Sál, sum eitt sinn var so eydnusom, glað

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Sál, sum eitt sinn var so eydnusom, glað,
    leikandi ljós leið tín var;
    sig mær, á, sál, hvussu er tað í dag,
    er alt bert minnir hjá tær?

    Niðurlag: Tonk, hvussu glað ið tú var’,
    tá Jesus byrðuna bar!
    Kanst tú ta tíðina gloyma?
    Tonk, hvussu glað ið tú var’!

    2. Hevur tú syndbikarið aftur tømt?
    Fallin í Djevulsins garn?
    Frelsarin enn tó teg kallar so eymt,
    søkir sítt burtvilsta barn.

    3. Einsom og misskilt tú gongur tín veg,
    sál, sum so eydnurík var’;
    vilt tú ei aftur til Hann venda við?
    Eydnuna finnur tú har!

    4. Systrar og brøður í bøn bíða enn,
    ikki tey døma teg, nei;
    ynskja bert eftir, tú eydnuna fært
    og finnur aftur á leið!

    Niðurlag: Enn eydnunuríkur tú gerst,
    um bert til Jesus tú fert;
    víga nú Honum títt hjarta,
    tá eydnuríkur tú gert.

    Sangur ljómar við Guðs Trónu, slíkur sum ei hoyrist her

    Orð: J. Oatman
    Lag: J. R. Sweney
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Sangur ljómar við Guðs Trónu, slíkur sum ei hoyrist her,
    einglaskarin syngur lovsang, til Guðs Lamb sín fagna ber!
    Teirra hørpur ljóma søtar, einglaskarin prís framber,
    o, um vit teim kundu líkna meðan Guð’ vit tæna her!

    Niðurlag: Heilagur, heilagur er sangur einglanna,
    og eg skal syngja við í lagnum alla ævina!
    Men tá eg syngi Lambsins Sang, hvør eingil tagna man,
    tí einglarnir ei kenna til, hvat eg í Kristus fann!

    2. Eg ein annan lovsong hoyri – lovsongsfylt hvør rødd og loyst,
    til Guðs Lamb, oss endurloysti, Hann, sum er vár vón og troyst:
    Út úr roynslutíðarmyrkri til Guðs Stað vit vunnu fram,
    Hann í blóðsins reyðu keldu frelsti oss úr synd og skamm!

    3. Hvør ein eingil tá man lurta, henda song ei kenna teir,
    sum skal ljóða frá teim frelstu, sum nú sorg ei pínir meir,
    neyð og tár og fall, men sigur og ein opnað Himmalgrind,
    og tey prísa Endurloysar’num, sum loysti tey frá synd.

    4. Skjótt ein dag mín loysta tunga skal av náði syngja har
    Lambsins Sang, sum eingin eingil har av hjarta sungið fær!
    Eg skal syngja um mín Jesus, sum á krossins træi bar
    mína synd og mínar plágur, allar sjúkurnar á sær!

    Samkoman er Harrans Tempul, likam Jesu Krists hon er

    Orð: Ókendur
    Lag: Skjótt í skýggjunum Hann kemur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Samkoman er Harrans Tempul, likam Jesu Krists hon er,
    eingin hevur rætt at telja hana her!
    Andans innsigli hon á sær ber, við blóð hon vunnin er,
    einans skrivað inn í Lívsins Bók hon er!

    Niðurlag: Einans Jesus, Hann áleina
    øll tey spjaddu skal sameina;
    Harrans Samkoma, hin reina,
    syngur: Keldur mínar eg í Honum fann!

    2. Samkoman í Lívsins Bók við Anda Guðs er skrivað inn,
    Andans leiðsla víst er henni meir enn nokk!
    Sundurspjatt av Fíggindanum, bundin fast í trældóms ond,
    nú vit síggja mangan rætning, mangan flokk!

    3. Kristus nú eitt heim til reiðar ger til Sína Samkomu,
    Brúðurin til reiðar ger seg til tann dag!
    Lýtaleys sum Lambsins Brúður fyri Guð hon stígur fram,
    allar ævir syngur Honum lovsong glað.

    4. Fyri Guði longur fremmandir vit ikki eru nú,
    men Guðs húsfólk og Guðs bústaður, sum er
    á ápostlanna, profetanna og Orðsins grundvøll bygd,
    meðan hornasteinur Kristus sjálvur er.

    5. Helheims portur ei á Samkomu Guðs her skal fáa vald,
    grundvøllur og stólpi sannleikans hon er!
    Um nú einhvør oyðir Tempul Guðs, tá Guð vil oyða hann,
    tí at heilagt er Guðs Tempul, – tað eru vit!

    6. Tíðin komin er tá dómur Guðs av sonnum byrja skal
    við Guðs húsi – merk tær væl – tað eru vit!
    Hvat fer endin tá at verða fyri tey, sum ólýðin
    móti Gleðiboðskapinum vóru her?

    Prísað veri Navnið Jesus

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Prísað veri Navnið Jesus,
    Tað við gleði fyllir meg!
    Eina hetta Navn meg loysti,
    tá ið eg gekk syndaveg.
    Tí vil eg nú prísa Jesus,
    Hann Sítt lív gav fyri meg;
    nú eg gangi við Hans síðu,
    tí Hann elskar, elskar meg.

    2. Skjótt Hin Stóri Dagur kemur,
    Jesu Brúður flytir heim!
    Ger teg, vinur, nú til reiðar,
    slepp nú heimsins tóma gleim.
    Skjótt vit síggja skulu Jesus,
    sum á krossins træi hekk;
    eg í ævir skjótt skal njóta,
    friðin, eg frá Jesus fekk.

    3. Ferðarbúnin skal umbýtast
    við eitt Himmalskt brúðarskrúð;
    vit um Trúnu Lambsins standa,
    síggja tað, vit hava trúð!
    Tá vit altíð skulu vera
    har, sum gleðin verður vís;
    Jesus skulu vit har skoða,
    ævigt syngja Honum prís!

    Hav takk, o, Jesus, at Tú hevur givið

    Orð og lag: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Hav takk, o, Jesus, at Tú hevur givið
    mær mátt og rættindi at vera Tín.
    Tá Teg eg eigi, í Tær eg livi,
    mær fattast einki, bara Tú ert mín.

    2. Um øll enn kærleika mót mær vísa,
    eg havi rættindi at vera Tín.
    Um øll baktala meg ella mær prísa,
    tað sakar einki bara Tú ert mín.

    3. Um gull eg átti og grønar eingir,
    eg havi rættindi at vera Tín.
    Eri eg fátækur og uttan pening,
    tað sakar einki bara Tú ert mín.

    4. Um øll meg skýggja og frá mær fara,
    eg havi rættindi at vera Tín.
    Um onnur hjartaleys meg døma, særa,
    tað sakar einki bara Tú ert mín.

    5. Um fall og veikleikar trúnna køva,
    eg havi rættindi at vera Tín.
    Um fjøll enn vikast, hvør dalur, nøva,
    tað broytir einki bara Tú ert mín.

    6. Í við- og mótgongd, hvat enn mær møtir,
    eg havi rættindi at vera Tín.
    Tú ongan burt frá Tínum hjarta stoytir,
    takk, Jesus kæri, at eg eri Tín.

    Hasi, klødd í klæði hvít, sig, hvørji eru tey?

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. :,:Hasi, klødd í klæði hvít, sig, hvørji eru tey?:,:
    Tað eru tey, sum Jesus her keypti Sær við blóð,
    sum runnið hava skeiðið og varðveitt Andans glóð!

    2. :,:Hasi, klødd í klæði hvít, sig, hvørji eru tey?:,:
    Tað eru tey, sum avgjørd á blóðið hava trúð,
    sum “fremmand” vórðu háðað, men heima standa nú.

    3. :,:Hasi, klødd í klæði hvít, sig, hvaðan koma tey?:,:
    Tað eru tey, sum komu út úr heimsins stóru trongd,
    sum vegna sína trúgv her liðu undir tosta, svongd.

    4. :,:Hasi, klødd í klæði hvít, sig, hvørji eru tey?:,:
    Jú, tað er Brúður Lambsins, sum savnað saman varð
    av øllum fólkasløgum, sum trúgv mót Kristus var!

    Harrin er mín Hirði, ongan sakn eg kenni

    Orð: Sálmur 23
    Lagað til: Kajfinn Hammer
    Lag: Margrét Scheving

    Harrin er mín Hirði, ongan sakn eg kenni,
    á grønum fløtum letur Hann meg liggja,
    leiðir meg at vøtnum, har ið eg kann hvílu njóta.
    Hann lívgar sál mína, beinir meg á rætta leið
    fyri sakir Navns Síns.
    Skuldi eg enn farið um dimman dal, óttist eg einki ilt,
    tí Tú ert við mær,
    sproti Tín og stavur ugga meg;
    mær reiðir borð fyri eygum fígginda mína,
    salvar høvur mítt við olju,
    bikar mítt tað flýtur yvir.
    Bert góðska og náði fylgja mær allar ævidagar mínar,
    og í Húsi Harrans eg dvølji allar ævir;
    Harrin er mín Hirði, ongan sakn eg kenni.

    O, reinsa mítt hjarta, eg biði teg, Guð

    Orð og lag: Finn-Arne Imsen
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. O, reinsa mítt hjarta, eg biði Teg, Guð,
    ja, tváa meg í Tínum blóð.
    Kom, frels meg frá synd, Tú enn finnur hjá mær,
    tær søkk í ta reinsandi flóð!

    2. Um reinsan eg rópi, o, Frelsari mín,
    í djúpastu neyð hjartað er!
    Mítt hjarta so óreint og óverdugt er,
    men syndarum frelsu Tú ber.

    3. Eg knústur nú nígi við krosstræið her,
    móttaki frá Tær lekidóm.
    Títt ljós skínur fram og Títt blóð lív mær ber,
    Tú bar mína synd, mína skomm.

    4. O, markleysa náði, sum fatast ei kann!
    Ei menniskjaorð røkka til,
    at tulka, hvat syndarin uppliva fær
    hjá Honum, – ei fata kann skil.

    5. Tað størsta, sum hent hesum heiminum er,
    Guðs Sonur várt offurlamb varð!
    Ein ævigan sáttmála gjørdi Hann her,
    várt skuldabræv útstrikað varð.

    6. Tí fríur og sælur eg ferðist nú heim,
    har synd aldri meira meg nær;
    í ævir eg syngja skal saman við teim,
    sum endurloyst væl náddu har.

    O, mín Guð, Tú sum býrt í Tí Høga

    Orð: W. S.
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. O, mín Guð, Tú sum býrt í Tí Høga,
    Tú sum trónar í dýrd og í gleim;
    Títt Jerusalem sær nú mítt eyga
    hevjað hátt yvir skugganna heim.

    Niðurlag: Set mín fót á profetiskar tindar,
    halt meg fjaldan í Frumkletsins flóð;
    har mín sál kann í Tær seg fordjúpa,
    loyst frá heiminum vegna Títt blóð.

    2. Halt meg langt burt frá vantrúardølum,
    og frá snávingarsteinunum har,
    einans Tú kanst mítt hjarta fullnøkta
    gjøgnum Andan og Orðið frá Tær.

    3. Halt meg langt burt frá trætunar gøtum,
    har mær væntar bert myrkur og neyð.
    Lat meg kenna Tín fullkomna sigur,
    so mítt eg og mín heimstrá gerst deyð.

    4. Halt meg reinan av øllum sum forðar
    og her kámar Títt heilaga ljós;
    so Tú sjálvur ígjøgnum meg lýsir,
    og meg varðar frá fráfalsins kós.

    5. Lat meg standa í krosstræsins skugga,
    Tína dýrd har nú síggja kann eg.
    Eina har vil eg liva og doyggja
    í teim sárum, Tú fekst fyri meg.

    6. Gev mær dirvi á múrinum standa,
    um enn túsundtals falla Tær frá!
    Gev mær olju á frelsunnar lampu,
    so at onnur Teg greitt kunnu sjá.

    O, Guð, send lívsins Halga Anda

    Orð: William Booth
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. O, Guð, send lívsins Halga Anda,
    :,:send Tín eld,:,:
    lat undir blóðsins kraft oss standa,
    :,:send Tín eld.:,:
    Gev styrki til Títt stóra lið,
    og falla lat á einhvønn við
    Tín Hvítusunnueld og frið,
    :,:send Tín eld.:,:

    2. Gev kraft, o, Guð, til Orðsins tolk,
    :,:send Tín eld,:,:
    ger okkum skikkað sum Títt fólk,
    :,:send Tín eld.:,:
    Brenn burtur alt sum óreint var,
    ei endurnýggjan í sær bar,
    so virkisfús vit tæna Tær,
    :,:send Tín eld.:,:

    3. Við halgum longsli vit Teg biðja:
    :,:Send Tín eld,:,:
    Tín eld vit treingja inniliga,
    :,:send Tín eld.:,:
    Gev styrki undir krossins træ,
    so sigra vit í hvørjum slag
    at liva heilagt dag um dag,
    :,:send Tín eld.:,: