Nú eru síðstu tíðir, og Jesus kemur skjótt

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í 1991.

    1. Nú eru síðstu tíðir, og Jesus kemur skjótt
    og yvir allan heimin, so sigur Skriftin, brátt
    vil Guð frá Himli senda ein Andans náðistreym,
    Guðs fólk skal profetera, skal sígga, týða dreym!

    Niðurlag: :,:Vit hoyra súð eins og regn,:,:
    síðlaregnsins tíð ei farin er, á, nei, á, nei!
    Jesus er hin sami nú sum fyrr,
    um tú bara opnar hjartadyr!

    2. Eins og Elias sá tað, so síggja vit eitt tekn:
    Eitt lítið skýggj, sum veksur og gevur síðlaregn!
    Í Andanum vit longu nú hoyra regnsins sús,
    sum grøðina skal búna so at hon fæst í hús!

    3. Lat síðlaregnið sleppa at væta hjarta títt,
    og fyri Andans salving nú opna hjartað vítt!
    Skal síðlaregnið streyma til onnur gjøgnum teg,
    frá innast og til uttast tað væta fyrst má teg!

    Nú ein dagin sum eg sat og í Bíbliuni las

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í 1973.

    1. Nú ein dagin sum eg sat og í Bíbliuni las,
    tá við eitt ein sjón frá forðum birtist mær!
    Eg sá Guðs Orðs kendu menn, teirra orð jú tala enn,
    tó teir allir eru komnir handan har.
    Eg sá Enok, hin Guðs mann, Ábraham, sum Harrin fann
    rættvísgjørdan av tí trúgv á Guð, hann bar.
    Eg sá Ísak, eins og hann halda seg til Sannleikan,
    og nú liva teir jú saman handan har!

    Niðurlag: Handan har, handan har, handan har,
    ein dag skulu vit jú síggja tey øll har!
    Lívsins Træ har ævigt grør,
    Lívsins Vatn fær ein og hvør,
    tá vit flyta heim og síggja tey øll har!

    2. Eg sá Jónas var á veg at áminna Nineve,
    sum so djúpt í hor og synd var sokkin í.
    Hann til kallið segði nei, rýmdi burtur aðra leið,
    og í hvalsins búki endaði hann tí.
    Mangan løgið eg tað fann, at har pláss var til ein mann,
    og á hetta ein við stórum iva sær,
    tá eg nái Himmalin fái Jónas eg til vin,
    og hann skal forklára hetta handan har!

    3. Eg sá Jósef standa har, hann av brøðrum seldur varð
    til Egyptalands, men Guð hann brúkti har;
    hann fekk vart mót hungursneyð nú býr handan grøv og deyð’,
    eingin hungursneyð skal verða handan har!
    Eg sá Dánjal leiddan út, men ei sveik hann Jákups Guð,
    tá til leyvurnar hann burturbeindur varð.
    Men ein eingil til hann kom, hvør ein leyva gjørdist tom,
    og nú livir hann hjá Guði handan har!

    4. Eg sá Pætur, tá ið hann avnoktaði Frelsaran,
    iðrandi, tá Jesus eyga við hann bar.
    Eina heilsan hann tó fekk, sum at hjarta honum gekk,
    ríka fyrigeving hann frá Jesus fær!
    Síðan sá eg Paulus har kastaður í fongsul varð
    í Filippi, so til Róm hann førdur varð,
    har hann deyðadóm sín fær! Henda verð ei verd teim var!
    Teimum møta skulu vit tó handan har!

    5. Og at enda sá eg Hann, sum mær lív og frelsu vann;
    ja, Hin Fyrsti og Hin Síðsti víst Hann er!
    Eg á Hann kann líta trygt, tí er lív mítt á Hann bygt;
    Hann meg leiðir gjøgnum hesa myrku verð.
    Her í heimsins myrku nátt gevur Hann mær styrki, mátt;
    Lívið, Vegurin og Sannleikin Hann er!
    Tá eg nái Himmalin, og eg har skal trína inn,
    vil Hann heilsa mær vælkomin handan har!

    Nú eg siga vil tær um mín Frelsara

    Orð og lag: Aage Samuelsen
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í 1992.

    1. Nú eg siga vil tær um mín Frelsara,
    fram um alt Hann møtti mær við kærleika;
    Hann til allar tíðir gjørdi undur stór,
    frelsti meg frá glatan – syndabyrðan fór.

    Niðurlag: Jesus, bara Jesus, er mítt gleðilag,
    hjartað flýtur yvir av gleði hvønn ein dag.
    Um í royndarstundum eg so nívdur var,
    veit eg tó at Jesus altíð er mær nær.

    2. Tá hin falna kvinnan kom til Sikars brunn
    nýggjan lovsang legði Hann í hennar munn!
    Fram í hennar lívi breyt eitt ævigt vár,
    og úr hennar’ hjarta fleyt ein kelda klár!

    3. Minnist tú teir tíggju so spitalsku menn?
    “Grøð Tú okkum, Jesus!” – róptu teir ísenn!
    Allir gjørdust reinir, burt var sorg og sút,
    Jesus, bara Jesus, fríaði teir út!

    Nú dagurin í gjár er av ein vissa

    Orð og lag: Kai og Thorstein Kjäll
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í 2002.
    Upprunaheiti: Min gårsdag er forbi, den ga meg visshet / Niðurlag: Min fremtid er i Herrens hender

    1. Nú dagurin í gjár er av ein vissa,
    um náði Harrans móti mær, er mín;
    eg fyrigeving kærleiksfulla kendi
    ta stund, meg syndara Hann tók til sín.

    Niðurlag: Mín framtíð er í Harrans hondum,
    meg leiðir Hann úr myrkri vándum,
    meg at sær knýtt við blóðsins bondum
    á veg til lívsins land.

    2. Við treysti eg hvønn nýggjan dag kann byrja,
    og grípa um Guðs Orð við sál og sinn;
    sum dagur er, so skal mín styrki vera,
    tað lyftið ber heilt inn í Himmalin.

    3. Eg morgindagsins forløg ikki kenni,
    men hvíli fult í trúgv á Jesu Navn;
    eg leggja kann meg trygt í Hansar hendur,
    í Harrans kærleiksfulla, trygga favn.

    Niðri í dalinum angandi liljur

    Orð: A. B. Simpson
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í 1983.

    1. Niðri í dalinum angandi liljur
    gleða hin Vinin, sum kærur mær er.
    O, eg í skundi Hans fetum vil fylgja,
    einglanna teskan Hans Navn til mín ber.

    Niðurlag: O, Tú Guðs dýra Lamb,
    Tú gavst alt fyri meg;
    takk, at Tú elskar meg,
    Jesus Guðs Lamb.

    2. Teg eg nú søki, o, vís mær í skundi
    hvar ið Títt angandi hvíldarstað er;
    hvar Tú á hádegi hvílir Títt fylgi,
    vart móti hita til kelduna fer.

    3. Síðan eg fann Teg, o, dýrasti Jesus,
    gev, eg í ævir má kalla meg Tín.
    Fjal ei Títt andlit, tá til Tín eg leiti,
    Tú meg jú frelsti og kallaði Tín.

    4. Søt, sum Tín rødd, er ei einglanna teskan,
    milt, sum Tín ásjón, ei ljósið mær er.
    Tak meg so innarligt eymt til Títt hjarta,
    bert Tín at vera er Himmalin her.

    Mær tørvar biðja meir

    Orð: Herbert Brander
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Mær tørvar biðja meir, tí einans bønin
    kann bjarga hesi syndafullu verð;
    ja, eg av hjarta, sál má fasta, biðja
    so náðarinnar kraft meg reinan ger.

    Niðurlag: Mær tørvar biðja meir, ja, eg má elska meir,
    og eg má líta meir á Guð, sum sigur ber.

    2. Eg kærleik’ sýna má, tí fólkið líður,
    av fráfall’ ferst ein vilst og friðleys verð.
    Men einans kærleiki kann stilla stríðið,
    og veita hjálp har neyðin svárast er.

    3. Ja, eg má líta meir á Harrans lyfti,
    tí einans Lívsins Orð kann veita frið.
    Um himmalin enn rivnar, jørðin skrædnar
    hjá Honum trygt mín sál tó eigur frið.

    Mær longdist eftir frelsu og søkjandi eg var

    Orð og lag: Aage Samuelsen
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Upprunaheiti: Jeg lenktet etter frelse og søkte overalt

    1. Mær longdist eftir frelsu og søkjandi eg var,
    hvar fanst væl fyrigeving til mín sum fallin var?
    :,:Mín skírnartváttur, ferming við ei bar mær frelsu, frið,
    og prestsins deyða lærusmíð mær lívleyst fór framvið.:,:

    2. Hvat skuldi eg væl trúgva og hvagar venda mær?
    Eg hoyrdi sálmasang og bøn so innantóm og fjar!
    :,:Hvør samkoma av navni mær var eitt eiti bert,
    og teirra góða byrjan í dag eins lítið vert!:,:

    3. Eitt andsleyst evangelium eg einans hoyra fekk,
    tess meir á tað eg lýddi bert afturá tað gekk.
    :,:Hvat hjálpa tár og lyfti, eitt grátkvalt “Faðir-Vár”,
    fordøming, krøv og ivi bert øktu hjartans sár.:,:

    4. Men tá ið eg mær vendi frá mannaboðan burt
    Guðs frið í sál eg kendi, sum Hann mær vann so dýrt;
    :,:og Jesu Kristi armar meg bóru fram á mál,
    Hans kærleiki meg fyllir til likams, anda, sál.:,:

    Mær í Guðs Orði birtist so skakandi ein sjón

    Orð: Kajfinn Hammer
    Lag: Í tíðarinnar skýming eg í undran standi her
    Viðmerking: Yrktur í 2002.

    1. Mær í Guðs Orði birtist so skakandi ein sjón,
    eg sá ein heim so spiltan og falnan uttan vón;
    eg sá teir vraka Jesus og negla Hann á kross,
    eg skalv, tá Hann varð svikin og fekk ein judaskoss.

    2. So skifti sjónin aftur, eg trongdartíðir sá,
    mong Antikristsins merki á ennið tóku tá;
    og bróðir gav upp bróður, eg skalv av sorg og sút,
    um ei teir dagar Guð hevði stytt helt eingin út!

    3. So stóð eg mitt í Himli, á Trónu Guðs Hann sat,
    hitt slagtaða Guðs Lambið hvørt innsigli upplat;
    tá misti sólin skin sítt, hvørt fjall, hvør oyggj veik burt,
    og havsins bylgjur reistust og brutu upp á turt.

    4. Tá sá eg Jesus koma við einglum skýggjum á,
    Hann heintaði øll síni – og hini skildi frá;
    tey bóðu fjøll og hamrar og heyggjar fjala seg,
    tí fyri vreiði Lambsins ei nakar stendur seg.

    5. Eg skalv, tá øll tey glataðu burtur vórðu leidd
    og heystaðu ta lagnu, tey sjálv sær høvdu reitt!
    Men, á, hvør gleðirómur, tá frelsti skarin har
    til Lambið fram varð leiddur, sum syndir teirra bar.

    6. Av ærufrykt og nøtran mítt veika hjarta skalv,
    hvør øgiligt er ei hetta endatíðartalv!
    Skal Trongdina eg smakka, í hond Guðs eri eg,
    um likam mítt teir bróta, mín sál fer betri veg.

    7. Á, sál, sum ófrelst gongur, bert søkir hesa verð,
    hvør skal tín lagna verða, tá lív títt endar her?
    Á, vend tær nú til Kristus, tað er tín bjarging bert,
    við blóði, vatni, Anda tú einans frelstur gerst.

    Mær leingist til hin signaða dag, tá Jesus koma skal

    Orð: Alfred Smith
    Lag: I’m longing for the glorious day when Jesus shall come back
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Mær leingist til hin signaða dag, tá Jesus koma skal,
    eg síggja skal Hann sum Hann er;
    tá øll tey heilagu ígjøgnum øldir kallast heim,
    sum tóku móti frelsu her.

    Niðurlag: Mær leingist, mær leingist, síggja Hann,
    mín Kong og Frelsara og Guð!
    Hann skal meg føra heim til landið, Hann mær vann,
    har einglar ævigt prísa Guð’.

    2. Við hvørt gerst gøtan brøtt og knortlut og hon tykist long,
    men Jesus stendur mær við lið,
    Hann eymligt teskar orð til mín, so trúgv mín verður sterk,
    at Hann á ferðini er við.

    3. Hvør undurfull tann stund, tá upp mót skýggjum leiðin ber,
    at møta Honum, sum meg vann;
    tá sjúka, neyð og tár um allar ævir horvin er,
    mín ferðarstav eg leggja kann.

    Morgun millum fjalla hoyrist løk og á

    Orð: B. E. Posse
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Morgun millum fjalla
    hoyrist løk og á
    móti hellu falla,
    tutla keldu frá:
    – Guð er nær!

    2. Sí, nú myrkrið dragnar,
    vellir ljósins flóð;
    líðin grøna vaknar,
    syngur morgunljóð:
    – Guð er nær!

    3. Lítla lambið káta
    lívligt spælir sær,
    fuglarnir teir láta,
    syngja: Guð er nær!
    – Guð er nær!

    4. Til Guð tín hug lat fara,
    sum veg Sín kennir tær;
    lat tín lovsang æra
    Guð, sum er so nær!
    – Guð er nær!