Urtagarðsrósan

    Orð: Johan í Høgeil
    Lag: Blue side og lonesome

    1. Mær untist tað fagrastu rósu,
    í urtagarðinum stóð.
    So bjørt móti sóljum og liljum.
    So roðandi reyð sum ein glóð.

    2. Hon bergtók við yndi mítt hjarta
    og veitti mær gleði og gleim.
    Hon vermdi sum sólin mítt sinni.
    Tá ofta eg troyttur kom heim.

    3. Eg aftur av langferð var komin.
    So sára mær longdist tað kvøld.
    Tá sakk eg í myrkastu niðu.
    Mín rósa var følnað og køld.

    4. Mær følnaði alt her á foldum.
    Eg siti við útkaldan eim.
    Goym harri mær rósuna vonu.
    Til eg eisini komi heim.

    Tað lívið á foldum

    Orð: Johan í Høgeil
    Lag: Leon Payne

    Tað lívið á foldum vit liva
    sum tíðin umskiftandi er
    Tað lívið við gleði vit nýta
    Umsíðir tað sorgina ber

    í ungum og friðastu árum
    tá hjarta í kærleika slær
    tá finna hvørt annað tey ungu
    tá finna hvørt annað tey kær

    mær untist tað fagrastu blómu
    var vøkur sum vársólin reyð
    og hana jé hevði so kæra
    men nú er hon følna og deyð

    Nú eina jé eftur má verða
    til lívssólin søkkur í kav
    til landið har blómurnar savnast
    jé komi um deyðamyrkt hav

    har veit jé, jé aftur skal finna
    tað blómu jé hevði so kær
    og at hon um øldir og ævir
    ei aftur skal følna sum her

    til hana sum jé ei kann gloyma
    til stundar mín langtandi trá
    at harrin skal blómuna goyma
    um ævir ei skiljast vit tá