Tá myrkir skuggar falla á mín veg

    Orð: W. Erixson
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá myrkir skuggar falla á mín veg,
    og sólin setir handan fjall;
    tá dagur aftnar, myrkrið breiðir seg,
    og friður stillur yvir landið fall,
    á himlinum tá klárar stjørnur
    mær lýsa upp leiðina her;
    so lýsa Harrans lyfti mær á leið,
    meg fyllir friður Guðs, av øllum ber.

    2. Um náttin gerst so myrk, at ei eg sá
    eitt ljós hvar enn eg líta man,
    á mínar bønir einki svar man fá’,
    av hvørjum vini gloymdur vera man,
    tá grípi eg míns Faðirs hendur,
    Hann rættir ímóti mær blítt;
    hvør veit, um sólin setti bara tí,
    Hann draga nærri sær vil barnið Sítt?

    3. Um dagur tykist tungur, leiðin long,
    tú óttast tað, er framman goymt;
    er bønin veik, tók mistreystið tín song,
    hav trúgv á Guð, Hann ei teg hevur gloymt.
    Eitt sinn skal Morgunstjørnan rísa
    og jaga burt jarðlívsins nátt;
    eitt frígjørt dýrdarlikam tá tú fært,
    og Frelsar’num tú ævigt prísar hátt.

    Tá lívsins kvalir Himmalin mær fjala

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá lívsins kvalir Himmalin mær fjala,
    mín trúgv gerst veik, mín vón er vend til sút;
    tá minn meg á, at Tú meg aldri gloymir,
    at Tú ert ljós á myrku nátt, mín Guð!

    Niðurlag: Lat meg Títt andlit síggja, kæri Jesus,
    at gleða meg í Tíni dýrd eg kann!
    Tú segði jú, at Tú mín lut vilt bera,
    tá strongd og einsemi meg níva man.

    2. Mín egni vegur ei til frið meg leiðir,
    og tí mær ofta tap í hendi var.
    Mítt egna “eg” mær steingir allar hurðar,
    og forðar Tær at geva bønarsvar.

    3. Rannsaka meg, á, Harri, um mítt hjarta,
    enn hýsir heimsins tómleika og spæl;
    slít sundur bond um enn tað ber mær pínu,
    av Tíni fyllu tá gerst sál mín sæl.

    Tá Jesus úr Nazaret gekk her á fold

    Orð og lag: Aage Samuelsen
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá Jesus úr Nazaret gekk her á fold,
    Guðs einborni sonur Hann var;
    Hann grøddi tey lamnu og blind fingu sjón,
    særdu sál gav Hann undurfult svar.

    2. Hin spitalski varð reinur, hin blindi fekk sjón,
    hin deyvi Hans Navni gav prís;
    tey frætt høvdu um Hann sum syndarans vin,
    Hann í frelsuni gjørdi tey vís.

    3. Hvørt sorgbrotið hjarta fekk balsam og troyst,
    hin stummi fekk aftur sítt mál,
    og deyð risu upp og mong nívd vórðu loyst,
    har var grøðing til likam og sál.

    4. Hann livir í dag, grøvin helt Honum ei,
    hin sami sum forðum Hann er;
    Hann gevur teim sjúku hitt livandi breyð,
    og í Anda og kraft er Hann her.

    5. Tú tystandi, hungrandi, søkjandi sál
    í dag kanst tú koma til Hann;
    Hann nøktar tín tørv, allar lutir ger væl,
    kom til Frelsaran, Jesus, Guðs Lamb.

    Tá Jesus hekk á Golgata, Hann lívsins sigur vann

    Orð: Charles M. Fillmores
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá Jesus hekk á Golgata, Hann lívsins sigur vann,
    og ævigt loyst meg frá tí synd meg bant nú hevur Hann;
    og nú mítt lív í ævir fjalt í Honum altíð er,
    Hann meg til Dýrdarinnar Ríki ber!

    Niðurlag: Mítt mál er Himmalin,
    har synd ei sleppur inn,
    eitt signað land, har sólin altíð sær.
    Guð sjálvur ljós er tá,
    har rennur Lívsins Á;
    á, systkin, øll vit mugu savnast har!

    2. Mín ferð nú móti Himni ber, um mangan hon er svár;
    Guð leiðir meg við hond og turkar milt hvørt sorgartár!
    Um leiðin enn gerst hættislig, Hans hond eg hvíli í,
    í nærveru Hans tagnar heimsins stríð!

    3. Mítt samfelag er Himmalin, mítt Merki kærleikin,
    og Andans gávu Guð mær gav, sum pant uppá mítt Heim!
    Úr Guðs Orðs goymslum ferðavistir fái eg hvønn dag,
    Hans náði fylgir mær til Lívsins Stað.

    Tá ígjøgnum oyðimerkur ber mín leið

    Orð: Herbert Brander
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í apríl 1999.

    1. Tá ígjøgnum oyðimerkur ber mín leið,
    tagna vil mín songur, hjartað frøist ei;
    men mín andi gleðist, tá eg minnast man:
    Allar mínar keldur víst í Tær eg fann!

    Niðurlag: Allar mínar keldur tær fann eg í Tær,
    skuldi ei mítt hjarta seg glett í mær?
    Friður, gleði, lukka, góðska dýrabar,
    allar mínar keldur eg fann í Tær.

    2. Tá á heimsins torgum ongan frið eg fann,
    og í heimsins glitran onga gleði vann,
    eg til Guð mær vendi, bað í míni trá,
    tá mín sál varð fríað øllum stongslum frá.

    3. Eydnu søkti eg við heimsins gleðistorg,
    men eg fann bert vónbrot, harm og hjartasorg;
    til ein dag við krossin grátandi eg lá,
    har hin Kelda Lívsins sløkti hjartans trá.

    Tá ið eg var lítið barn, mamma segði mær

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá ið eg var lítið barn, mamma segði mær
    um ein djarvan, rættan mann, úr Nazaret Hann var;
    lítið skilti eg jú tá, men nú veit eg vist,
    maðurin, hon segði frá, ja, tað var Jesus Krist!

    Niðurlag: Skjótt vit skulu flyta heim til Jesu sælu dýrd,
    har vit skulu síggja Hann í hvítum klæðum skírd;
    tá vit skulu njóta gott við frelsuverksins borð,
    alt, sum okkum Jesus vann, ei siga kunnu orð!

    2. Síðan varð mær klárt sagt frá: Hann doyði krossi á,
    og at øll vár sjúka, synd og skomm á Honum lá;
    og staðið har Hann doyði kallast Golgata,
    á henda djarva, sterka mann nú trúgv, halleluja!

    3. Tá her væta tár mítt kinn, krossins leið gerst svár,
    sig mær tá frá Jesu stríð og um Hans djúpu sár;
    har vit kunnu hvíla trygt, brotið lógsins krav,
    tí fyri syndarar frívilligur Hann lív Sítt gav!

    Morgindagin eg ei kenni, fyri mær hann fjaldur er

    Orð: Ira F. Stanphill
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í desember 1999.

    1. Morgindagin eg ei kenni, fyri mær hann fjaldur er,
    og eg seti ei mítt álit á ein dag, ei komin er!
    Men eg veit, at Hann sum telur mær á høvdi hvørt eitt hár,
    Hann vil syrgja fyri øllum dag um dag og ár um ár.

    Niðurlag: Morgindagin eg ei kenni, kanska best at so tað er,
    men eg kenni Ein, sum veit tað, tað er Hann, meg uppi ber.

    2. Fyri hvørt eitt fet, eg stígi, málið gerst mær meira kent,
    tí har náðisólin skínur tap til sigur verður vent.
    Um á vegnum fram eg óttist fyri leið um ótekt lond,
    sigur Hann: Ver ikki stúrin, hvíl bert trygt í Míni hond.

    3. Hvat kann framtíðin væl bera, sum ei Jesus kennir til?
    Skal eg spottast ella fagnast? Lat tað verða sum Hann vil!
    Hann meg kallaði og frelsti, ja, Hann kennir væl mítt navn,
    kanska vakni eg í morgin trygt í dýrdarinnar havn!

    Tá hvørjaferð eg síggi stjørnur falla

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Upprunaheiti: Når hver engang jeg ser en stjerne falle
    Viðmerking: Týddur í 2002.

    1. Tá hvørjaferð eg síggi stjørnur falla
    og ikki meira lýsa himli á,
    mín hugur fer til hvørja sál, sum valla
    man syndatyngd og vilst langt heiman frá.

    Niðurlag: Tú falna stjørna sum skein so bjart,
    vend aftur hagar, tú áður vart;
    teg Jesus leiðir á beina kós,
    tá verður aftur tú bjørt og ljós.

    2. Í lívinum so mangan eg man møta
    tí sál, sum áður átti lív og frið,
    men fyri sína synd nú hart má bøta,
    ein fallin stjørna uttan mál og mið.

    3. Men hoyr nú, falna sál, sum friðleys gongur,
    tað er ein leið, sum aftur førir heim;
    tær nýtist ikki vilst at ganga longur,
    hjá Jesusi tú finnur frið og gleim.

    4. Sig, skalt tú verða við í lívsins landi
    har aldri nøkur stjørna fellur meir,
    har allar ævir ei finst fall og vandi,
    í lívsins landi sól ei setur meir.

    Tá fjøll og múrar reisast og køva vilja teg

    Orð: Kajfinn Hammer
    Lag: Av nya tidens flöden din själ er tom och trött / Christina Imsen
    Viðmerking: Yrktur í 1999.

    1. Tá fjøll og múrar reisast og køva vilja teg,
    og andaherlið mikil runt um teg reisa seg;
    tú einsamallur stendur, so fáan stríðsmann sá,
    sum sannleiksorðið hevjar – teir allir viku frá!

    Niðurlag: Um hav og streymar brúsa, fór alt um teg í sor,
    ein útveg tó tær opnar Guðs lyftisríka Orð;
    har rist í Sínar hendur Hann ævigt hevur teg,
    mót tær ei helheims portur og kreftir standa seg!

    2. Tá máttloysi tú kennir um hjartað sígur tjúkt,
    tín trúgv er við at svíkja, tín síðsta megi brúkt;
    ógongdar, djúpar gjáir seg opna fyri tær,
    Mín Guð, mín Guð!, tú rópar, hví fórst Tú, Guð, frá mær?

    3. Tá kær og elskað systkin tær bakið vendu her,
    sum Demas fóru frá tær – so meinlík hesi verð;
    og sundurbrotið hjartað í stúran venar seg,
    ei út úr stríð og mótgongd tú hómar nakran veg.

    4. Tá tap og sjúka hóttir og ikki eira teg,
    tú ongan útveg hómar, úr trongdum ongan veg;
    og tó í bøn tú stríðir er Himmalin sum blýggj,
    tá gloym ei, at sum barn Guðs tú staddur ert í kríggj!

    5. Hann hevur ikki lovað, at tær skal gangast væl,
    men bert, um út tú heldur, tín sál skal gerast sæl!
    Ígjøgnum trongdir kemur í Ríki Guðs ein inn,
    á hetta Orðið dagligt teg sjálvan støðugt minn.

    6. Men eitt Hann hevur lovað: Hann frá tær aldri fer,
    um alt so um teg rapar, ígjøgnum alt Hann ber.
    Hann gevur ikki stein, tá um breyð tú biðja man,
    um øll og alt man svíkja, tó trúfastur er Hann.

    Tá eyga mítt í undran sær Guðs mikla veldisverk

    Orð: John W. Peterson
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tá eyga mítt í undran sær Guðs mikla veldisverk,
    mín sál av sonnum undrast má, mín trúgv á Hann gerst sterk;
    hvør tindur, áir, hav og hválv, ja, alt, ið liva man,
    alt vitnar um als skapan Guðs og peikar júst á Hann.

    Niðurlag: Tað var eitt undur stórt, Hann skapti stjørnurnar,
    eitt undur, Hann úr ongum skapti hesa verð;
    men tá Hann frelsti meg,
    tók mína synd á seg,
    tað er tað størsta undrið, hent enn er.

    2. Ein undursamur Guð Hann er, hvør kann avnokta tað?
    Alt tað, ið skapt er, boð ber um Hans veru nátt sum dag!
    Sítt vísa handaverk við Orði sínum uppi ber,
    og tann, sum trýr tí, har er sagt, fær lív og sælu her.

    3. Í Skriftini vit lesa um hvat Guð Hann hevur gjørt,
    úr trældómi ígjøgnum havið fólk sítt hevur ført;
    í oyðimørk úr klettinum Hann vatnið streyma læt,
    tá fólkið bað í hungursneyð frá Himli sendi mat.

    4. Sum fótskammil Hans jørðin er og himlar tróna Hans,
    ein mikil Guð, hvørs dýrd ei rúma kunnu tempul mans!
    Tó undur yvir undur stórt, Hann sær til smá sum meg,
    á, illa stadda, særda sál so dýrt Hann elskar teg.