O, Guð, send lívsins Halga Anda

    Orð: William Booth
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. O, Guð, send lívsins Halga Anda,
    :,:send Tín eld,:,:
    lat undir blóðsins kraft oss standa,
    :,:send Tín eld.:,:
    Gev styrki til Títt stóra lið,
    og falla lat á einhvønn við
    Tín Hvítusunnueld og frið,
    :,:send Tín eld.:,:

    2. Gev kraft, o, Guð, til Orðsins tolk,
    :,:send Tín eld,:,:
    ger okkum skikkað sum Títt fólk,
    :,:send Tín eld.:,:
    Brenn burtur alt sum óreint var,
    ei endurnýggjan í sær bar,
    so virkisfús vit tæna Tær,
    :,:send Tín eld.:,:

    3. Við halgum longsli vit Teg biðja:
    :,:Send Tín eld,:,:
    Tín eld vit treingja inniliga,
    :,:send Tín eld.:,:
    Gev styrki undir krossins træ,
    so sigra vit í hvørjum slag
    at liva heilagt dag um dag,
    :,:send Tín eld.:,:

    Opin stendur blóðsins kelda

    Orð: M. J. Harris
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Opin stendur blóðsins kelda
    fyri sjúku, synd og mein!
    Sál mín hoyrdi Andans talu,
    tá Hann segði: Kom, verð rein!

    Niðurlag: Eg vil ævigt prísa Jesus,
    fyri meg Hann særdur varð;
    geva Honum prís og æru,
    tí Hans blóð hvønn syndablett burt fær.

    2. Mínar dreymar, planir, æra,
    alt eg Honum yvirgav;
    alt mítt egna mátti fara,
    eins og dustið fall tað av.

    3. Á mítt altar fall Hans eldur,
    alt mítt hjarta kom í brand!
    Ævigt vil eg Honum prísa,
    til eg nái lívsins land.

    4. Lov og prís Tær veri Jesus,
    Tær nú prísar sál mín glað;
    mína synd Tú burturbeindi,
    reint gert Tú mítt sinnalag.

    Ongar blómur á vegin tey stroyddu hin dag

    Orð og lag: Aage Samuelsen
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Yrktur í 1953 og týddur í 2010.
    Upprunaheiti: Det var ei noen blomst som ble lagt på den vei

    1. Ongar blómur á vegin tey stroyddu hin dag,
    tá Guðs Sonur mót Golgata gekk;
    tá har kross sín Hann bar og varð rikin avstað
    ongan heiður og fagnað Hann fekk.
    Einans speirekan, háð
    ljóðar fjøldini frá,
    tá har knógvandi kross sín Hann ber.
    Hann gekk vegin á tamb,
    tigandi eins og lamb
    leitt til sláturs eins tigandi fer.

    2. Ongan heiður Hann fekk, onga krúnu av gull,
    tá hann fyri Pilatusi stóð;
    krúnu spottarans fekk, sett av tornum var full,
    har Hann húðflongdur flýtur í blóð.
    Satans grimd á Hann gekk,
    har uppgivin Hann hekk,
    ja, sjálvt Faðirin svaraði ei!
    Faðir Hansara tá
    Honum farin var frá,
    allar glatanarkvalir Hann leið.

    3. Tá teir naglarnir negldu í hendur og bein,
    ei teir gáa um hvør ið Hann er;
    tó frá varrum Hans ljóðar ein bøn djúp og rein:
    Faðir, fyrigev teim hesa gerð!
    Einans edikk og spott
    góvu teir Honum rátt,
    teir ei vita, Hann synd teirra bar!
    Tá Hann rópar hálvkvalt:
    Faðir, fullgjørt er alt!,
    sum ein ránsmaður doyði Hann har.

    4. Hann í deyðsríkið steig til at loysa hvønn tann,
    sum var deyður í trúnni á Hann;
    Satans veldi var stórt, men Hann á honum vann,
    deyðin fjøtra ei Frelsaran kann.
    Sum tann kongur, Hann var,
    sigurskrúnu Hann bar,
    tá frá deyðum Hann reis upp úr mold.
    Deyðans veldi Hann breyt,
    lógarkrøv, boð og treyt,
    Hann Guðs rættvísi vann til alt hold.

    5. Eins og brúður sín brúðgóm vit vænta Guðs Son,
    ver til reiðar, – sí, spillunnar gongd!
    Fyri trónuni standa sum brúður skal hon,
    sum helt út hóast mótgongd og trongd.
    Illa viðfarin nú,
    tá í rættferðarskrúð
    lívsins krúnu av Guði hon fær.
    Endurloyst skal hon tá
    Lambsins dýrd ævigt sjá,
    á, hvør vert var ei trongdin hon bar.

    Nú syngur hátt mítt hjarta

    Orð: Sivert Aklestad
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Nú syngur hátt mítt hjarta, tí Kristus lív mítt er,
    nú frígjørd sál mín brennur, sum fyrr var køld sum gler.
    :,:Høgt vil eg Kristus bera, sum fagran blómukrans,
    o, ja, tað besta her í heimi tað er at vera Hans.:,:

    2. Hvør gott, at kunna goyma seg trygt við Jesu bróst;
    alt annað har at gloyma og kenna alt so ljóst.
    :,:Har frelsuna eg eigi, sum fagran blómukrans,
    o, ja, tað besta her í heimi tað er at vera Hans.:,:

    3. Hvør undurfult at skoða inn í Guðs kærleikshav,
    og Andans fylling fáa, sum Guð í Kristus’ gav.
    :,:Hans kærleika eg eigi, sum fagran blómukrans,
    o, ja, tað besta her í heimi tað er at vera Hans.:,:

    4. Og brátt skal Jesus koma at heinta síni heim;
    eg veit, halleluja, at eg eri ein av teim.
    :,:Har heima krýndur fái eg lívsins sigurskrans,
    o, ja, vælsignað yvir øllum tað er at vera Hans.:,:

    Nú stundar mót nátt og nú myrknar alt meir

    Orð: Leonard Gudmundsen
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Nú stundar mót nátt og nú myrknar alt meir,
    o, Jesus, kom inn til mín nú
    og opna mítt eyga at síggja Teg klárt,
    tí signa meg kann bara Tú.

    Niðurlag: Kom inn til mín, Jesus, Tú kennir mín tørv,
    at Tú kanst mær hjálpa í dag;
    mær tørvar Teg, Jesus, í lívi og deyð,
    til sigur meg førir avstað!

    2. Kom inn til mín, Jesus, og lýs upp Títt Orð,
    so troyst eg kann heinta harfrá.
    Títt Orð er jú ljós fyri einhvønn, sum trýr,
    kom, vís mær hvørt lyfti og ráð.

    3. Vit vita, Tú kemur og heintar oss skjótt,
    tá fáa vit arvin í lut!
    Tá skulu vit síggja Teg, Frelsari vár,
    vár Himmalski Kongur og Guð!

    Nú Romarbrævið 8 mítt heim er vorðið mær

    Orð: Peder I. Ramskud
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Nú Romarbrævið 8 mítt heim er vorðið mær,
    eg búði har sum lítil – nú eri aftur har.
    Ímeðan havi eg tó tíverri reikað um
    og vitjað havi mangan mangt syndarligt eitt rúm.

    2. Eg flutti inn har Lastin hon rak sítt vistarheim,
    eg livdi, sum mær lysti í gaman og í gleim;
    har dámdi mær jú frálíkt, fekk mangan søtan blund,
    men gjørdist heilt forfardur, tá ið eg sá húsins grund!

    3. Eg flutti við tað sama, eg sá hvønn veg tað rak,
    tí skjótt man húsið falla við buldur og við brak!
    Tað stóð jú dygst á Avgrundarinnar myrku trom,
    til grundar við tí fer einhvør, út haðan aldri kom!

    4. Eg leitaði upp Ærunnar heiðurskrýnda hús,
    har falnir andar livdu sítt lív í sús og dús;
    men gakk, ov lítið virdur har slapp eg ikki inn,
    har stóð eg útihýstur, ein sál so særd og svinn!

    5. So fann eg fram til Ríkdómsins hús við mikið knoss,
    men har fekk eg at vita, at har var ikki pláss!
    Eg mátti liggja úti og tonkti: Nú er well,
    nei, aldri meir eg vitji aftur Marglætsins hotel.

    6. Men so kom eg til at minnast mín barndóms Frelsara
    og heimið har á heygnum, sum kallast Golgata.
    Eg snúi við tað sama, eg mátti venda við
    til Romarbrævið 8 – har fann mítt hjarta frið!

    Nú nígur sól á havsins barmi

    Orð: Dmitry Stepanovich Bortnyansky (1-2 ørindi) og Kajfinn Hammer (3. ørindi)
    Lag: Ukrainskt fólkalag. Je prie (Kol slaven)
    Týtt: Kajfinn Hammer (ørindi 1-2)

    1. Nú nígur sól á havsins barmi,
    roðin hímar troyttu jørð;
    nú blikar døgg á blómuhvarmi,
    lognið lygnar vík og fjørð
    við náttarhvíld á náðarørmum,
    festi hvørs mans í tungum hørmum.

    2. Eg fevni náðarhendur tínar,
    Frelsari, á bønarstund;
    í loyndri beri brestir mínar
    tignarkvæmur á tín fund.
    Við fótskør tíni, tær í vøldum,
    hyl meg í tínum kærleikstjøldum.

    3. Á veingjum morgunroðans foldin
    endurfødd hin hinsta dag,
    nú úthvíld dregur anda moldin,
    kveikir lív als skapnings slag.
    Sum morgunsól í ljósins ríki
    eg rísa skal í dýrdarlíki.

    Nú lýsnar alsamt, dagurin er nær

    Orð: Carl Hyllestad
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Nú lýsnar alsamt, dagurin er nær,
    náttin svinnur burt og ljósið veingir fær;
    sí, dagsins koma greidligt boðar mær:
    Jesus, Hann kemur skjótt!

    Niðurlag: Ja, sum eitt stormríð fer frá staði og til stað
    skal ljóða yvir jørð sum túsundrøddað lag:
    Títt Orð, Tað er vár vón, vár kraft, várt sigurslag,
    Jesus, Hann kemur skjótt!

    2. Hygg, ætt eftir ætt er vaksin upp
    við trælalívsins kor og ritualsins bond!
    Nú myrkrið dvínir fyri Harrans hond,
    Jesus, Hann kemur skjótt!

    3. Av deyða vakt nú verða fleir og fleir,
    synd og myrkur fer, ei verðin dregur meir.
    Vit ganga fram við svørði Sannleikans,
    Jesus, Hann kemur skjótt!

    Nú Jesus teg kallar og sær biður fylgja

    Orð: Sören Janson
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Nú Jesus teg kallar og sær biður fylgja,
    mást tú ikki ivast og drála so!
    :,:Hann kann fara um teg, til onnur sær venda,
    tá hevur tú spilt tína náðitíð!:,:

    2. Nú hoyrir tú rødd Hans av nýggjum teg kallar,
    og Frelsarans útrættu hond tú sært;
    :,:á, kanst tú enn drála og náðina spilla?
    Kann vera, tú kallið ei aftur fært!:,:

    3. Nú Jesus teg kallar og blítt til tín talar,
    Hann bjóðar tær frelsu, Hann bjóðar frið.
    :,:Hann synd tína tekur, tað versta tú eigur,
    tær gevur tað besta í ævir við.:,:

    Nú eru síðstu tíðir, og Jesus kemur skjótt

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í 1991.

    1. Nú eru síðstu tíðir, og Jesus kemur skjótt
    og yvir allan heimin, so sigur Skriftin, brátt
    vil Guð frá Himli senda ein Andans náðistreym,
    Guðs fólk skal profetera, skal sígga, týða dreym!

    Niðurlag: :,:Vit hoyra súð eins og regn,:,:
    síðlaregnsins tíð ei farin er, á, nei, á, nei!
    Jesus er hin sami nú sum fyrr,
    um tú bara opnar hjartadyr!

    2. Eins og Elias sá tað, so síggja vit eitt tekn:
    Eitt lítið skýggj, sum veksur og gevur síðlaregn!
    Í Andanum vit longu nú hoyra regnsins sús,
    sum grøðina skal búna so at hon fæst í hús!

    3. Lat síðlaregnið sleppa at væta hjarta títt,
    og fyri Andans salving nú opna hjartað vítt!
    Skal síðlaregnið streyma til onnur gjøgnum teg,
    frá innast og til uttast tað væta fyrst má teg!