Kristus á krossinum

    Orð og lag: Jørgen P. Santon
    Týtt: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: Kristus, på korset du bar på dig

    Kristus, á krossinum fell á teg
    heimsins hin stóra neyð,
    Kristus, tú toldi har fyri meg
    pínslur og bann og deyð!

    Himmalski Faðirin rætti har
    sálini falnu hond,
    stríðið hitt stóra har stillað varð,
    slitin øll deyðans bond.

    Krossurin meinbogi mikil er
    fyri hitt stolta sinn;
    honum, sum sorg eftir Gudi ber,
    balsam er krossurin.

    Har er ein lívd fyri storminum,
    sannleikans grund til frið,
    har er eitt skýli hjá sálunum
    nú og í ævir við.

    Heimurin hatar hitt krossins træ,
    stríðir tí hart ímót;
    tó finna sálirnar lívd og læ
    niðri við krossins fót.

    Tann dagur, Gud, tú gavst, er liðin

    Victor Danielsen
    Orð: John Ellerton
    Lag: Clement C. Scholefield
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Tann dagur, Gud, tú gavst, er liðin,
    og nátt tú sendir okkum nú;
    til tín vár morguntøkk er stigin,
    vár aftanlovsong eigur tú!

    2. Vit takka tær, títt prís ei svevur,
    sum jørðin rullar fram sín veg,
    hvønn tíma fólk títt tøkk tær gevur,
    hvønn tíma tungur æra teg.

    3. Sum yvir oyggjar, lond og staðir
    ein dagur lýsir nú frá tær,
    til tín upp stíga songir glaðir,
    og prís og bønir hoyrast har.

    4. Tá hvíldartíð er her, tá vakna
    í eystri brøður okkara,
    at aldri tú, áh, Gud, skalt sakna
    ein lovsong fyri náðina!

    5. So verði Gud! Tín tróna standi,
    um verðin øll enn víkja má!
    Títt navn á havi og á landi
    av hvørjum munni prís skal fá.

    Tá basúnin ein dag ljóða skal, og tíðin úti er

    Victor Danielsen
    Orð og lag: James Milton Black
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Tá basúnin ein dag ljóða skal, og tíðin úti er,
    tá hin fagri morgun rennur upp við frið,
    tá ið Harrin kemur niður, og øll síni heim hann ber,
    tá hin frelsti skarin savnast, eri eg við.

    Niðurlag:
    Tá hin frelsti skarin savnast,
    tá hin frelsti skarin savnast,
    tá hin frelsti skarin savnast,
    tá hin frelsti skarin savnast, eri eg við.

    2. Áh, hin morgun, tá ið hvør, í Kristi doyði, rísa skal
    og skal standa uppi har – eitt ótalt lið!
    Tá ið síni øll á jørð hann heintar heim í høgan sal,
    tá hin frelsti skarin savnast, eri eg við.

    3. Lat meg virka fyri Harran tá – ja, bæði nátt og dag!
    Áh, mín sál, fall ei í fátt, men vak og bið!
    Tá so Jesus tekur síni heim av hesum stríðsins stað,
    tá hin frelsti skarin savnast, eri eg við.

    Zions land mítt stavnhald er

    Orð: Jennie Bain Wilson
    Lag: J. Lincoln Hall
    Týtt: Brynleif Hansen

    1. Zions land mítt stavnhald er,
    glaður í Guds stóru frelsu.
    Friður fylgir mær á ferð,
    glaður í Guds stóru frelsu.

    Niðurlag:
    Glaður, glaður,
    syngjandi hvønn dag
    ferðist eg avstað.
    Glaður, glaður,
    glaður í Guds stóru frelsu.

    2. Álit er mítt sigursprógv,
    glaður í Guds stóru frelsu.
    Sigli mangan vandasjógv,
    glaður í Guds stóru frelsu.

    3. Skjótt eg hómi heimlandsstrond,
    glaður í Guds stóru frelsu,
    syngi ævigan fagnaðarsong,
    glaður í Guds stóru frelsu.

    Verdur, verdur, verdur prís og allan heiður

    Reginald HeberJohn Bacchus DykesVictor Danielsen
    Orð: Reginald Heber
    Lag: John Bacchus Dykes, A. Stone
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Verdur, verdur, verdur prís og allan heiður,
    tú, Guds Sonur, verdur ert, tú eigur æruna!
    Vit tær fram nú bera tøkkina, tú eigur,
    fyri alt títt verk, tín stóra kærleika.

    2. Verdigt, verdigt, verdigt – Lambið, sum er slaktað,
    verdigt er til lov og prís, tilbiðjan, heiður, makt!
    Her á fold var navn títt vanvirt, lítið aktað,
    nú er alt tær, áh, Harri, undirlagt!

    3. Verdur, verdur verdur tú, sum heimin skapti!
    Okkum aftur hevur keypt til Gud títt dýra blóð;
    tú sum offur doyði fyri tey fortaptu,
    til frelsu fyri okkum upp tú stóð.

    4. Eina tú ert verdur! Vit í støvið falla,
    kasta okkum niður her, áh, Harri, fyri tær!
    Tína samkomu tú skjótt nú savnar alla;
    Lambið er verdigt! øll vit syngja har.

    Tilbiðið vár Kong í Himlinum hátt

    William CroftHenry John GauntlettVictor Danielsen
    Orð: Robert Grant
    Lag: William Croft, Henry John Gauntlett
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Tilbiðið vár Kong í Himlinum hátt,
    áh, syngið um hann, hans kærleik og mátt,
    vár skjøld, vára verju – áh, tøkk honum ber,
    sum býr har í ljósi, hálovaður er!

    2. Áh, syng um hans vald, hans náði sig frá,
    hvørs búni er ljós, hvørs tróna er há,
    sum tornar í vreiði, sum eina ger frið,
    sum stormur ber boð um – áh, Harran tilbið!

    3. Hvørt undurfult verk, sum skoðast í dag –
    tú Alvaldi, hond tín virkaði tað!
    Tú jørðina festi, sum vikast ei kann,
    og sjógvin – sum kápu tú gavst henni hann.

    4. Hvør mála kann rætt títt verk og tín veg!
    Ja myrkur og ljós, tey tala um teg,
    og luftin og havið og heyggjar og fjøll –
    ja, handaverk tíni, tey lova tær øll!

    Øll dýrd veri Guds, hann stór verk rikar av

    Orð: Fanny Crosby
    Lag: William Howard Doane
    Týtt: Jákup Olsen

    1. Øll dýrd veri Guds, hann stór verk rikar av,
    hann elskaði heimin, og Son sín hann gav,
    sum ofraði lívið til bót fyri synd
    og einum og hvørjum læt upp lívsins grind.

    Niðurlag: Harrans prís hevjið hátt!
    Hoyrið jørðin hans rødd!
    Harrans prís hevjið hátt!
    Fólk um londini stødd!
    Til Faðirin kom gjøgnum Sonin, hann gav,
    og gev honum dýrd – hann stór verk rikar av.

    2. Áh, fullkomna frelsa, dýrt goldin við blóð,
    og honum, ið trýr, eini tíðindi góð;
    tí um so av syndarum størstur ein var,
    ta stund, ið hann trýr, fyrigeving hann fær.

    3. Hann stórleika vísir, og stórverk hann ger,
    og stór er vár gleði í Jesusi her;
    men reinari, hægri og mætari tá
    skal verða vár undran, tá Jesus vit sjá.

    Tyngist tú av byrðum og ei hjálp kann sjá

    Orð: Birdie Bell Harris Winsett
    Lag: William J. Kirkpatrick
    Týtt: Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Jesus understands (Bow’d beneath your burden)

    1. Tyngist tú av byrðum og ei hjálp kann sjá,
    møðist tú av vegnum, sum tú steig inn á!
    Harrin fylgist við tær, ei tú óttast skalt,
    hann er tann, ið styrkir – Jesus fatar alt.

    Niðurlag: Ja, hann fatar alt, hann vil leiða teg,
    kallar eftir tær:
    Hvíl teg her hjá mær!
    Alla tína framtíð trygt tú leggja skalt
    í hans kærleikshendur – Jesus fatar alt.

    2. Hvørja byrði, sum tú bert, hann taka vil,
    hann ein dýrur vinur er at fara til;
    sært tú ongan útveg, er alt myrkt og kalt,
    miss ei mótið, vinur – Jesus fatar alt!

    3. Tá tær freisting møtir, Jesus hjálpa kann,
    lívsins mongu gátur loysir eina hann;
    hvat ið enn kann bresta, til hans orð teg halt,
    aldri mást tú ivast – Jesus fatar alt!

    4. Troytta sál, hann kallar: Kom og hvíl teg her!
    Tykist stundum tungført – best hans leið tó er;
    legg tú tína framtíð – sáligt er tá valt –
    í hans særdu hendur – Jesus fatar alt!

    Mín Hirði góður Harrin er

    Victor Danielsen
    Orð: Francis Rous
    Lag: Jessie S. Irvine, George T. Smart, Purcell J. Mansfield
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Mín Hirði góður Harrin er,
    tí fattast einki mær,
    til grønar fløtur leiðir hann
    og hvíldarvøtn hjá sær.

    2. Hann lívgar mína troyttu sál,
    og fram hann leiðir meg
    á rættferðvegi, sær til prís
    og æru fyri seg.

    3. Um eg í deyðans skuggadal
    enn niður fara má,
    eg óttist ei, meg keppur tín
    og stavur ugga tá.

    4. Tú reiðir fyri mær eitt borð,
    so fíggindin tað sær,
    við olju salvar tú mítt høvd,
    mítt bikar ov fult varð.

    5. Bert gott og miskunn fylgja skal
    mær allan lívsins dag,
    og í Guds húsi eigi eg
    í ævirnar ein stað.

    Áh, signaði, lívsæli dagur

    Orð: Johan Halmrast
    Lag: Kristian Wendelborg
    Týtt úr norskum: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: Å salige stund uten like

    1. Áh, signaði, lívsæli dagur,
    hann livir, hann livir enn nú!
    Hann livir, og deyðin ei ræður,
    áh, sál mín, hví syrgdi tá tú!
    Ei longur nú grøvin hann goymir,
    har bleikur og kaldur hann lá;
    :,: hann livir, og sál mín ei gloymir,
    tá upp risnan Harran hon sá. :,:

    2. Hann livir, og eg, eg skal bera
    hans vinum hitt lívsæla boð;
    um minstur av hans eg má vera,
    so ærdi tó Harrin meg so,
    at eg skal tey tíðindi siga –
    áh, kundi eg talað tey væl!
    :,: Ein eingil um loyvi vil biðja
    at bera tey boðini sæl. :,:

    3. Áh, signaði, lívsæli dagur,
    hann livir, hann livir enn nú!
    Hann livir, og deyðin ei ræður,
    áh, sál mín, hví syrgdi tá tú!
    Hin deyða tú harmaðist yvir,
    tú grætst á tí einsliga stað;
    :,: tá fekst tú at síggja, hann livir,
    og signaður dagur var tað. :,: