Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi

    Orð: Trygve Bjerkrheim
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi,
    tí Hann gjørdi tað alt fyri teg,
    tá Hann gekk her hin tunga vegin
    og á Golgata ofraði Seg.
    Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi,
    tað var júst fyri teg, Hann leið,
    tømdi kalikin til síðsta dropa,
    tí Hann aftur teg missa vil ei.

    2. Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi,
    sum um sjálvur tú gjørt hevði tað,
    tá Hann víst fyri teg gekk í deyðan,
    øll tín skuld tá varð goldin tann dag.
    Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi,
    ei teg frelsir títt strev og títt triv;
    ei tað uppiber arvin hin dýra,
    bara lít á Guðs Lamb og liv!

    3. Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi,
    rætt tú hevur til frelsunnar arv,
    bara kom nú við tómum hondum,
    tú skalt sanna, at synd tín hon hvarv.
    Tað er títt, tað sum Jesus gjørdi,
    eingin taka frá tær kann tín arv;
    einki vika kann fullgjørda verkið,
    tað er Guðs – ikki egið starv!

    Tað er satt, Míni børn, so sum tit siga

    Orð: Hans Inge Fagervik
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur 1975.

    1. Tað er satt, Míni børn, so sum tit siga,
    at Eg eri kærleiki,
    at Eg elski syndarar
    veit úr synd ein frelsuveg.

    Niðurlag: Men tá ið Eg ikki Meg broyti
    fyri Mær tó synd er synd;
    og sjálvt um Eg elski syndaran
    so hati Eg framvegis synd!
    Tað er satt, Míni børn, so sum tit siga,
    kærleiksfullur eri Eg.

    2. Tað er satt, Míni børn, so sum tit siga,
    eymur Faðir eri Eg;
    at Eg aldri Meg kann broyta,
    merki Mítt er kærleiki!

    Tað er nokk, tað sum Jesus gjørdi

    Orð: Trygve Bjerkrheim
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tað er nokk, tað sum Jesus gjørdi!
    Um av syndarum størstur tú var’,
    ert tú boðin til brúdleypsborðið,
    tí at sál tín er Honum so kær.

    Niðurlag: Tað er nokk, tað sum Jesus gjørdi,
    tað er nokk, tað sum Hann hevur sagt!
    Tínar syndir tær hevur Hann sónað
    og tær vunnið ta reinastu drakt.

    2. Ei tær tørvar nú meira at ivast,
    um Hans náði er nokk fyri teg,
    tí Hans fullgjørda verk er tín hvíla;
    far í friði við sangi tín veg!

    3. Tað er nokk, tað sum Jesus gjørdi,
    ber í deyðanum, dóminum við.
    Eg vil byggja á náðiorðið,
    einans Tað gevur ævigan frið.

    Tað er ein signað náði, at hoyra Guði til

    Orð og lag: Aage Samuelsen
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Tað er ein signað náði, at hoyra Guði til,
    eg einki her skal óttast tí Hann meg varða vil.
    :,:Eg gangi ikki eina, Hann mær við síðu er,
    meg leiðir allan vegin, til Himmalin meg ber.:,:

    2. Um trúarhimmal mín tykist klárur ella ei,
    eg syngi: Halleluja! á míni himmalleið.
    :,:Har arvarætt eg eigi, sum eg skal fáa brátt,
    tí Andin klárt mær sigur, eg heima eri skjótt.:,:

    3. Væl gjørdist eg ein dári í heimsins eygum her,
    mín frelsugleði einki teim “klóku” sigur her!
    :,:Tey rista bert sítt høvur og tykja synd í mær,
    men glaður eg tó eri, tí eg jú frelstur varð!:,:

    4. Tú hevur hug at undrast: Hví er hann vorðin so?
    Tá svari eg, at Jesus mær sendi frelsuboð!
    :,:Hann keypti meg við blóði, sum pant mær Andan gav,
    sum klára morgunstjørnan Hann lýsir mær um hav.:,:

    Tað bleiv so lætt, tá byrðan fall av

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Týddur í januar 2010.

    1. Tað bleiv so lætt, tá byrðan fall av,
    tað bleiv so lætt, tá byrðan fall av,
    mín sál varð tváað sum snjó,
    loyst við Guðs Sonar blóð,
    ja, alt er horvið, sum niður meg dró.

    Niðurlag: Tað bleiv so lætt, tá byrðan fall av,
    hon hvarv í gloymskunar botnleysa hav,
    ei meira Guð hana sær,
    fyrigivin eg varð,
    hvørt ok og hvør leinkja varð loyst av mær.
    Tað bleiv so lætt, tá byrðan fall av,
    hon hvarv í gloymskunnar botnleysa hav.

    2. Í heimsins leinkjum bundin eg var,
    eg tungu syndabyrðuna bar,
    men Jesus sá mína neyð,
    frið og frelsu mær beyð,
    ja, tváað av mær varð synd mín so reyð.

    3. Við løttum hjarta heimá tað ber,
    ei meira syndin í sál mína sker,
    mín sál nú frígjørd og glað
    stevnir móti Guðs Stað,
    eg nærkist málinum sæla hvønn dag.

    4. Um syndin plága og tyngja teg man,
    lat Jesus hana, ja, ber alt til Hann,
    á, hoyr, lat fara títt stríð,
    sál tín gerast kann frí,
    so glaður sangin tú tríva kanst í:

    Sært tú krossin har reistan á heygnum

    Orð: Ókendur
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Sært tú krossin har reistan á heygnum?
    Sært tú mannin, sum hongur har á?
    Hoyrir røddina kærleiksfult tala:
    Alt er fullgjørt, tú frelsu kanst fá’?

    Niðurlag: Fyri synd, fyri skomm tína bløðir,
    fyri teg har Hann soraður varð!
    Móti myrkursins maktum Hann stríðir,
    fyri frelsu og lív vinna tær!

    2. Hoyrir tú Hann í kvøl Síni rópa:
    “Á, Eg tysti” frá Golgata heyg?
    – Á, Hann tystir títt hjarta at eiga,
    tú, sum staddur av synd ert í neyð!

    3. Sært tú Forhangið Heilaga skrædnar,
    tá Hann útbløddur andan upp gav?
    Til Guðs Trónu Hann opnaði vegin,
    tína synd stoytt í gloymskunnar Hav!

    Sæð eg havi Guðs Son, mannin úr Galile

    Orð: Aage Samuelsen
    Týtt: Kajfinn Hammer
    Upprunaheiti: Han har sonet min synd, Han tok straffen på Seg

    1. Sæð eg havi Guðs Son, mannin úr Galile’,
    havi kent Hans guddómligu makt;
    eygu míni upplæt Hann og nú síggja kann eg:
    Tað er satt, tað sum Hann hevur sagt.

    Niðurlag: Mína synd Jesus bar,
    fyri meg særdur varð,
    so at liva eg kann fyri Hann.
    Aldri fata eg kann
    tað, sum Jesus mær vann,
    men eg veit, hvat í Honum eg fann.

    2. Sum ein ránsmann teir krossfestu Jesus, mín vin,
    men í deyðanum sigur Hann vann;
    í Guðs kraft reis Hann upp, galilearin hin,
    á, hvør Meistari stórur er Hann.

    3. Tá í iva og mistreysti sál mín er stødd,
    vegin hylur eitt myrkur so stórt,
    djúpt í sál míni kenni eg tá Harrans rødd,
    og eg minnist hvat Hann hevur gjørt.

    4. Ein dag standi eg har á tí Himmalsku strond
    síggi Jesus – og kend andlit mong
    Honum prísa, sum frelsti og loysti øll bond,
    Honum syngi eg tá henda song:

    Syng Evangeliið um Jesus

    Orð: Philip Phillips
    Týtt: Kajfinn Hammer

    1. Syng Evangeliið um Jesus
    so einfalt og greitt sum tú kanst;
    syng um tann æviga friðin,
    sum tú á Golgata fanst.

    Niðurlag: Syng, ja, syng Evangeliið
    fyri hvørjari sál her í verð!
    Syng fyri tí, sum vil hoyra
    tað Orðið, sum frelsu teim ber.

    2. Syng Evangeliið um Jesus,
    frelsa og lív er í Tí.
    Syng um hitt blóð, sum kann reinsa
    ta sál, sum seg tváar í Tí.

    3. Syng Evangeliið um Jesus,
    við sangi tú náa kanst mong!
    Syng um ta frelsandi náði,
    lat ljóða um Jesus tín song.

    4. Syng Evangeliið um Jesus,
    breið út hetta signaða Navn.
    Syng um ta ævigu gleði,
    sum bíðar í friðarins havn.

    5. Syng Evangeliið um Jesus,
    tað frøir ta frígjørdu sál.
    Syng um tann sigur Hann vann tær,
    um blóðið sum førir á mál.

    6. Syng Evangeliið um Jesus,
    lyft upp hetta signaða Navn.
    Syng um hitt æviga ríkið
    har ævigt ein finna kann havn.

    Svunnin er døggin og náttmyrkrið tjúkt

    Orð og lag: Kajfinn Hammer
    Viðmerking: Yrktur í 1994.

    1. Svunnin er døggin og náttmyrkrið tjúkt,
    dropar í grasinum hanga,
    fram dagar sólin og lotið kenst mjúkt,
    blómurnar friðfullar anga;
    løtt eins og lambið, ið spælir á ong,
    reinlynt og góð millum garða
    yndisligt leiðandi gentu og drong
    síggi eg ásttikin fara.
    Skjótt summar man halla og heystið í hond,
    – hvør veit, ævinleikin í nánd?

    2. Ríkur av barndómsins leiki sum hvarv
    glaður tú fert til títt yrki,
    vinnur tær útbúgving, pening og starv,
    lítur á ungdómsins styrki;
    unnustu eina tú fanst tær til vív,
    einki er óført, ov strævi;
    aldri gav gætur, at: – Víst er mítt lív
    einans eitt lán, sum eg havi!
    Hygg, heystið er farið og summarið við,
    frá Guði tú ert bert eitt stig!

    3. Sorgleysur, lættur í sinni tú er,
    kennir at gott er at liva,
    djúpt tó í brósti ein spurning tú ber,
    sum mangan teg fyllir við iva:
    Hvagar fer sál mín, um eg hesa nátt
    fara skal frá hesum lívi?
    Frelsan? – hon haldi eg bíða kann gott
    inntil eg gamalur blívi!
    Tó, heystið er farið og summarið við,
    men enn hevur tú ei vent við!

    4. Árini fara og følnað mong vón,
    vinabond dragna og slitna;
    hárini grána og kámað gerst sjón,
    at lívið so stutt er, tey vitna!
    Fuglur er flogin til lýggjari støð,
    eftir er bert onkur stari;
    í huga tú reikar um strendur og bø,
    hugsar um tað, sum er farið!
    Ja, heystið er farið og summarið við,
    men enn hevur tú ei vent við!

    5. Mangan tú hoyrdi og kendi Guðs kall
    virkaði í tínum hjarta;
    tá ið ein vinur í lívsstríðnum small
    seig um teg vónloysið svarta.
    Kvett vórðu náðileyst eymastu bond,
    hugur at Himli man bera;
    avger enn einaferð í tíni ond,
    at nú, ja, nú skal tað vera!
    Men heystið er farið og summarið við,
    og enn hevur tú ei vent við!

    Sum ungur eg møtti Guðs kalli so sterkt

    Orð: Kajfinn Hammer
    Lag: Tað finnast so mong, sum ei fata tað fá
    Viðmerking: Yrktur í 1994.

    1. Sum ungur eg møtti Guðs kalli so sterkt
    til frelsu, til Guðs ríkis stríð,
    at siga farvæl til eitt lív einki vert,
    eitt lív, eingin meining var í.

    Niðurlag: :,:Enn ljóðar hitt rópið so hvølt,:,:
    eitt hvølt “Maran ata!” djúpt í míni sál;
    enn ljóðar hitt rópið so hvølt!

    2. Hvat eggjandi, dragandi, stórsligið róp,
    eitt hvølt “Maran ata!” tað var;
    tað minti meg á hin bíbilska dóp
    og dró meg og kravdi eitt svar!

    3. Vit vóru ein flokkur, sum mannaðu garð,
    eitt fólk, sum ei kendi til frykt!
    Várt herróp var: Út, út um Tilhaldið far!
    Eitt fólk út úr eldinum rykt!

    4. Men Slangan hin gamla hon høvdið fram stakk,
    og vónbrot tey komu so mong;
    tað áræðið stjól og mótið tað sakk,
    stríðskappin lá skræddur á ong!

    5. So beisk kendist rótin, hin spillandi urt,
    sum røtur skeyt í mongum sinn’;
    Guðs Andi frá sjálvsøkn og svik tók seg burt,
    ístaðin kom kvamsvísi inn!

    6. Tó, sløgini, sligin av vinanna hond,
    ei køvt fingu neistan í mær;
    nei, tað var mín egna og sjálvkæra ond,
    sum innan í mær hetta bar!

    7. Tá rørdi Guð við meg, eitt møti eg fekk,
    sum lekti tey svíðandi sár;
    eg kendi, ein kraft út frá Honum tá gekk,
    í olju fleyt høvur og hár!

    8. Nú sálmar og lovsangir, ja, alt Guðs Orð,
    av nýggjum nú fyllir mítt sinn!
    Ja, tungur og týðing og kunnskaparorð
    meg føra í dýpdir Guðs inn!

    9. Á, hoyr, “Maran ata!” nú ljóðar so sterkt
    og birtir av nýggjum til stríð!
    Á, reis teg Guðs fólk, slepp øllum, tú bert,
    Hann kemur skjótt skýggjunum í!