Nú syngur hátt mítt hjarta

    Orð: Sivert Aklestad
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Nú syngur hátt mítt hjarta, tí Kristus lív mítt er,
    nú frígjørd sál mín brennur, sum fyrr var køld sum gler.
    :,:Høgt vil eg Kristus bera, sum fagran blómukrans,
    o, ja, tað besta her í heimi tað er at vera Hans.:,:

    2. Hvør gott, at kunna goyma seg trygt við Jesu bróst;
    alt annað har at gloyma og kenna alt so ljóst.
    :,:Har frelsuna eg eigi, sum fagran blómukrans,
    o, ja, tað besta her í heimi tað er at vera Hans.:,:

    3. Hvør undurfult at skoða inn í Guðs kærleikshav,
    og Andans fylling fáa, sum Guð í Kristus’ gav.
    :,:Hans kærleika eg eigi, sum fagran blómukrans,
    o, ja, tað besta her í heimi tað er at vera Hans.:,:

    4. Og brátt skal Jesus koma at heinta síni heim;
    eg veit, halleluja, at eg eri ein av teim.
    :,:Har heima krýndur fái eg lívsins sigurskrans,
    o, ja, vælsignað yvir øllum tað er at vera Hans.:,:

    Nú stundar mót nátt og nú myrknar alt meir

    Orð: Leonard Gudmundsen
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Nú stundar mót nátt og nú myrknar alt meir,
    o, Jesus, kom inn til mín nú
    og opna mítt eyga at síggja Teg klárt,
    tí signa meg kann bara Tú.

    Niðurlag: Kom inn til mín, Jesus, Tú kennir mín tørv,
    at Tú kanst mær hjálpa í dag;
    mær tørvar Teg, Jesus, í lívi og deyð,
    til sigur meg førir avstað!

    2. Kom inn til mín, Jesus, og lýs upp Títt Orð,
    so troyst eg kann heinta harfrá.
    Títt Orð er jú ljós fyri einhvønn, sum trýr,
    kom, vís mær hvørt lyfti og ráð.

    3. Vit vita, Tú kemur og heintar oss skjótt,
    tá fáa vit arvin í lut!
    Tá skulu vit síggja Teg, Frelsari vár,
    vár Himmalski Kongur og Guð!

    Nú Romarbrævið 8 mítt heim er vorðið mær

    Orð: Peder I. Ramskud
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Nú Romarbrævið 8 mítt heim er vorðið mær,
    eg búði har sum lítil – nú eri aftur har.
    Ímeðan havi eg tó tíverri reikað um
    og vitjað havi mangan mangt syndarligt eitt rúm.

    2. Eg flutti inn har Lastin hon rak sítt vistarheim,
    eg livdi, sum mær lysti í gaman og í gleim;
    har dámdi mær jú frálíkt, fekk mangan søtan blund,
    men gjørdist heilt forfardur, tá ið eg sá húsins grund!

    3. Eg flutti við tað sama, eg sá hvønn veg tað rak,
    tí skjótt man húsið falla við buldur og við brak!
    Tað stóð jú dygst á Avgrundarinnar myrku trom,
    til grundar við tí fer einhvør, út haðan aldri kom!

    4. Eg leitaði upp Ærunnar heiðurskrýnda hús,
    har falnir andar livdu sítt lív í sús og dús;
    men gakk, ov lítið virdur har slapp eg ikki inn,
    har stóð eg útihýstur, ein sál so særd og svinn!

    5. So fann eg fram til Ríkdómsins hús við mikið knoss,
    men har fekk eg at vita, at har var ikki pláss!
    Eg mátti liggja úti og tonkti: Nú er well,
    nei, aldri meir eg vitji aftur Marglætsins hotel.

    6. Men so kom eg til at minnast mín barndóms Frelsara
    og heimið har á heygnum, sum kallast Golgata.
    Eg snúi við tað sama, eg mátti venda við
    til Romarbrævið 8 – har fann mítt hjarta frið!

    Nú nígur sól á havsins barmi

    Orð: Dmitry Stepanovich Bortnyansky (1-2 ørindi) og Kajfinn Hammer (3. ørindi)
    Lag: Ukrainskt fólkalag. Je prie (Kol slaven)
    Týtt: Kajfinn Hammer (ørindi 1-2)

    1. Nú nígur sól á havsins barmi,
    roðin hímar troyttu jørð;
    nú blikar døgg á blómuhvarmi,
    lognið lygnar vík og fjørð
    við náttarhvíld á náðarørmum,
    festi hvørs mans í tungum hørmum.

    2. Eg fevni náðarhendur tínar,
    Frelsari, á bønarstund;
    í loyndri beri brestir mínar
    tignarkvæmur á tín fund.
    Við fótskør tíni, tær í vøldum,
    hyl meg í tínum kærleikstjøldum.

    3. Á veingjum morgunroðans foldin
    endurfødd hin hinsta dag,
    nú úthvíld dregur anda moldin,
    kveikir lív als skapnings slag.
    Sum morgunsól í ljósins ríki
    eg rísa skal í dýrdarlíki.

    Nú lýsnar alsamt, dagurin er nær

    Orð: Carl Hyllestad
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Nú lýsnar alsamt, dagurin er nær,
    náttin svinnur burt og ljósið veingir fær;
    sí, dagsins koma greidligt boðar mær:
    Jesus, Hann kemur skjótt!

    Niðurlag: Ja, sum eitt stormríð fer frá staði og til stað
    skal ljóða yvir jørð sum túsundrøddað lag:
    Títt Orð, Tað er vár vón, vár kraft, várt sigurslag,
    Jesus, Hann kemur skjótt!

    2. Hygg, ætt eftir ætt er vaksin upp
    við trælalívsins kor og ritualsins bond!
    Nú myrkrið dvínir fyri Harrans hond,
    Jesus, Hann kemur skjótt!

    3. Av deyða vakt nú verða fleir og fleir,
    synd og myrkur fer, ei verðin dregur meir.
    Vit ganga fram við svørði Sannleikans,
    Jesus, Hann kemur skjótt!

    Nú Jesus teg kallar og sær biður fylgja

    Orð: Sören Janson
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Nú Jesus teg kallar og sær biður fylgja,
    mást tú ikki ivast og drála so!
    :,:Hann kann fara um teg, til onnur sær venda,
    tá hevur tú spilt tína náðitíð!:,:

    2. Nú hoyrir tú rødd Hans av nýggjum teg kallar,
    og Frelsarans útrættu hond tú sært;
    :,:á, kanst tú enn drála og náðina spilla?
    Kann vera, tú kallið ei aftur fært!:,:

    3. Nú Jesus teg kallar og blítt til tín talar,
    Hann bjóðar tær frelsu, Hann bjóðar frið.
    :,:Hann synd tína tekur, tað versta tú eigur,
    tær gevur tað besta í ævir við.:,:

    Nú eru síðstu tíðir, og Jesus kemur skjótt

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í 1991.

    1. Nú eru síðstu tíðir, og Jesus kemur skjótt
    og yvir allan heimin, so sigur Skriftin, brátt
    vil Guð frá Himli senda ein Andans náðistreym,
    Guðs fólk skal profetera, skal sígga, týða dreym!

    Niðurlag: :,:Vit hoyra súð eins og regn,:,:
    síðlaregnsins tíð ei farin er, á, nei, á, nei!
    Jesus er hin sami nú sum fyrr,
    um tú bara opnar hjartadyr!

    2. Eins og Elias sá tað, so síggja vit eitt tekn:
    Eitt lítið skýggj, sum veksur og gevur síðlaregn!
    Í Andanum vit longu nú hoyra regnsins sús,
    sum grøðina skal búna so at hon fæst í hús!

    3. Lat síðlaregnið sleppa at væta hjarta títt,
    og fyri Andans salving nú opna hjartað vítt!
    Skal síðlaregnið streyma til onnur gjøgnum teg,
    frá innast og til uttast tað væta fyrst má teg!

    Nú ein dagin sum eg sat og í Bíbliuni las

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í 1973.

    1. Nú ein dagin sum eg sat og í Bíbliuni las,
    tá við eitt ein sjón frá forðum birtist mær!
    Eg sá Guðs Orðs kendu menn, teirra orð jú tala enn,
    tó teir allir eru komnir handan har.
    Eg sá Enok, hin Guðs mann, Ábraham, sum Harrin fann
    rættvísgjørdan av tí trúgv á Guð, hann bar.
    Eg sá Ísak, eins og hann halda seg til Sannleikan,
    og nú liva teir jú saman handan har!

    Niðurlag: Handan har, handan har, handan har,
    ein dag skulu vit jú síggja tey øll har!
    Lívsins Træ har ævigt grør,
    Lívsins Vatn fær ein og hvør,
    tá vit flyta heim og síggja tey øll har!

    2. Eg sá Jónas var á veg at áminna Nineve,
    sum so djúpt í hor og synd var sokkin í.
    Hann til kallið segði nei, rýmdi burtur aðra leið,
    og í hvalsins búki endaði hann tí.
    Mangan løgið eg tað fann, at har pláss var til ein mann,
    og á hetta ein við stórum iva sær,
    tá eg nái Himmalin fái Jónas eg til vin,
    og hann skal forklára hetta handan har!

    3. Eg sá Jósef standa har, hann av brøðrum seldur varð
    til Egyptalands, men Guð hann brúkti har;
    hann fekk vart mót hungursneyð nú býr handan grøv og deyð’,
    eingin hungursneyð skal verða handan har!
    Eg sá Dánjal leiddan út, men ei sveik hann Jákups Guð,
    tá til leyvurnar hann burturbeindur varð.
    Men ein eingil til hann kom, hvør ein leyva gjørdist tom,
    og nú livir hann hjá Guði handan har!

    4. Eg sá Pætur, tá ið hann avnoktaði Frelsaran,
    iðrandi, tá Jesus eyga við hann bar.
    Eina heilsan hann tó fekk, sum at hjarta honum gekk,
    ríka fyrigeving hann frá Jesus fær!
    Síðan sá eg Paulus har kastaður í fongsul varð
    í Filippi, so til Róm hann førdur varð,
    har hann deyðadóm sín fær! Henda verð ei verd teim var!
    Teimum møta skulu vit tó handan har!

    5. Og at enda sá eg Hann, sum mær lív og frelsu vann;
    ja, Hin Fyrsti og Hin Síðsti víst Hann er!
    Eg á Hann kann líta trygt, tí er lív mítt á Hann bygt;
    Hann meg leiðir gjøgnum hesa myrku verð.
    Her í heimsins myrku nátt gevur Hann mær styrki, mátt;
    Lívið, Vegurin og Sannleikin Hann er!
    Tá eg nái Himmalin, og eg har skal trína inn,
    vil Hann heilsa mær vælkomin handan har!

    Nú eg siga vil tær um mín Frelsara

    Orð og lag: Aage Samuelsen
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í 1992.

    1. Nú eg siga vil tær um mín Frelsara,
    fram um alt Hann møtti mær við kærleika;
    Hann til allar tíðir gjørdi undur stór,
    frelsti meg frá glatan – syndabyrðan fór.

    Niðurlag: Jesus, bara Jesus, er mítt gleðilag,
    hjartað flýtur yvir av gleði hvønn ein dag.
    Um í royndarstundum eg so nívdur var,
    veit eg tó at Jesus altíð er mær nær.

    2. Tá hin falna kvinnan kom til Sikars brunn
    nýggjan lovsang legði Hann í hennar munn!
    Fram í hennar lívi breyt eitt ævigt vár,
    og úr hennar’ hjarta fleyt ein kelda klár!

    3. Minnist tú teir tíggju so spitalsku menn?
    “Grøð Tú okkum, Jesus!” – róptu teir ísenn!
    Allir gjørdust reinir, burt var sorg og sút,
    Jesus, bara Jesus, fríaði teir út!

    Nú dagurin í gjár er av ein vissa

    Orð og lag: Kai og Thorstein Kjäll
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í 2002.
    Upprunaheiti: Min gårsdag er forbi, den ga meg visshet / Niðurlag: Min fremtid er i Herrens hender

    1. Nú dagurin í gjár er av ein vissa,
    um náði Harrans móti mær, er mín;
    eg fyrigeving kærleiksfulla kendi
    ta stund, meg syndara Hann tók til sín.

    Niðurlag: Mín framtíð er í Harrans hondum,
    meg leiðir Hann úr myrkri vándum,
    meg at sær knýtt við blóðsins bondum
    á veg til lívsins land.

    2. Við treysti eg hvønn nýggjan dag kann byrja,
    og grípa um Guðs Orð við sál og sinn;
    sum dagur er, so skal mín styrki vera,
    tað lyftið ber heilt inn í Himmalin.

    3. Eg morgindagsins forløg ikki kenni,
    men hvíli fult í trúgv á Jesu Navn;
    eg leggja kann meg trygt í Hansar hendur,
    í Harrans kærleiksfulla, trygga favn.