og so stinn;
    skurvut tey eru, men grønur er bøur,
    fagur er dalur, og føgur er kinn.

    Streymurin rennur frá nesi til tanga,
    trokar seg inn gjøgnum sund, gjøgnum fjørð;
    brimið tað sjóðar um veturin langa,
    stormurin leikar um klettar og skørð.

    Norðlýsið blaktrar, og ísurin glinsar,
    fjøllini skína sum silvur í skál;
    hamrarnir prýðast við glerpípufrynsar,
    tá hoyrist ljóðfagrast Føroya mál.

    Føroyingar, landsmenn! Vit málið ei gloyma,
    hvar vit so ferðast í bygd ella stað,
    altíð í barmi vit trúfast tað goyma,
    rópið tí øll nú eitt fýrfalt “Hurrá!”.