Í tí stilla morguntíma

    Orð: Levi Joensen
    Lag: Asa Hull

    1. Í tí stilla morguntíma
    talar rødd við meg,
    fyllir hjarta mítt við gleði,
    sorg og ivi fer.
    Krossin hann í trúgv mær vísir,
    synd og mistøk við,
    Jesus Kristus vann á krossi,
    fullgjørt verk gav fullan frið.

    Niðurlag: Sálin frí, sálin frí,
    eigur Himmalland av náði,
    sálin allar ævir frí.

    2. Aldri aftur Satan skal meg
    fáa til ogn hjá sær.
    Frelsuverkið gjørt á krossi,
    tað var frelsa mær.
    Nú bert er mín størsta tráan,
    Harrin koma má,
    inn um perluportrið skal hann
    leiða meg so trygt og væl.

    3. Harrin kallar teg, tú troytti,
    kom og frelsu vinn.
    Himmallandið enn kann náast,
    kom í bátin inn.
    Um tín synd er reyð sum purpur,
    gerst hon hvít sum snjó.
    Kristus doyði her á krossi,
    frelsan vunnin er við blóð.

    Eg eygunum lyfti mót fjøllunum

    Orð: Levi Joensen
    Lag 1: Ira David Sankey
    Lag 2: William James Kirkpatrick

    1. Eg eygunum lyfti mót fjøllunum –
    mín hjálpari, hvar er hann?
    Hvør kann meg varða frá føllunum,
    so standa í stríði eg kann?
    Frá Harranum hjálp mín kemur øll,
    sum forðum skapaði dalar og fjøll.

    2. Um fótur mín nærum gliðin er,
    so ekur hann ikki – nei!
    Tí Harrin mín hirði góður er,
    ei svevur hann – blundar ei.
    Hann hyggur til mín úr Himli hátt,
    um hádagur er ella niða og nátt.

    3. Ei sól ella máni mær skaða ger,
    tað illa meg nemur ei,
    tí Jesus, mín hirði, skuggin er,
    meg leiðir ta beinu leið.
    Tá ferð mín er lokin um deyðskuggadal,
    í ævirnar sál mína varða hann skal!

    Kristus, tú ert keldan góð

    Orð: Levi Joensen
    Lag: Torkil Mørkøre

    1. Kristus, tú ert keldan góð,
    ber mær hvíld, er sálin móð.
    Hvør kann gleða meg sum tú?
    Fagrastur av øllum nú,
    :,: Kristus, ert tú fyri mær.
    – Tak meg, Jesus, tætt at tær. :,:

    2. Eingin rødd var søt sum tín,
    Kristus, tá tú komst til mín.
    Syndamyrkrið fór avstað,
    sál mín sang eitt fagnarlag,
    :,: tá mín synd, so tung og stór,
    í hitt djúpa havið fór. :,:

    3. Landið ljóst nú bíðar mær
    – øll tey frelstu møtast har.
    Songur eins og fossaføll,
    tá tey frelstu syngja øll.
    :,: Gjøgnum gyltar hallir har
    Lambið ævigt lovsong fær. :,:

    Um náðina, sum fann meg, eg syngi songin mín

    Orð: Levi Joensen
    Lag: Torkil Mørkøre

    1. Um náðina, sum fann meg, eg syngi songin mín,
    um hann, sum kom her niður, dró syndarar til sín.
    Hann kom úr dýrd í Himli til krossins harða deyð
    og sá her heimsins hjørtu í størstu syndaneyð.

    Niðurlag: :,: Ja, náðin fann meg, hon dró meg inn til sín. :,:

    2. Tá loysnaði mín tunga; hon sang eitt gleðilag,
    og stóra syndabyrðin sum døggin svann avstað.
    Eg sá á krossi mannin, sum kærleiksmerki ber,
    sá blóðið úr hans síðu – Guds Lamb í deyðan fer.

    3. Tú lívsins Harri livir, sum ein dag doyði her.
    Nú krúnuna í ævir títt særda høvur ber.
    Eitt gullbelti um bróstið nú prýðir Kongin har,
    sum ein dag hekk á krossi, av øllum svikin varð.

    Tú sál, sum gongur ófrelst

    Orð: Levi Joensen
    Lag: George James Webb

    1. Tú sál, sum gongur ófrelst
    á undirgangsins veg,
    kanst tú nú ikki steðga
    og hyggja runt um teg?
    Hygg, hvussu tíðin ekur
    so skiftandi avstað,
    og syndabyrðin veksur
    og tyngist dag um dag.

    2. Skjótt hoyrast kann basúnin,
    og fellan gloppin er,
    í Satans klóm tá fastur,
    í Helviti tú fer.
    Har tannagrísl og grátur
    um ævir bíðar tær,
    har boðast eingin náði,
    har eingin miskunn fær.

    3. Vilt tú nú ikki heldur
    her broyta tína kós
    mót dýrdarinnar høllum,
    har gleði er og ljós?
    Har sita Ábraham, Ísak
    og Jákup lið um lið.
    Hvør hugnaligt har verður.
    – Vilt tú ei koma við?

    4. Men skalt tú inn í staðin,
    eitt pass tú fáa má.
    Tú trúgva mást á Jesus,
    sum leið á Golgata.
    Nú kanst tú sjálvur velja,
    hvat pláss tú hava vil;
    men spurningurin hastar,
    ver skjótur, ger teg til.

    Fikutræ í garð varð plantað

    Orð: Levi Joensen
    Lag: James McGranahan

    1. Fikutræ í garð varð plantað,
    vón um nógvan ávøkst var;
    men hvør vónleyst var at leita,
    onga frukt tað træið bar.

    Niðurlag: „Trý ár eri eg nú komin,
    men ei nakran ávøkst sá.
    Høgg tað niður, høgg tað niður!
    Hví skal nyttuleyst tað stá?“

    2. Men hin góði víngarðsmaður
    biður um at spara tað:
    „Lat tað standa hetta árið!“
    Tolin, eyðmjúkur hann bað.

    3. „Eg vil grava, væl tað taða,
    gera við tað, alt eg kann;
    kanska tað vil ávøkst bera,
    meðan árið líða man.

    4. Men um tú ei ávøkst finnur,
    niður tú tað høgga kann.“
    Harrin nú tær bjóðar lívið.
    Sál, tak móti tí, hann vann.

    5. Nú er nýggjár – hevur Harrin
    funnið nakra frukt hjá tær,
    ella vil hann høgga træið,
    tí tú ongan ávøkst bar?

    6. Enn er lív og kraft at fáa
    fyri hvønn, sum á hann trýr.
    Tak tú tí ímóti honum,
    og tær ognast frelsan dýr.

    Fram mót Himli, fram mót Himli

    Orð: Levi Joensen
    Lag: Torkil Mørkøre

    1. Fram mót Himli, fram mót Himli –
    kæra sál, sum Jesus fann,
    tað er leiðin, sum ber lukku,
    um so tár av kinnum rann.

    Niðurlag: Føgru portur, føgru portur,
    standa opin, standa opin.
    Múrar glitra har í jaspis
    fyri tær, sum Kristus vann.

    2. Songur ljómar, songur ljómar
    út um lívsins føgru dyr,
    út um føgru, føgru múrar
    av smaragdum og safir.

    3. Í Guds hásæti og Lambsins
    situr lívsins Harri hátt.
    Hann, sum stríddi her á krossi,
    fær nú heiður, dýrd og mátt.

    4. Øll tey frelstu, sum vit sakna,
    eru í tí fagra stað.
    Skjótt úr øllum ættum gudsbørn
    skulu savnast har ein dag.

    Eg síggja kann á fjallinum

    Orð: Levi Joensen
    Lag: Svenskt fólkalag

    1. Eg síggja kann á fjallinum
    ein lítlan flokk at stá.
    Nú skilnarstundin komin er,
    og Harrin fara má.
    So tung, so tung tann løtan var,
    tað í hvørt hjarta skar.
    Men Jesus til teir teskaði:
    „Vit síggjast aftur har.

    2. Vit síggjast í tí ljósu borg,
    har gleði, friður er.
    Har kennir eingin skilnarsorg –
    hvør søtt tað plássið er.
    Og har við lívsins føgru á
    ei renna skilnartár.
    Í ljósinum við lívsins træ,
    har grøðast hjartasár.

    3. Nú má eg fara tykkum frá;
    so svárt tað tykir mær.
    Mítt hjarta heitt í kærleika,
    tað fyri tykkum slær.
    Men faðir mín, sum sendi meg –
    hann bíðar mær í dag.
    Tí lyfti eg upp hendurnar
    og fari nú avstað.“

    4. Og sum hann móti skýnum fór –
    teir síggja kunnu hann,
    sum stríddi her á Golgata
    og sigur stóran vann.
    Nú upp um skýggini hann fer,
    hin merkti vinurin.
    Og Himmalin hátt fegnaðist,
    tá Jesus har kom inn.

    5. Tað fyrsta, Harrin Jesus bað
    sín kæra Faðir, var:
    „Send teimum nøkur troystarorð,
    sum standa eftir har.
    Send út tveir einglar Himli frá
    og boðini ber teim.
    Sig, at eg komi aftur skjótt
    og taki tykkum heim!“

    Stjørnurnar blaktra á hválvinum bláa

    Orð: Levi Joensen
    Lag: Lucy R. Meyer

    1. Stjørnurnar blaktra á hválvinum bláa,
    náttin er vøkur, nú stjørna so blonk
    frá einum kongi í Betlehem boðar,
    Frelsari føddur – hoyr, sál, nú og tonk.

    Niðurlag: Gleðin í fjósinum fyllir hvørt hjarta,
    vísmenn við gulli og roykilsi við,
    ofra til barnið í krubbu við gleði,
    hann, sum nú geva kann heiminum frið.

    2. Hirðar á náttarvakt undrandi sita,
    eingil av himlinum gleðiboð ber:
    Tykkum í dag er ein Frelsari føddur!
    Skjótt fóru tíðindi runt tá við ferð.

    3. Har eru himmalskir herskarar stórir,
    lovandi Gudi, á hæddini er,
    latið tí okkum her saman við teimum
    bera fram lovsong – tað gleði oss ber.

    Á Nazarets gøtum ein smádrongur gekk

    Orð: Levi Joensen
    Lag 1: William G. Fisher
    Lag 2: Jóhannes Poulsen

    1. Á Nazarets gøtum ein smádrongur gekk,
    og starvið sum træsmiður seinni hann fekk.
    Hvør har kundi hugsað, at hesin ein dag
    sín favn vildi breiða á Golgata træ.

    Niðurlag: Syndfríur gekk, ja, syndfríur gekk,
    á Nazarets gøtum hann syndfríur gekk.

    2. Hann lærdi teir gomlu, tó ungur hann var;
    bert tólv ára gamal, tá átti hann svar.
    So undrandi lýddu teir gomlu hann á,
    hans vísdómur komin var Himlinum frá.

    3. Hann lív sítt í kærleika livdi so stilt,
    hann grøddi tey sjúku, hans andlit var milt,
    hann doyði á krossi, men upp aftur stóð;
    nú verður tann frelstur, sum trýr á hans blóð.