Havnasangur

    Orð: Kemm Poulsen
    Lag: Á leikvøllum funnust í forðum

    Tá sólin í eystri rísur
    og kagar inn Nólsoyarfjørð,
    tá er tú mín heimbýur Havnin,
    vakrasta stað á jørð.

    Ein stormdag av Landssyningi,
    tá ódnirnar herja um lond,
    meg bergtekur brimi tað harða,
    sum leikar í Yviri vð Strond.

    Tað fólki, ið her settist niður,
    tað átti ei fæ og jørð,
    útróður var teirra álit,
    teir róðu út Nólsoyarfjørð.

    Teir Stóragarð reistu um býin,
    í støðum stendur hann enn,
    ein varði hann er um tykkum,
    ið vit kalla Traðarmenn.

    Teir veltu og løgdu inn haga,
    skjótt mentu teir býin upp,
    úr kargari jørð teir vunnu,
    sær pening til bát og slupp.

    Havið var teirra álit,
    har drógu teir fiskin upp,
    Trappubrøður og aðrir,
    ið silgdu og fingu sær slupp.

    Hvar ið eg enn eri staddur,
    her heima og úti í verð,
    mín longsul til heimbýin Tórshavn,
    innast í hjartanum er.

    Í dag er tú Føroya depil
    og Skansin stendur har enn,
    vit forfedrunum kunnu takka,
    at vit eru havnarmenn.

    Tá sólin í eystri rísur

    Orð: Kemm Poulsen
    Lag: Á leikvøllum funnust í forðum

    Tá sólin í eystri rísur
    og kagar inn Nólsoyarfjørð,
    tá er tú mín heimbýur Havnin,
    vakrasta stað á jørð.

    Ein stormdag av Landssyningi,
    tá ódnirnar herja um lond,
    meg bergtekur brimi tað harða,
    sum leikar í Yviri vð Strond.

    Tað fólki, ið her settist niður,
    tað átti ei fæ og jørð,
    útróður var teirra álit,
    teir róðu út Nólsoyarfjørð.

    Teir Stóragarð reistu um býin,
    í støðum stendur hann enn,
    ein varði hann er um tykkum,
    ið vit kalla Traðarmenn.

    Teir veltu og løgdu inn haga,
    skjótt mentu teir býin upp,
    úr kargari jørð teir vunnu,
    sær pening til bát og slupp.

    Havið var teirra álit,
    har drógu teir fiskin upp,
    Trappubrøður og aðrir,
    ið silgdu og fingu sær slupp.

    Hvar ið eg enn eri staddur,
    her heima og úti í verð,
    mín longsul til heimbýin Tórshavn,
    innast í hjartanum er.

    Í dag er tú Føroya depil
    og Skansin stendur har enn,
    vit forfedrunum kunnu takka,
    at vit eru havnarmenn.

    Eitt silvitniskvøld fram við Strond

    Orð: Kemm Poulsen
    Lag: Far út góði Knút
    Viðmerking: Yrktur 16. oktober 2015.

    1. At flóta á føroyskum kjøli,
    eitt silvitniskvøld fram við strond
    Tú finnur ei løtu so fagra,
    hvar enn tú so søkir um lond

    Á veg fram við landi,
    tú varnast øll ljóðini nær og tey fjar
    Tá riturnar karra á kletti
    og másin við veingjunum slær

    Tá seiðurin spraklar um bátin,
    fuglurin skjótur nú er
    At stoyta seg niður í sjógvin,
    kvikleikin munin tá ger

    Ein æðublikur so spelkin,
    á veg inn í taran hann er
    Tá blástur hoyrist frá nísu,
    sum heilsar tær á síni ferð

    Frá borðunum aldurnar skvatla,
    so vakur tann tónleikur er
    Tann friðin finnur tú neyvan,
    um víða tú leitar í verð.

    Njót slíkar løtur við øðrum,
    teimum ið standa tær nær
    Lær tey at elska tann friðin
    – á bátinum, saman við tær.

    Tuflan

    Orð: Kemm Poulsen
    Lag: Wild rover
    Viðmerking: Yrktur í november 2015.

    1. Vit sótu eitt kvøldið – á eini krógv
    Vit sungu og drukku – og klokkan bleiv nógv
    Á lærinum á mær – sæt eiggiligt sprund
    ljóshærd og vøkur – hillig og rund.

    Niðurlag: Oh nei, nei, nei aldrin, vil eg flongjast við reim
    So nú brúki eg selar, og komi edrúur heim.

    2. Vit tømdu mangt glasið – úr fløskuni rann
    Hon fekk meg at føla – meg aftur sum mann
    Eg gloymdi meg burtur – tann løtan var góð
    Men visti at heima – sat kona mín óð

    3. Við eitt stendur kona mín – barrini í
    Tað sást beinanvegin – at hon ei var blíð
    Frillan á knænum hon fekk nokk ein skrekk
    Hon tømdi sær glasið – og so var hon vekk.

    4. Eg føldi meg lítlan – ja sum eina lús
    Tá hon tók í mín kraga – og dróg meg til hús
    Men skilið bleiv verri – tá vit komu heim
    Tí hon fór í skápið – og fann eina reim

    5. Eg fekk kvalma av ræðslu – tað fyri mær mól
    Eg kreyp undir borðið – at leita mær skjól
    Eg græt, bað um náði – men hon segði nei
    Flongdur eg bleiv – og í dyntli tað sveið

    6. Av lyndi var kona mín – mild og so góð
    Men tá íð eg drakk – bleiv hon frætør og sló
    Eg tori ei longur – at smakka mær á
    Tí eg veit, hvat íð hendir – um konan tað sá.