Hann leitaði í náði

    Orð: W. Spencer Walton
    Týtt: Salomon J. Joensen og Johs. Andr. Næs

    1. Hann leitaði í náði,
    meg syndafalnan fann,
    eg møddur var og meiddur,
    men hann mær sælu vann;
    Guds einglar allir sungu tá
    og Himla hørpur leiktu á.

    Niðurlag: Náði, at hann fann meg,
    náði, at hann vann meg,
    náði, at hann bar meg heim til sín!
    náði, at hann bar meg heim til sín!

    2. Mær sár hann mundi tváa,
    mær veitti lívsins vín,
    so eymliga mær segði:
    »Tú ert um ævir mín!«
    Hans rødd var Himla fagra ljóð,
    og sál mín sang í Gudi fró.

    3. Hann vísti mær á merki,
    í hond og lið hann bar;
    at gjalda mínar syndir
    so svárt tað honum var.
    Eg fati ei, tó trúgvi eg,
    hann elskar syndarar sum meg.

    4. For ásjón hans eg livi
    í sælu og við frið,
    á lívsins hálu gøtu
    mær Jesus fylgir við,
    og ævin øll er ei ov long
    at syngja honum takkarsong.

    5. Og meðan dagar renna
    og hvørva eins og æl,
    eg bíða vil í tolni,
    hann koma aftur skal;
    sum brúður hann meg tekur tá
    at liva altíð Gudi hjá!

    Vár Guð er verjan og verndin góð

    Christian Barnekow
    Orð: Johannes Andreas Næs
    Lag: Christian Barnekow

    1. Vár Guð er verjan og verndin góð,
    í trongdum hann aldri svíkur,
    hann møddum veitir ta ævigu ró,
    er syndarum náðiríkur.

    2. Um havið brúsar, um fjallið gleið,
    vár Harri, vár Guð og faðir,
    í tínum fylgi vit óttast ei,
    tú borg vár ert allar staðir.

    3. Um sorg og saknur oss tyngja her,
    um syndin oss knúgvar niður,
    við syni tínum tú ugga ber,
    hann vann okkum øllum sigur.

    4. Um lívsins fjørð og um deyðans grind
    tú styrki vár ert á foldum,
    at liva av lívsins ævigu lind
    tú reisir oss aftur úr moldum.

    5. Hjá tær er trygdin og sælan góð,
    har ongantíð aftnar dagur,
    har lívsins ljós og lívsins ró
    um aldur og ævir ræður.

    Tíns ríkis søk, mín Jesus, skal

    Orð: K.L. Reichelt
    Týtt: Johs. Mortensen / Johs. Andr. Næss

    1. Tíns ríkis søk, mín Jesus, skal
    mær vera dýrdin kær.
    Tøkk, at tú komst við meg á tal
    og gavst mær kall frá tær.
    Ov vesalan eg kenni meg
    til her at stríða fyri teg;
    men tú, sum gavst mær vinarnavn
    og eymliga meg tókst í favn,
    mær megi ber
    at fara tína ferð!

    2. Gev mær títt eyma kærleikssinn,
    ið særdum ugga ber!
    Leið meg í pínslu tína inn,
    meg styrk, meg fúsan ger!
    Meg síggja lat við tínum brá
    hvørt fólk, tú lív og mark lætst fá,
    og tola heimsins neyðarstand,
    fast lítandi at tær, Guðs lamb,
    til deyðans dag
    í treystum, tolnum lag!

    3. Tá veit eg, eygað einaferð
    fær dýrdarsjón at sjá;
    tá lívsins dagur endar her,
    er endi neyðum á;
    Guðs ríki stendur sólarskrýtt,
    Krists kirkjulið sum brúður prýtt,
    úr hvørji ætt tað komið er.
    Hvør glaður sigurskrúnu ber
    og syngur hátt:
    Guð eigur allan mátt!

    Takk, Jesus, fyri dópin mín

    Orð: Johs. Andr. Næs

    1. Takk, Jesus, fyri dópin mín,
    tá tú tókst meg í favn,
    til faðir gavst mær faðir tín,
    mær gavst gudsbarna navn.

    2. Hitt illa alt avnokti eg,
    títt barn eg vera vil,
    ver vegur mín og leið tú meg,
    á tí tú best veitst skil!

    3. Og tá ið skeiv eg stígi spor
    á lívsins hála veg,
    takk fyri dýra altarborð,
    har vilt tú náða meg!

    4. Eg trúgvi á teg Jesus Krist,
    tú doyði fyri meg!
    Til faðirin vil andin vist
    mær vísa frelsuveg.

    5. Mín frelsari, títt dýra navn
    lat lýsa lívsleið mær!
    Mín Jesus, halt meg við tín favn
    og hav meg nær at tær!

    Eg krossi tínum, Jesus

    Orð: Elisabeth Clephane
    Týtt: Johs. Andr. Næs.

    Eg krossi tínum, Jesus,
    vil fegin vera hjá,
    har havi eg tann trygga botn,
    ið eg kann byggja á.
    Har er eitt heim í oyðimørk,
    sum mær er hvíldarstað,
    tað á míni vandamiklu ferð
    veitir frelsu neyðardag.

    O, friðskjól trygt og heilagt,
    o, sæla tilhaldsstað!
    Við krossin tín, mín frelsari,
    eg kenni friðarlag!
    Sum Jákup tá í dreymasjón
    Guðs himin opnan fann,
    kann eg síggja klárt frá krossi Krists,
    mær Guðs eingil veittra man.

    Um deyðans kalda myrkur
    sæst randa nakk og nøv,
    eg stutt frá krossins skugga har
    man síggja opna grøv.
    Og millum okkum krossur Krists
    so gyltur standa man,
    hann sum stjørnuljós á myrku leið
    oss til himin lýsa kann.

    Í trúnni kann eg síggja
    í pínu hvønn ein dag
    mín Jesus fastan negldan har
    á krossi, deyðans træ.
    Tað undur var av náði Guðs,
    o, reini kærleiki,
    at mín Jesus doyggja vildi so
    fyri neyðar mann sum meg.

    Við krossin tín, mín Jesus,
    eg kendi friðarlag,
    eg aldri aftur fara vil
    av hesum trygga stað.
    Tað, heimurin vil bjóða mær,
    eg lítið virða man,
    men eg rósi mær av krossi Krists,
    har eg frið við Guð mín fann.

    Brøður og systrar, vit skiljast nú her

    Orð: Peter Sørensen (v. 1-2) og F. Boye (v. 3-4)
    Týtt: Salomon J. Joensen og Jóhs. Andr. Næs.

    1. Brøður og systrar, vit skiljast nú her,
    fegin við Jesusi hvør sína ferð
    gangi á lógligum gøtum.

    2. Guðs orð nú goymi í hjarta og sinn,
    slepp ikki Sátan í sinni títt inn.
    Jesus lat hjørtuni eiga!

    3. Amen, ja, amen so syngja vit her,
    Harranum lovi í orði og gerð,
    Guðs børn øll syngi við gleði!

    4. Lambið, Guðs lambið, sum veitti oss náð,
    heiður og æru um ævir skal fá!
    Amen, halleluja, amen!