Lítil vármynd

    Orð: Jens Dam Jacobsen
    Lag: Knút Háberg

    1. Vaknaður vársins songur.
    Á hestbaki genta og drongur
    hvørva um lyngbrúnan hól.
    Feta á fjalli, eygleiðandi varðar,
    syngjandi sprund, meðan silvitnisskærar
    vágirnar kyssast av sól.

    2. Kúrandi vetrarljóð horvið.
    Konur og menn í torvi;
    nýkynt bál teimum hjá.
    Skóleys børn seg á vøllin tveita.
    Lombini skimast, mót løkinum leita.
    Grøsini leiftra í lág.

    3. Jótra í grønum dali
    kýrnar, í marglittum tali.
    Í lýkkutámi hvør tjørn.
    Ljómar í rúmdini spóssongur fríði.
    Blómurnar spelknar sýna sítt prýði.
    Í ánni vaðandi børn.

    4. Rokmiklir piltar í báti
    veittra til genturnar kátu
    á seiðabergi við strond.
    Nørast við eldhuga sólja og dái.
    Høgt er til loftið: Himinin blái.
    Jarmandi smálomb í nánd.

    5. Várvónir vakna í barmi.
    Skúta við fullum farmi
    siglir fjørðin við ferð.
    Velturnar lidnar og breitt er á bøin.
    Fríðkast í sólglæmu hagin og trøðin.
    Leið móti sumrinum ber.

    Eg veit ikki tíð ella tíma

    Orð: Fanny Crosby
    Lag: Knút E. Háberg, William J. Kirkpatrick
    Týtt: Sigurd Berghamar

    1. Eg veit ikki tíð ella tíma,
    nær Harrin vil tala til mín,
    ei, um hann á nátt ella degi
    vil taka sítt barn heim til sín.

    Niðurlag:
    Men eg veit, honum líkur eg verði,
    mær leingist, áh, var tað í dag!
    Eg veit, tá skal Lambið eg skoða,
    sum ofraði seg í mín stað.

    2. Eg veit ei, hvat hann hevur til mín,
    hvør dýrd verður Jesusi hjá,
    ei, nær eg har heima skal lenda,
    hans fullkomna kærleika ná.

    3. Kann henda, á sólheitum degi
    hann tekur meg arbeiðnum frá;
    kann henda, hans elskaða rødd meg
    á midnáttarstund kallar á.

    4. Eg veit ikki – áh, men eg bíði,
    ei ljós mítt má missa sítt skin,
    um eg so skal hoyra á morgni,
    á nátt ella degi mín vin!

    Mær leingist at síggja staðin

    Orð: Victor Danielsen
    Lag: Knút E. Háberg

    1. Mær leingist at síggja staðin,
    sum ævigt grundaður er,
    mær leingist at síggja dagin,
    sum ei mót náttini ber;
    men, Harri, enn meir mær leingist
    at síggja andlit títt,
    av tráan mítt hjarta treingist,
    at alt skal verða nýtt!

    2. Eg veit væl, staðurin stendur,
    tó fjaldur enn fyri mær,
    mín sál mót honum sær vendir,
    tó eygað enn ei hann sær;
    men tá tað, sum nú eg trúgvi,
    eg skal við undran sjá,
    tá eg í tí staðnum búgvi –
    hvør mangan betri tá!

    3. Eg veit væl, lívssólin lýsir,
    um døkt og dimt er her,
    tann trúgv mær leiðina vísir
    á hesi troyttandi ferð;
    men tó – hvør munur at ganga
    í ljósu himmalsku borg
    hin æviga dagin langa,
    ei kenna sakn, ei sorg!

    4. Eg veit tað, Gud, eg skal liva
    í ævir eins og tú,
    um enn eg ofta má biva
    í deyðans landi nú;
    men, áh, tú kennir tað, Harri,
    hvør djúp mín tráan er
    at kenna og vita teg nærri,
    enn hjartað dugir her!

    5. Tó – kanska ein tungan tíma,
    tá sorgin nívir mítt sinn,
    tá dagur á fold man skýma,
    og tár mær renna á kinn –
    eitt ljós skal á himli skyggja,
    basúnin siga mær
    og mongum, sum tráliga hyggja,
    at nú er Jesus nær!

    Í syndini eg blindur lá

    Orð: Daniel W. Whittle
    Lag: Knút E. Háberg, James McGranahan
    Týtt: Petur William Háberg

    1. Í syndini eg blindur lá;
    men nú mítt eyga sær,
    meg Kristus fann á lívsins leið,
    hann livir nú í mær.

    Niðurlag:
    Kristus livir í mær,
    Kristus livir í mær,
    signing rík og náði stór,
    at Kristus livir í mær.

    2. Sum sólarljósið lívgar fræ,
    sum lagt í akur varð,
    so bar mær Kristus ljós og lív,
    nú livir hann í mær!

    3. Til blómu veksur lítla fræ,
    til áir keldufar,
    og eg má, Harri, undrast á,
    tín Andi býr í mær!

    4. Áh, Harri, lat meg dag um dag
    bert tráa eftir tær,
    at eg alt meir tær líkjast má,
    sum livir nú í mær.

    Tú sáðmaður, ið sáað hevur sáð við lívsins megi

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Knút E. Háberg

    1. Tú sáðmaður, ið sáað hevur sáð við lívsins megi
    og tonkti kanska stundum, at tað ei til málið røkk,
    ver vísur í, tú ávøkst síggja skalt á Harrans degi,
    ei mótið miss, men treystur ver, halt á við bøn og tøkk.

    Niðurlag: Jú, tað sprettur og grør rundan um teg,
    tað er lív í tí sáði og fræ,
    sum tú stundum við sorg hevur sáað,
    fulla frukt skalt tú síggja ein dag!

    2. Kann vera, at tað stundum sá so vónleyst út og tregið,
    tú hevur kanska leitandi um akurlendið hugt
    og hildið, at tað køvdist millum tornir og á vegi,
    og sumt rann upp á slokk, men doyði aftur uttan frukt.

    3. So mangur kann við gleði siga frá, at djúpt í hjarta
    fall lívsins sáð, og har tað sínar røtur hevur fest,
    í trúgv tey sóu Frelsaran í Orðsins ljósi bjarta,
    og hann tey hava latið inn, hin dýrabara gest.

    4. Og um tú stundum helt, at ljós títt lítið tóktist loga,
    er Jesus tó hin sami, og hann aldri svíkja vil,
    við dirvi halt tú fram, og ríkan ávøkst tú skalt skoða,
    tí Harrin, sum er trúgvur, leggur signing sína til.

    Sál mín, hví ert tú so stúrin

    Orð: Zacharias Zachariassen
    Lag: Knút E. Háberg

    1. Sál mín, hví ert tú so stúrin,
    sig mær, hví tú ivast man?
    Hvat kann fáa teg at hugsa,
    at Guds náði svíkja kann?
    Harrin gongur sjálvur undan,
    heyggjar javnar fyri tær.
    Um enn besti vinur sveik teg,
    Gud tó altíð trúgvur var.

    2. Alt, sum teg vil tyngja, særa,
    alt, sum troyttar tína leið,
    smátt og stórt, hvørt hjartans ynski
    fyri Gudi út tú breið.
    Spyr bert Harran, hvat ið kemur,
    alt sítt besta ynskir hann,
    umsorg fyri tær hann hevur,
    seg avnokta ei hann kann.

    3. Áh, hvør stórt at kunna siga,
    nýggj tín náði hvønn dag er.
    Um eg gjøgnum eld má ganga,
    login ongan skaða ger.
    Dýrabarur fyri Gudi,
    ja, so høgt hann elskar meg,
    óttast ikki! eymt hann sigur,
    lat meg stýra fyri teg!

    4. Sál mín, hoyr, hvat Gud tær lovar:
    Um tú torir rokna við,
    at hans orð og lyfti halda,
    vissuliga fært tú frið.
    Gjøgnum toku nú eg hómi
    dýrdarríka heimið mítt,
    grødda hjartað hjá tær hvílir,
    til ein dag alt stríð er strítt!

    Nú, meðan Andin dregur

    Orð: William Ellsworth Witter
    Lag: Horatio Richmond Palmer
    Týtt: Knút E. Háberg

    1. Nú, meðan Andin dregur,
    kom, syndari, kom,
    trúgv, og tú lívið hevur,
    kom, syndari, kom.
    Um tú fært Frelsaran síggja,
    kom, syndari, kom,
    tað veitir lívið hitt nýggja,
    kom, syndari, kom.

    2. Bindur teg syndin, sorgin,
    kom, syndari, kom.
    Í dag, men ei í morgin,
    kom, syndari, kom.
    Ikki hann burtur sær vendir,
    kom, syndari, kom,
    men kærleikssmíl sítt tær sendir,
    kom, syndari, kom.

    3. Hoyr, hann teg bønar,
    biður, kom, syndari kom,
    tær væntar sæla, friður,
    kom, syndari, kom.
    Nú, meðan Andin teg dregur,
    kom, syndari, kom,
    trúgv, og tú lívið tá hevur,
    kom, syndari, kom.