Syng Evangeliið um Jesus

    Orð: Philip Phillips
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Syng Evangeliið um Jesus
    so einfalt og greitt sum tú kanst;
    syng um tann æviga friðin,
    sum tú á Golgata fanst.

    Niðurlag: Syng, ja, syng Evangeliið
    fyri hvørjari sál her í verð!
    Syng fyri tí, sum vil hoyra
    tað Orðið, sum frelsu teim ber.

    2. Syng Evangeliið um Jesus,
    frelsa og lív er í Tí.
    Syng um hitt blóð, sum kann reinsa
    ta sál, sum seg tváar í Tí.

    3. Syng Evangeliið um Jesus,
    við sangi tú náa kanst mong!
    Syng um ta frelsandi náði,
    lat ljóða um Jesus tín song.

    4. Syng Evangeliið um Jesus,
    breið út hetta signaða Navn.
    Syng um ta ævigu gleði,
    sum bíðar í friðarins havn.

    5. Syng Evangeliið um Jesus,
    tað frøir ta frígjørdu sál.
    Syng um tann sigur Hann vann tær,
    um blóðið sum førir á mál.

    6. Syng Evangeliið um Jesus,
    lyft upp hetta signaða Navn.
    Syng um hitt æviga ríkið
    har ævigt ein finna kann havn.

    Svunnin er døggin og náttmyrkrið tjúkt

    Orð og lag: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Yrktur í 1994.

    1. Svunnin er døggin og náttmyrkrið tjúkt,
    dropar í grasinum hanga,
    fram dagar sólin og lotið kenst mjúkt,
    blómurnar friðfullar anga;
    løtt eins og lambið, ið spælir á ong,
    reinlynt og góð millum garða
    yndisligt leiðandi gentu og drong
    síggi eg ásttikin fara.
    Skjótt summar man halla og heystið í hond,
    – hvør veit, ævinleikin í nánd?

    2. Ríkur av barndómsins leiki sum hvarv
    glaður tú fert til títt yrki,
    vinnur tær útbúgving, pening og starv,
    lítur á ungdómsins styrki;
    unnustu eina tú fanst tær til vív,
    einki er óført, ov strævi;
    aldri gav gætur, at: – Víst er mítt lív
    einans eitt lán, sum eg havi!
    Hygg, heystið er farið og summarið við,
    frá Guði tú ert bert eitt stig!

    3. Sorgleysur, lættur í sinni tú er,
    kennir at gott er at liva,
    djúpt tó í brósti ein spurning tú ber,
    sum mangan teg fyllir við iva:
    Hvagar fer sál mín, um eg hesa nátt
    fara skal frá hesum lívi?
    Frelsan? – hon haldi eg bíða kann gott
    inntil eg gamalur blívi!
    Tó, heystið er farið og summarið við,
    men enn hevur tú ei vent við!

    4. Árini fara og følnað mong vón,
    vinabond dragna og slitna;
    hárini grána og kámað gerst sjón,
    at lívið so stutt er, tey vitna!
    Fuglur er flogin til lýggjari støð,
    eftir er bert onkur stari;
    í huga tú reikar um strendur og bø,
    hugsar um tað, sum er farið!
    Ja, heystið er farið og summarið við,
    men enn hevur tú ei vent við!

    5. Mangan tú hoyrdi og kendi Guðs kall
    virkaði í tínum hjarta;
    tá ið ein vinur í lívsstríðnum small
    seig um teg vónloysið svarta.
    Kvett vórðu náðileyst eymastu bond,
    hugur at Himli man bera;
    avger enn einaferð í tíni ond,
    at nú, ja, nú skal tað vera!
    Men heystið er farið og summarið við,
    og enn hevur tú ei vent við!

    Sum ungur eg møtti Guðs kalli so sterkt

    Orð: Kajfinn Hammer
    Lag: Tað finnast so mong, sum ei fata tað fá
    Viðmerking: Yrktur í 1994.

    1. Sum ungur eg møtti Guðs kalli so sterkt
    til frelsu, til Guðs ríkis stríð,
    at siga farvæl til eitt lív einki vert,
    eitt lív, eingin meining var í.

    Niðurlag: :,:Enn ljóðar hitt rópið so hvølt,:,:
    eitt hvølt “Maran ata!” djúpt í míni sál;
    enn ljóðar hitt rópið so hvølt!

    2. Hvat eggjandi, dragandi, stórsligið róp,
    eitt hvølt “Maran ata!” tað var;
    tað minti meg á hin bíbilska dóp
    og dró meg og kravdi eitt svar!

    3. Vit vóru ein flokkur, sum mannaðu garð,
    eitt fólk, sum ei kendi til frykt!
    Várt herróp var: Út, út um Tilhaldið far!
    Eitt fólk út úr eldinum rykt!

    4. Men Slangan hin gamla hon høvdið fram stakk,
    og vónbrot tey komu so mong;
    tað áræðið stjól og mótið tað sakk,
    stríðskappin lá skræddur á ong!

    5. So beisk kendist rótin, hin spillandi urt,
    sum røtur skeyt í mongum sinn’;
    Guðs Andi frá sjálvsøkn og svik tók seg burt,
    ístaðin kom kvamsvísi inn!

    6. Tó, sløgini, sligin av vinanna hond,
    ei køvt fingu neistan í mær;
    nei, tað var mín egna og sjálvkæra ond,
    sum innan í mær hetta bar!

    7. Tá rørdi Guð við meg, eitt møti eg fekk,
    sum lekti tey svíðandi sár;
    eg kendi, ein kraft út frá Honum tá gekk,
    í olju fleyt høvur og hár!

    8. Nú sálmar og lovsangir, ja, alt Guðs Orð,
    av nýggjum nú fyllir mítt sinn!
    Ja, tungur og týðing og kunnskaparorð
    meg føra í dýpdir Guðs inn!

    9. Á, hoyr, “Maran ata!” nú ljóðar so sterkt
    og birtir av nýggjum til stríð!
    Á, reis teg Guðs fólk, slepp øllum, tú bert,
    Hann kemur skjótt skýggjunum í!

    Stundum mín sál tørvar hvílu

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í oktober 1999.

    1. Stundum mín sál tørvar hvílu,
    hvar skal eg venda mær tá?
    Skal eg bert óttast og ivast?
    Nei, Jesus eg líta vil á!

    Niðurlag: Ta einastu vón, sum eg eigi,
    hana eigi eg, Jesus, í Tær.
    Bert frið finni eg
    í trúnni á Teg,
    í tí blóði, sum rann fyri meg.

    2. Stundum eg kenni til trega,
    vónbrot mær falla í lut;
    vónin, sum Golgata gevur,
    hvílu tó ber mær í Guð’.

    3. Fullkomna lukku eg eigi,
    friður í hjartanum býr.
    Hvílu ber Golgataverkið
    til hvørja sál, sum tí trýr.

    Stóri Guð, vit prísa Tær

    Orð: Olaf Hillestad
    Lag: Almáts Guð, vit prísa Tær
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Stóri Guð, vit prísa Tær!
    Land og hav og atmosfera,
    sól og stjørnur og alt lív
    lov og prís hvønn dag Tær bera,
    vitna um ta skaparmakt,
    Tær so sjónsk er undirlagt.

    2. Rúmdin øll man bera boð
    um Títt verk og skapargleði;
    kosmos vitnar: Tú ert Guð!
    Allar staðir sæðst Tín megi,
    fyllir evni, rúmd og tíð,
    hvílir Tínum hondum í.

    3. Fjart í duldu andaverð
    Tær nú prísa einglar allir,
    fyri eygum vísra fjalt
    uttanfyri hugans hallir;
    eyðmjúkt stígur upp við frið
    songur teirra frelstu við.

    4. Sjónligt komst til henda heim
    Tú, sum skapað alt jú hevur,
    gavst Títt lív og frelsu vann
    og frá deyða uppreisn gevur;
    valdið er í Tíni hond
    Faðir, Sonur, Halga Ond.

    Stóra navnið Jesus, er nakað navn sum tað

    Orð: Kajfinn Hammer
    Lag: Violer til mor
    Viðmerking: Yrktur í 1987.

    1. Stóra navnið Jesus, er nakað navn sum tað?
    Nei, og aftur nei, ei finnist eitt!
    Eingin vísa kann á eitt annað tílíkt navn,
    sum so stóra frelsu til heimin hevur veitt!
    Tað ber vilstum frelsu, Tað ber tyngdum frið,
    ævigt lív Tað gevur teim sum venda við;
    tann, sum á Tað kallar frá hjartans djúpu grund,
    hann skal skjótur sanna Tess kraft í somu stund.

    Niðurlag: Jesus, Jesus, Jesus, heimsins Frelsar’navn,
    møddum sálum ert Tú hin sanna hvíldarhavn;
    balsam fyri pínu í sorg og neyð og sút,
    eina Jesu Navnið frá synd kann fría út!

    2. Sál, sum sorgleys gongur og tekur lívið lætt,
    líkasæl, men veitst tó hvat er rætt!
    Hugsar aldri um at ein dagur koma skal,
    tá tú ævigt siga skal víst hesi verð farvæl.
    Hvar ið enn tú leitar, hvar ið enn tú fer,
    aldri henda leitan teg til málið ber;
    eitt er í at velja, ja, einans, einans eitt:
    Trúgv á Navnið Jesus, sum frelsu hevur veitt.

    So ofta eg droymt havi dreymar um landið

    Orð: Reidar Holberg
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. So ofta eg droymt havi dreymar um landið
    har Jesus og einglarnir nú halda til;
    og mangan eg ynskti sum fuglur at flogi
    til Himmalin – hagar sum Hann er eg vil!

    2. Eg stundum var hugtungur, kendi ei gleði,
    á Jesus eg rópti: Vilt Tú heinta meg!
    Eg ynski, at Tú skjótt vilt koma og føra
    til landið meg heim, har Tú vísti mær veg.

    3. Ja, soleiðis sat eg so mangan og droymdi,
    eg var ikki gamal, ein óviti bert!
    Teir dreymarnir skiftu og broyttu seg síðan,
    men himmalski dreymurin aldri forferst!

    4. Tonk, saman við Jesus í Himlinum vera
    og hoyra har Hansara eymligu reyst;
    og saman við mammu og pápa og øðrum,
    eg prísa skal Honum, meg elskaði mest.

    5. Skjótt Jesus skal koma, Hann Síni tá heintar,
    sig, vilt tú mín vinur ei tá vera við?
    Lat blóðið teg reinsa, Hann eftir tær bíðar,
    gev Jesusi hjartað, tá finnur tú frið.

    So mong eru tey, sum ov seint munnu vakna

    Orð: Ivar-Helge Bolsøe
    Týtt: Kajfinn Hammer (ørindini 1-6) og Leon Joensen úr Sørvági (niðurlagið)

    1. So mong eru tey, sum ov seint munnu vakna
    í angist í glatunnarmyrkrið út slept,
    tí tey søgdu nei til Guðs kallandi rødd,
    vrakaðu Hann, sum tey dýrt hevði keypt!

    Niðurlag: Alt, ið mær tørvar, er meira av Jesus,
    alt, ið mær tørvar, er meira av Jesus!
    Gev mær, o, Jesus, meira av Tær,
    so ferðarbúgvin eg møta kann Tær!

    2. Í syndanna myrkri eg var við at søkka,
    tá sá eg í havsbrúnni ljós fyri stavn;
    tað Ljósið var Jesus, Hann fann beint á vrakið,
    úr undirgangsgrøv Hann meg førdi í havn.

    3. Á, hugsa, av náði so kann eg við vera
    ein teirra, sum lovsyngja Frelsarans Navn.
    Og tá Hann kemur, so skal eg við vera
    ein teirra, sum náa skal Dýrdanna Havn.

    4. So mong bera navn av at vera ein kristin,
    men eldurin, Andin er vikin frá teim!
    Tá Jesus so kemur, tey tá standa eftir,
    tí lampan var sloknað – tey funnu ei heim!

    5. Á, varðveit meg, Jesus, frá tí heimsins anda,
    tí anda, sum fangar mong kristin í dag!
    Gev mær, o, Jesus, bert meira frá Tær;
    halga mítt hjarta í kærleikans bað’!

    6. Á, vinur mín, sig, hvussu livir tú lívið?
    Yvir títt lív kanska sól fór í kav?
    Á, tonk, hvør ein kvøl, um ov seint tú skalt vakna!
    Kom tí til Jesus áðrenn dagur er av!

    So mangan lesur tú um Jesu undurverk

    Orð: Ingvar Nilsson
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. So mangan lesur tú um Jesu undurverk,
    um hvat Hann gjørdi og hvat Hann lærdi;
    men les enn einaferð og far á knø í bøn,
    so skalt tú síggja: Tað hendir enn.

    Niðurlag: Tað hendir enn, um bert vit biðja;
    ja, um vit trúgva, tað hendir enn.
    Guð svarar bøn og Hann ger undur;
    ja, undur henda av sonnum enn.

    2. Ein dag, Hann var á ferð, Hann kom til Náin,
    tá einum líkfylgi har Hann møtir.
    Ein neyðars einkja sín einkarson bar út,
    men Jesus reisir hann upp til lívs.

    3. Tá Jesus risin upp til Himmals aftur fór,
    Hann gav eitt lyfti um Andans gávu.
    Teir savnaðust til bøn og sungu lovsong,
    tá hendi undrið og Andin fall.

    4. Í dag tú lesa kanst um tað sum tá fór fram,
    um eina veking sum skakaði hvønn bý.
    Tá vórðu frelst og doypt trý túsund bert ein dag,
    tað vóru tíðir tá eldur brann.

    5. Tó størst av hesum er, at menniskju í neyð
    enn finna frelsu, útfrían, hvílu.
    Meg minnist enn hin dag, tá har við Golgata
    mín sál varð tváað í Jesu blóð.

    Skriftunnar Jesus kom inn í mítt hjarta

    Orð og lag: Aage Samuelsen
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Skriftunnar Jesus kom inn í mítt hjarta,
    tók á Seg ófrið mín, sum á meg gekk;
    :,:villigur tók Hann á Seg mínar kvalir,
    tá Hann á krosstrænum bløðandi hekk.:,:

    2. Skriftunnar Jesus í Orðinum býður:
    Doypast tú mást, ja, heilt undir, Hann vil!
    :,:Og eg fekk sanna hvat ið hetta týðir:
    Grivin í dropum tað ber ikki til!:,:

    3. Skriftunnar Jesus í Anda meg doypti,
    so eg í tungum nú prísa kann Guð’.
    :,:Hann í Sín heilaga kyrtil meg klæddi,
    og gjøgnum trúnna Hann loysti meg út.:,:

    4. Skriftunnar Jesus í skýnum skjótt kemur,
    heintar frá jørð tey sum fylgja Sær her!
    :,:Síggja vit skulu hitt æviga summar
    Skriftunnar Jesus, júst so sum Hann er!:,: