Lær meg at kenna leiðir tínar

    Orð: Jakob Peter Mynster Paulli
    Lag 1: Ókendur
    Lag 2: Sigurd Lunde
    Týtt: Edmund í Garði
    Upprunaheiti: Lær mig at kende dine veje

    1. Lær meg at kenna leiðir tínar,
    við treysti fúsur ferðast tær;
    eg veit, at allar ognir mínar
    er borgað góðs, tú lænti mær.
    Men vil tín sterka hond meg leiða,
    eg altíð málið grant kann sjá
    og nýggja himlavón man eiga,
    so hvørt ein vón her fellur frá.

    2. Lær meg at kenna tínar tankar,
    teir venjast til at hugsa her;
    um hjarta mítt í angist bankar,
    so treyst tú mær í barmin ber.
    Tá eg kann ongan útveg skoða,
    sig mær so útveg tín, áh, Gud!
    Tá kann eg síggja morgunroða
    her gylla sút og sorgarlut.

    3. Men lær meg fram um alt at kenna
    tín kærleika, sum mark ei ber;
    hann stjørnufjøld fær bjart at brenna,
    tá eydnusól til viðar fer.
    Tað tár, hann elvdi, burt hann kysti,
    tað sár, hann slerdi, grøðir hann,
    hans leið ber gjøgnum tað, vit mistu,
    so sálin himladýrd har fann.

    Glæman er bjørt

    Orð: Heri Nolsøe
    Lag: Kim Hansen
    Viðmerking: Yrktur í november 2000.

    Náttin er long
    hoyr jólasong,
    ljómar fjálgt og blítt,
    sveimi eg út á skýggjum í kvøld
    á vetrarbreyt eg fleyt.

    Lithavið bjart
    sveipast um meg,
    speglast túsund ljós,
    fløðir nú inn í tað innastu sál,
    birtir her eitt gleðisbál.

    Fest í ljósið
    glæman er bjørt,
    nú skýmir tað so hvørt,
    síggj stjørnan
    lýsir tær veg,
    jólatíðin gleðir meg.

    Friður á jørð,
    træið er gylt
    dýri skattur mín,
    eygu so blonk skoða glitrandi træ
    síggja gávurnar í kvøld.

    Kring træið
    um allan heim,
    spírar sæla vón,
    har andar
    friður á jørð
    í hjørtum hugfjálgt lag.

    Fest í ljósið
    glæman er bjørt,
    nú skýmir tað so hvørt,
    síggj stjørnan
    lýsir tær veg,
    jólatíðin gleðir meg,
    jólatíðin gleðir meg.

    Meistarans hond

    Victor Danielsen
    Orð: Myra Brooks Welch
    Lag: M.C. Restorff
    Týtt úr enskum: Victor Danielsen

    Ei tykist fiólin verd eitt boð
    so støvut og ljót hon er –
    aktiónshaldarin bert talaði so:
    “Ein gomul fiól er her!”
    Hann helt hana upp: Eitt boð upp á meg!”
    Hann smíltist: “Hvør býður nú?
    Ein króna – tvær krónur – teim dámar ei teg,
    tvær krónur bert verd ert tú.”

    “Tvær krónur, fyrstu ferð – eingin meir?
    Tvær krónur aðru ferð!”
    Tá ein gráhærdur maður – hann sóu ei teir –
    kom fram og bað lata seg fá
    ta gomlu fiólina – hann hana fekk
    og stemmaði streingirnar væl
    og spældi eitt lag, sum til hjørtuni gekk
    sum einglasongur og spæl.

    Nú tagnaði spælið, og við eini rødd,
    sum pipraði rørd og lág,
    aktiónshaldarin lyfti boygda høvd
    og segði: “Hvat boð skal eg fá?
    Túsund er boðið, og hvør sigur tvey?
    Tvey túsund – hvør ger tað til trý?
    Trý túsund og fýra, fimm, seks og sjey!”
    Og so fall tá hamarin í.

    “Hurrá!” rópar fólkið, men onkur spyr her:
    “Fyrr hon fyri tvær krónur gekk,
    hví bleiv hon so dýr nú?” og svarið er:
    “Tí Meistarans hond hana fekk.”
    – Og soleiðis syndin við mongum fer,
    so út sum eitt vrak hann sær,
    til spott fyri tankaleys menniskju er,
    sum hin dagin fiólin var.

    Ein máltíð av mati,
    eitt glas, eitt spæl,
    og gøtan kemur á hall –
    so fjakka sálirnar uttan tal,
    og hamarin nærum fall!
    Men Meistarin kemur, og verðin kann
    ei fata, hvat hent nú er –
    hon spyr: “Hvat broytti so henda mann?”
    Jú! Meistarans hond tað ger!

    Svart og hvítt

    Kim Hansen
    Orð: Gunnar Hoydal
    Lag: Kim Hansen

    Sólin hækkar – vetur takkar
    fyri seg og hvørvur
    tíðin nærkast – nú skal sparkast
    tað er hin sami tørvur
    ið ár um ár jú kemur fast
    um bólturin tær liggur hjarta næst.

    Vakrar kvinnur – menn so stinnir
    vita hvat tey ætla
    venjing harða – byggir varða
    tíma ei at tvætla
    men velja felagið, sum kann
    brátt geva teimum alt tú ynskja kann

    B er fyri besta spælið
    Best og nakað fyri seg
    3 og 6 er besta talið
    hví?
    Tí tað er B36!

    Sólin skínur – inn brátt trínur
    Liðið okkar og vit reisast
    Vit øll somul – ung sum gomul
    Merkja at vit saman sveisast
    Til eina eind sum púra greitt
    Vit hava okkar lið sum nummar eitt.

    Í dag er so ljóst

    Orð: Hjørdis Johansen
    Lag: Trille

    Í dag er so ljóst, turt og lýtt,
    luftin er blá og grasið sýtt.
    Í Føroyum er tað vesturætt,
    og menn teir reka seyð í rætt.
    Men hetta kann tó ikki gleða meg,
    tí ongin – ongin er so ljót sum eg.
    Áh, áh, áh…

    Eyguni eru býtt og smá,
    oyruni stór og altíð blá,
    og nøsin peikar upp í loft,
    hárið fløkt og alt ov grovt –
    Tey siga: Trøllini ræðast teg!
    Men mamma sigur at hon elskar meg!
    La la, la la, la la…

    Men eg havi bara barnatenn,
    og eingin tonn er loysnað enn,
    kálvakníggjað og klæntraslig,
    soleiðis eru beinini.
    Nei – ongin, ongin er so ljót sum eg,
    men mamma sigur hon er so góð við meg!
    La la, la la, la la…

    Føturnar smáar – tærnar langar,
    og frøknurnar tær eru mangar.
    Búkurin er ein stór ballón,
    áh, tað er ein ræðulig sjón!
    Men hóast alt so kann eg klára meg,
    tí mamma hon vil aldri svíkja meg!
    La la, la la, la la…

    Kall og Svein ungi

    Orð og lag: Gamalt Skjaldur

    ”Hvar rakst tú neyt míni?”, segði Kall.
    ”Beint niðan í akur tín!”, segði Svein ungi.

    ”Skamm fái tú rekandi!”, segði Kall.
    “So fái tú biðjandi!”, segði Svein ungi.

    ”Hevði eg hildi á spóni mínum!”, segði Kall.
    “Staði fastur í góma tínum!”, segði Svein ungi.

    ”Hevði tú verið flongdur!”, segði Kall.
    “Við mjúkari ostaflís!”, segði Svein ungi.

    ”Við skørpum áli!”, segði Kall.
    “Ryggur tín ligið undir!”, segði Svein ungi.

    ”Hevði eg hildið á knívi mínum!”, segði Kall.
    “Staði fastur í lívi tínum!”, segði Svein ungi.

    ”Hevði tú hingið í berginum!”, segði Kall.
    “Góða línu á mær!”, segði Svein ungi.

    ”Einfaldur høsnatráður!”, segði Kall.
    “Sjálvur tú á endanum!”, segði Svein ungi.

    ”Hevði tú flotið á havinum!”, segði Kall.
    “Góður bátur undir mær!”, segði Svein ungi.

    ”Ongar árar”, segði Kall.
    “Ættin ligið at landinum!”, segði Svein ungi.

    Barnalyndi

    Orð og lag: Ingun Simonsen

    Góða mamma, sært tú meg?
    Goða mamma, sært tú meg?
    Hygg nú meðan eg hoppi band.
    Góða mamma, hygg hvat eg fann.

    Lat mínar fingrar kína tínum hári.
    Lat meg nema eymt og bleytt við teg.
    Lat mínar fingrar kína tínum hári.
    Lat meg nema eymt og bleytt við teg.

    Kom nú, góða barnið mítt.
    Kom, góða barnið mítt.
    Kom nú set teg her hjá mær.
    Kom so eg kann kína tær.

    Kom nú mamma, skunda tær.
    Kom nú mamma, skunda tær.
    Sært tú lítla kettlingin,
    og í trænum títtlingin?

    Kom nú, eg skal siga tær.
    Kom nú, eg skal siga tær.
    Ver tú góð við títtlingin
    og tann lítla kettlingin.

    Maria

    Orð og lag: Hans-Inge Fagervik
    Týtt: Einar Petersen

    Fyrstu ferð eg sá teg, tað var ein summardag.
    Tú kom rennandi ímóti mær so glað.
    Títt langa, myrka hár, í vindinum sum lín.
    Og eg minnist, at eg ynskti, tú vart mín.

    Og vit hildu saman, men bert í stutta tíð.
    Eg sveimaði á skýggjum, tú vart so fitt so blíð.
    Men tú vildi liva lívið, tú vildi vera frí.
    Og áðrenn eg visti, vart tú ei longur mín.

    Farvæl Maria, farvæl, og takk fyri tað tú var.
    Úr okkum báðum spurdist einki par,
    men takk, takk Maria.

    Árini tey gingu, men eg gloymdi ikki teg.
    Og ein dag møttust, aftur tú og eg.
    Ein nálarmerktan arm, tú rætti fram og bað
    eitt oyra til mat, sýt mær ikki tað.

    Eg nevndi teg við navni og tav tær tað, tú bað,
    Tú orkaði ikki at svara, en fór grátandi avstað.
    Og í dag áðrenn konsertina fekk eg tey tungu boð,
    at tú vart deyð, hví skuldi tað enda so?

    Eg fekk ikki sitið her, eg mátti út,
    at fáa linna fyri mína sút.
    Regnið fjaldi tárini, og gott var tað.
    Tí ongin skuldi síggja, at eg græt.

    Tað byrjaði í spølni, men tú dugdi ikki hógv.
    Prísurin var høgur, tú mátti gjalda nógv.
    Men Maria eg vil minnast teg, sum tú var tann summardag.
    Tá tú komst rennandi ímóti mær so glað.

    Jól eru nær

    Orð & lag: Steintór Rasmussen

    Nú dagarnir styttast og jól eru nær
    Summarið grætur og veturin lær
    Nú kavi og kuldi er gerandislag
    Men tú ert tann sama hvønn dag

    So heimlig sum havið so svinn sum ein sól
    Um várið, á vetri og uppundir jól
    Kalendaraljósið tú tendrar hvønn dag
    Men tú ert tann sama hvønn dag

    Hóast lønin er lítil so hugnar tú um
    Pyntar við greinum og nissubørnum
    Bakar og hoyrir eitt pent jólalag
    Men tú ert tann sama hvønn dag

    Kalt er harúti, men inni er flótt
    Tú stákast og jólini nærkast so skjótt
    Tú hevur keypt gávur og grannvaksið træ
    Men tú ert tann sama hvønn dag

    Tá klokkurnar ringja so syngur tú við
    Føgur er foldin um gleði og frið
    Hjá menniskjavini í føðingardag
    Men tú ert tann sama hvønn dag

    Tú vísir mær kjólan tú ætlar tær í
    Og spyrt um eg havi um jólini frí
    Men tú kennir svarið og smílist tí glað
    Tí tú ert tann sama hvønn dag

    Meistarin

    Orð: Kaj Johannesen
    Lag: Kim Hansen

    Kennir tú henda meistaramann
    hann vallaði á vatnið og í ský hann svann
    hann vendi alt á høvdið, hann á deyðanum vann
    hann okkum endurføddi, ævinleikan hann fann

    Kennir tú henda meistarakokk
    hann sat ímillum skøkjur og onkran ørvitisknokk
    hann mettaði ein maktasleysan menniskjaflokk
    so væl og virðiliga hevði at øll fingu nokk

    Hann var eitt ljós
    sum eitt stjørnuhav
    borin inn í eitt fjós av Mariu drós
    Hann okkum beyð at ganga
    sína egnu kós
    hóast tú og eg vita
    at mongum ætlan brast

    Kennir tú henda meistaramann
    hann tempulfólkið rak á dyr við levind og gang
    tí bønarhúsið líktist eini ránsmannabúð
    tað gongur ikki skilja bæði eg og tú

    Kennir tú henda meistaramann
    Hann klára kelduvatnið fekk til perlandi vín
    Hann segði latið smábørnini koma til mín
    á krossinum einum røvara Hann beyð heim til sín