Tá fjøll og múrar reisast og køva vilja teg

    Orð: Kajfinn Hammer
    Lag: Av nya tidens flöden din själ er tom och trött / Christina Imsen
    Viðmerking: Yrktur í 1999.

    1. Tá fjøll og múrar reisast og køva vilja teg,
    og andaherlið mikil runt um teg reisa seg;
    tú einsamallur stendur, so fáan stríðsmann sá,
    sum sannleiksorðið hevjar – teir allir viku frá!

    Niðurlag: Um hav og streymar brúsa, fór alt um teg í sor,
    ein útveg tó tær opnar Guðs lyftisríka Orð;
    har rist í Sínar hendur Hann ævigt hevur teg,
    mót tær ei helheims portur og kreftir standa seg!

    2. Tá máttloysi tú kennir um hjartað sígur tjúkt,
    tín trúgv er við at svíkja, tín síðsta megi brúkt;
    ógongdar, djúpar gjáir seg opna fyri tær,
    Mín Guð, mín Guð!, tú rópar, hví fórst Tú, Guð, frá mær?

    3. Tá kær og elskað systkin tær bakið vendu her,
    sum Demas fóru frá tær – so meinlík hesi verð;
    og sundurbrotið hjartað í stúran venar seg,
    ei út úr stríð og mótgongd tú hómar nakran veg.

    4. Tá tap og sjúka hóttir og ikki eira teg,
    tú ongan útveg hómar, úr trongdum ongan veg;
    og tó í bøn tú stríðir er Himmalin sum blýggj,
    tá gloym ei, at sum barn Guðs tú staddur ert í kríggj!

    5. Hann hevur ikki lovað, at tær skal gangast væl,
    men bert, um út tú heldur, tín sál skal gerast sæl!
    Ígjøgnum trongdir kemur í Ríki Guðs ein inn,
    á hetta Orðið dagligt teg sjálvan støðugt minn.

    6. Men eitt Hann hevur lovað: Hann frá tær aldri fer,
    um alt so um teg rapar, ígjøgnum alt Hann ber.
    Hann gevur ikki stein, tá um breyð tú biðja man,
    um øll og alt man svíkja, tó trúfastur er Hann.

    Tá eyga mítt í undran sær Guðs mikla veldisverk

    Orð: John W. Peterson
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá eyga mítt í undran sær Guðs mikla veldisverk,
    mín sál av sonnum undrast má, mín trúgv á Hann gerst sterk;
    hvør tindur, áir, hav og hválv, ja, alt, ið liva man,
    alt vitnar um als skapan Guðs og peikar júst á Hann.

    Niðurlag: Tað var eitt undur stórt, Hann skapti stjørnurnar,
    eitt undur, Hann úr ongum skapti hesa verð;
    men tá Hann frelsti meg,
    tók mína synd á seg,
    tað er tað størsta undrið, hent enn er.

    2. Ein undursamur Guð Hann er, hvør kann avnokta tað?
    Alt tað, ið skapt er, boð ber um Hans veru nátt sum dag!
    Sítt vísa handaverk við Orði sínum uppi ber,
    og tann, sum trýr tí, har er sagt, fær lív og sælu her.

    3. Í Skriftini vit lesa um hvat Guð Hann hevur gjørt,
    úr trældómi ígjøgnum havið fólk sítt hevur ført;
    í oyðimørk úr klettinum Hann vatnið streyma læt,
    tá fólkið bað í hungursneyð frá Himli sendi mat.

    4. Sum fótskammil Hans jørðin er og himlar tróna Hans,
    ein mikil Guð, hvørs dýrd ei rúma kunnu tempul mans!
    Tó undur yvir undur stórt, Hann sær til smá sum meg,
    á, illa stadda, særda sál so dýrt Hann elskar teg.

    Tá, bróðir og systir, tín leið tykist svár

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá, bróðir og systir, tín leið tykist svár,
    syng Guði eitt fagnaðarlag!
    Víst Djevulin skýggjar tín lívsfríska sang,
    men Jesus Seg frøir um tað!

    Niðurlag: :,:Ja, best er at syngja um Hann!:,:
    Mítt mál er jú Himmalin, tonk, á, hvør stórt,
    ja, best er at syngja um Hann!

    2. Og møtir sum Samson tú leyvum viðhvørt,
    gakk syngjandi fram tína leið!
    Tí vita tú skalt, at Guðs trúfasta hond
    teg styrkir, hvar enn tú so steig.

    3. Og skuldi í myrkahús leið tín teg ført,
    gakk syngjandi fram tína leið!
    Minst, Paulus og Silas, sum lovsungu Guð’,
    teir sungu og góvu seg ei.

    4. Og mást tú, sum Ísrael áður eitt sinn
    sær leið gjøgnum oyðimørk fann,
    so minst til ta sannroynd, tey tá komu til,
    at best var at syngja um Hann!

    5. Tá Dánjal í forðum í ljónbøli gekk,
    har syngjandi ganga hann man!
    Tá hjartað er nýtt og tín samvitska rein,
    tú roynslurnar tolir sum hann!

    6. Tey vitnini trý, sum í eld vórðu stoytt,
    lovsungu tó eldurin brann!
    Hin fjórði var við, tað var Jesus, Guðs Lamb,
    ja, best er at syngja um Hann!

    7. Eg Stefanus síggi – teir steinaðu hann,
    tó fyri teim biðja hann man!
    Hann sá inn í Himmalin, sá har Guðs Son,
    nú syngur hann bara um Hann!

    Takk, o, Jesus, at við Tær eg her kann liva

    Orð: Elin Skårdal
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Takk, o, Jesus, at við Tær eg her kann liva,
    takk at Tú til Guð mær opnað hevur veg.
    Tú mær gevur Andans kraft til sál og likam,
    allan prís og æru vil eg geva Tær.

    Niðurlag: Á, hvør náði rík og stór,
    at Jesus bert av Himni fór
    fyri meg at ganga dómsins tungu leið.
    Eg varð keyptur dýrt við blóð,
    á, hvør frelsa dýr og góð!
    Hann við gleðissmyrsli salvar hjarta mítt.

    2. Kæri Jesus, takk at lyftini tey halda,
    einki kann nú ríva meg úr Tíni hond.
    Tú mær givið hevur meir enn eg kann fata,
    eg varð bundin fast til Tín í blóðsins bond.

    3. Jesus ikki býr í húsum bygd av hondum,
    nei, Hann livir í tí sál, sum á Hann trýr.
    Hvør ein synd, hvør sjúka Hann til gleði vendir,
    Honum fingin er øll makt á Himni, jørð.

    4. Vilt tú taka móti Jesu dýru náði?
    Vilt tú kenna, at Hans Navn er undurfult?
    Vilt tú kenna Andans eld í tínum hjarta?
    Kom og móttak Hann av hjarta heilt og fult!

    Takk, kæri Jesus, at Tú frelsti meg

    Orð: I. L. Bredesen
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Takk, kæri Jesus, at Tú frelsti meg,
    tá eg rak um á breiða syndaveg;
    :,:Tú fanst meg, dró meg, ja, mítt hjarta vann,
    og størri vin mítt hjarta aldri fann!:,:

    2. Mín synd, mín skomm, mín straff Tú tók á Teg,
    í blóði Lambsins reinsaði Tú meg.
    :,:Mítt gamla lív varð broytt og alt varð nýtt,
    eitt heilagt ker til Tína æru vígt!:,:

    3. Tak yvir lív mítt, fyll meg heilt, o, Guð,
    so ei eg lorki burt hin góða lut.
    :,:Tak burtur alt, sum ikki ærir Teg,
    og gev mær kraft at ganga krossins veg.:,:

    4. Um krossur tyngir og her tung gerst leið,
    er stríðið svárt og málið hómast ei,
    :,:eg veiku hond í Tína leggi trygt,
    tá eingin makt frá Tær meg burt fær rykt!:,:

    5. Títt frelsuverk mín trúargrund er við,
    har við Tín kross fann sál mín sannan frið.
    :,:So mangur stormur slær mót hesi grund,
    hon svíkur ei, men stóð á royndarstund.:,:

    Hvør ein fuglur reiður sær man vita

    Orð: Ókendur
    Týtt: Alfred Petersen (1. 2. og 4. ørindi umframt niðurlagið) og Kajfinn Hammer (3. ørindi)

    1. Hvør ein fuglur reiður sær man vita,
    revurin sær nógvar holur veit!
    Jesus mátti stað úr staði flyta,
    einki heim – tað sárt í hjartað neit.

    Niðurlag: Hoyggj og hálmur javnan var Hans lega,
    oyðimørk Hans bønarstaður var!
    Fram við Jordans á Hann mundi streva,
    Sonur Guðs, til lív at vinna tær!

    2. Fyri frið at fáa til at biðja,
    fór til fjals Hann manga kvøldarstund.
    Meðan alt, ið skapt var kundi tiga,
    unti Hann Sær ikki tryggan blund.

    3. Og tá fólkið nívt til Hann sær vendi,
    altíð kærleiksfullur tó Hann var;
    onga nívda sál Hann burtur sendi,
    børnini Hann eymt at barmi bar.

    4. Tað er synd og skomm, vit okkum gremja,
    um vit minnast, hvør ið Jesus var.
    Gævi Guð, vit heldur munnu fremja
    verkið, Jesus tungt á hjarta bar.

    Tað lív, eg nú livi, er Kristusi givið

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tað lív, eg nú livi,
    er Kristusi givið,
    av sonnum ber brá av tí himmalsku verð;
    tó myrkir um heimin
    gerst ljósari leið mín
    til Heimið tað hagar eg eri á ferð.

    Niðurlag: Aftur og aftur meg Andin áminnir,
    at søkja eitt djúpari lív við mín Guð,
    til tess at Hans avmynd ígjøgnum meg strálar,
    so heimurin sær, at Hann valdi meg út!

    2. Eg fall í ta snaru,
    at søkja Guðs æru
    við lóg, tó við blóði varð goldin mín skuld!
    Guð sjálvur meg keypti,
    Hann ikki mær slepti,
    við trúnni á Navn Hans mín synd øll varð huld.

    3. Um Jesus eg syngi,
    eg frið havi fingið,
    Hann bar mína synd og Hann hoyrdi mítt róp.
    Við trúnni á Orðið
    og blóðið eg tori,
    at trúgva meg frelstan frá synd gjøgnum dóp.

    4. Mín sál á sær kennir,
    skjótt stundin upprennur,
    tá Jesus tey heintar, sum her hava trúð.
    Statt búgvin, mín vinur,
    ver íðin, ei linur,
    at Hann teg kann lata í snjóhvítan skrúð.

    Tað lív, eg nú eigi, ei fjalast tað kann

    Orð: Røhr-Staff
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tað lív, eg nú eigi, ei fjalast tað kann,
    tað lívið er Kristus í mær!
    Tað lívið eg fekk við at trúgva á Hann,
    tá føddur av nýggjum eg varð.

    Niðurlag: Mítt hjarta nú mettað av vælgerðum Guðs
    kann njóta hvønn einasta dag;
    fram vellir ein kelda, eg drekka kann av,
    frá Guðs faðirshjarta hvønn dag.

    2. Hvør sæl er tann sáttargerð Hann hevur framt,
    tá Hann fyri heimin seg gav;
    í mær hesin sáttargerðsdagur upprann,
    nú neyð mín í ævir er av.

    3. Sum vársólin floymir Guðs vælgerðarsól,
    í rósunnar Saron er vár!
    Í Kristusi sprettur úr moldum mítt lív,
    og blómar í endaleys ár.

    4. Eg ferðist ei longur á glatanar veg,
    nei, Kristus eg nú havi valt!
    Mítt lív stendur blómandi, fræls er mín sál,
    Hann er nú mítt eitt og mítt alt.

    Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi

    Orð: Trygve Bjerkrheim
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi,
    tí Hann gjørdi tað alt fyri teg,
    tá Hann gekk her hin tunga vegin
    og á Golgata ofraði Seg.
    Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi,
    tað var júst fyri teg, Hann leið,
    tømdi kalikin til síðsta dropa,
    tí Hann aftur teg missa vil ei.

    2. Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi,
    sum um sjálvur tú gjørt hevði tað,
    tá Hann víst fyri teg gekk í deyðan,
    øll tín skuld tá varð goldin tann dag.
    Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi,
    ei teg frelsir títt strev og títt triv;
    ei tað uppiber arvin hin dýra,
    bara lít á Guðs Lamb og liv!

    3. Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi,
    rætt tú hevur til frelsunnar arv,
    bara kom nú við tómum hondum,
    tú skalt sanna, at synd tín hon hvarv.
    Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi,
    eingin taka frá tær kann tín arv;
    einki vika kann fullgjørda verkið,
    tað er Guðs – ikki egið starv!

    Tað er satt, Míni børn, so sum tit siga

    Orð: Hans Inge Fagervik
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur 1975.

    1. Tað er satt, Míni børn, so sum tit siga,
    at Eg eri kærleiki,
    at Eg elski syndarar
    veit úr synd ein frelsuveg.

    Niðurlag: Men tá ið Eg ikki Meg broyti
    fyri Mær tó synd er synd;
    og sjálvt um Eg elski syndaran
    so hati Eg framvegis synd!
    Tað er satt, Míni børn, so sum tit siga,
    kærleiksfullur eri Eg.

    2. Tað er satt, Míni børn, so sum tit siga,
    eymur Faðir eri Eg;
    at Eg aldri Meg kann broyta,
    merki Mítt er kærleiki!