Tíns ríkis søk, mín Jesus, skal

    Orð: K.L. Reichelt
    Týtt: Johs. Mortensen / Johs. Andr. Næss

    1. Tíns ríkis søk, mín Jesus, skal
    mær vera dýrdin kær.
    Tøkk, at tú komst við meg á tal
    og gavst mær kall frá tær.
    Ov vesalan eg kenni meg
    til her at stríða fyri teg;
    men tú, sum gavst mær vinarnavn
    og eymliga meg tókst í favn,
    mær megi ber
    at fara tína ferð!

    2. Gev mær títt eyma kærleikssinn,
    ið særdum ugga ber!
    Leið meg í pínslu tína inn,
    meg styrk, meg fúsan ger!
    Meg síggja lat við tínum brá
    hvørt fólk, tú lív og mark lætst fá,
    og tola heimsins neyðarstand,
    fast lítandi at tær, Guðs lamb,
    til deyðans dag
    í treystum, tolnum lag!

    3. Tá veit eg, eygað einaferð
    fær dýrdarsjón at sjá;
    tá lívsins dagur endar her,
    er endi neyðum á;
    Guðs ríki stendur sólarskrýtt,
    Krists kirkjulið sum brúður prýtt,
    úr hvørji ætt tað komið er.
    Hvør glaður sigurskrúnu ber
    og syngur hátt:
    Guð eigur allan mátt!

    Undir krossinum

    Orð: Hjalmar Hansen
    Týtt: Johs. Mortensen

    1. Beri eg sorg, sum man tyngja mítt sinn,
    væta mítt eyga, fær tár á mín kinn,
    gera mær alljósan dag um til nátt,
    her undir krossinum broytist alt brátt!

    Niðurlag: Niður við krossin boyggi eg meg,
    niðri við krossin – frið finni eg.
    Hvat mær er fyri, og hvat ið ber á:
    við Jesus kross eg Guds kærleik kann sjá!

    2. Havi eg roynslur, ið níta mær fast,
    níva meg niður, so vón eingin sæst,
    flýggi eg til henda elskaða stað,
    her undir krossinum klárnar ein dag!

    3. Herjar meg freistingin so tølandi sterk,
    doyvir mær viljan at gera Guds verk,
    bivar mín sál undir freistarans hond,
    her undir krossinum slitna hans bond!

    4. Hvat mær er fyri, hvat henda mær kann,
    trygd undir krossinum altíð eg fann.
    “Eg eri við tykkum”, hevur hann sagt,
    her undir krossinum alt nú er lagt!

    Sí, til tín kemur kongur tín

    Orð: Johs. Mortensen

    1. Sí, til tín kemur kongur tín,
    vil frelsari tær vera.
    Hann legði frá sær guddóm sín,
    læt tænara seg gera.

    2. Og tó hann himins kongur er,
    sum alt og øllum býður,
    hann lítillátin er á ferð,
    á asnafyli ríður.

    3. So eyðmjúkur í sál og sinn’,
    so lágt seg bendir niður,
    at hann vil koma til tín inn,
    um rúm hjá tær hann biður.

    4. Hann bestu tænastu tær ger,
    vil teg við Guð sameina.
    Hann heimsins syndir burtur ber
    sum tað Guðs lambið reina.

    5. Hann er á ferð til kross og deyð’
    har loysigjald at vera,
    teg frelsa út úr størstu neyð
    og ævigt lív tær bera.

    6. Ja, tæna vil tær kongur tín
    við deyðans sváru pínu,
    teg klæða vil í brúðarlín
    og telja millum síni.

    7. Og tak hann tó í bróst á tær,
    hans sáttargerð í hjarta,
    tú frelsu tá við krossin sær
    og fjaldu dýrd hans bjarta.

    8. Nú lovað veri koma hans,
    vælsignað navn hans veri,
    øll bindið honum heiðurskrans
    og hosianna berið!

    O, miskunnsami, mildi Guð

    Orð: P.C. Kierkegaard
    Týtt: Johs. Mortensen

    1. O, miskunnsami, mildi Guð,
    meg vera lat tín ognarlut,
    mær sjálvum ei til hoyra;
    tak burt tað, Ádams er og mítt,
    og til tað nýggja, sum er títt,
    vend hjarta, eyga, oyra!

    2. Í hjartadýpið, Harri mín,
    legg tú mær kærleika til tín,
    so tú mín huga eigur;
    lat eygað skoða tína dýrd,
    at vit, sum eru til tín skírd,
    her ganga tínar leiðir.

    3. Lat oyrað kenna tína reyst,
    sum fólki tínum gevur treyst,
    meg lýða tína talu;
    lat hjartað hvíla hjá tær trygt,
    lat heimsins lyst og deyðans frykt
    ei oyða himna sælu.

    Eg síggi teg, Guðs lambið, har

    Orð: Hans Adolph Brorson
    Týtt: Johs. Mortensen

    1. Eg síggi teg, Guðs lambið, har
    á Sions fjallagrein.
    Men, o, tann leið, teg hagar bar,
    tær voldi harm og mein.
    O, byrðin, sum teg løgd varð á
    – øll heimsins synd og trá.
    So søkk tú í ta neyð, oss neit,
    so djúpt, sum eingin veit.

    2. Sakleysa lamb, tú ofrað vart,
    so neyðarsligt at sjá,
    at vinna tað, ið tær var kært,
    og leyst úr leinkjum fá.
    Tú kvetti øll vár fongsulsbond
    við nagla gjøgnum hond;
    tú steig við sigri út úr grøv,
    tú oyddi deyðans krøv.

    3. Nú tyrpist fjøldin um tín stól
    í hvítum klæðum har.
    Hvørt eyga skínur sum ein sól,
    tí tað Guðs lambið sær.
    Hitt orð um lambsins tunga stríð,
    sum gjørdi okkum frí,
    tað syngja einglar enn í dag
    við sama treysta lag.

    4. Mong túsund hava sær í favn’
    øll hørpu stillað rætt,
    um ennið lambsins faðirs navn
    ger kenda teirra ætt.
    Tað er sum fossa dun og ljóð,
    tá ið tey syngja fró:
    «Guðs lamb vann okkum páradís,
    vit syngja lov og prís!»

    5. Takk, Faðir, at tú góður vart
    við Ádams falna fon,
    til vára frelsu offur bart
    tú tín einborna son!
    Tær prísar nú hvørt tungublað
    og hvørt eitt hjartaslag:
    Guðs lamb, nú fyri stríð títt hart
    um ævi tøkk tú fært!