Ritukvæðið

    Orð: Kjartan Hoydal
    Lag 1: Elvira Madigan
    Lag 2: Svenskt fólkalag

    1. Syrgilig er henda søga,
    gloymið hana aldri meir,
    um tvey skip um fjørðin grøva,
    sjúk av ást, sum tú og fleir’.

    2. Ritan tekkilig og deilig
    dandandi á báru reið,
    rund og lendabreið og hyldlig,
    vitjar Skopun – Havnarkei.

    3. Ternan gloymdi sína rutu,
    hvørja ferð, ið Ritan sást.
    Syngjandi um bógvin brutu
    aldur, sungu bert um ást.

    4. Uttan fyri Havnarmola
    hittust tey so mangan dag.
    Har var gaman í at trola,
    eingin hevði nakað sæð.

    5. Men ein dag, tey aftur vendu,
    Ternan misti vald á sær:
    Nevið inn í Ritu rendi,
    deyðiligur kossur var.

    6. Mikil gangur, róp og skolan,
    tá ið Ritan sundur støkk,
    deyðasærd vann inn til molan,
    har hon sum ein steinur søkk.

    7. Ritan nú í Álakeri
    fúnar, neyðars hjartað brast.
    :/: Hetta tær tann læra veri:
    Kyss tú ongantíð ov fast :/:

    Vár

    Orð: Karsten Hoydal
    Lag 1: Knút Olsen
    Lag 2: Hanus G. Johansen
    Lag 3: Lars Ewertz
    Viðmerking: Yrktur umleið 1940.

    1. Vit hoyrdu várið kalla
    og viltust bæði burtur,
    úr bygd og manneygum
    eitt lognarkvøld í mai
    og gingu tætt tilsamans
    ígjøgnum grønar dalir
    og eftir brúnum høvdum
    so langt so langt av leið.

    2. So rúsandi ein rørsla
    í øllum heimsins lutum
    í luft og mold og vatni
    og mannasálum rann,
    tað var sum túsund nálir
    við mjúkum silkibløðum
    í okkar’ blóði spruttu
    við villum vakstrarlag.

    3. Á vegnum lomb og blómur
    og brostin egg í reiðri
    tað leikaði og livdi
    á vølli og í mold.
    Við ungum, spentum sonsum
    vit numu vársins undur,
    hvørt bragd av lívi boðan
    um lukku og um ást.

    4. Tú ikki meir enn átjan
    von sum eitt fagurt landslag
    so mjúkar likams-lægdir
    og bróst so túgvurund,
    títt hár sum gras í bjørgum
    ið floymir út av torvu
    og hold á hálsi tínum
    av mold og vætu reyk

    5. Og varrar mínar trýstar
    ímóti hálsi tínum
    tær kendu blóði spæla
    títt heita hjartaslag,
    tá gjørdist hendur mínar
    sum leysar frá mær sjálvum
    og leitaðu í blindum
    at søtum loyndum fram.

    6. So runnu sálir saman,
    í bráðum leiki brustu
    og róku út í rúmið
    inniliga í eind
    sum sirm og summarlýkka
    og tungur blómuangi –
    ein flóð úr teirri keldu
    sum lívið streymar úr.