Yndislig, føgur

    Orð: Nikolai Frederik Severin Grundtvig
    Lag 1: Ludvig Mathias Lindeman
    Lag 2: Johan Adolph Gether
    Týtt: Louis Zachariasen
    Upprunaheiti: Hyggelig rolig

    1. Yndislig, føgur,
    kongssalur høgur,
    Guð, er tín búð;
    sál míni leingist,
    hjarta mítt treingist,
    tráar í trú
    eftir at finna hin dýrdmikla lut,
    hjá tær at búgva, o, livandi Guð.

    2. Góðskunnar keldu,
    Guð mín við veldi,
    nevni eg teg;
    í tínum sali
    spurv møtir svalu
    – hvat eri eg?
    Himnanna fuglum teim reiðir tú ból,
    veit tínum tænara bústað og skjól.

    3. Dagar úr vali,
    túsund í tali
    heimurin sær;
    kunnu teir metast,
    javnbjóðis setast
    við ein hjá tær,
    tá ið á sanganna veingjum mín sál
    helt upp um stjørnurnar mið sítt og mál?

    4. Eydnast og trívast,
    megnast, upplívast
    skulu vit øll,
    mennast í megi,
    hevjast í gleði
    mót himnahøll,
    hagar, sum eygað ei grætur, men lær,
    gudanna Guð tað í dýrd síni sær.

    Skvatlar, mutlar, teskar, tutlar

    Orð: Louis Zachariassen
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Skvatlar, mutlar,
    teskar, tutlar
    enn sum áður tú á tíni leið!
    Oman millum garða
    hoyrdi eg teg fara,
    tá ið sólin seig.

    2. Rura, rugga
    mær til ugga!
    Veit mær frið og blíðan náttarblund!
    Lat so hug mín sveima,
    nú eg eri heima,
    vítt um líð og lund!

    3. Vagga, danda!
    Blómur randa
    leiðir langar undan fjallaegg.
    Væt tú vatn í sárið,
    tað, sum kalda várið
    skar á blómulegg!

    4. Rura, rugga
    mær til ugga!
    Ber meg burt í søgn og ævintýr,
    inn á grønar grundir,
    inn í vættra lundir,
    har sum álvan býr!

    Rennið dreingir!

    Orð: Louis Zachariasen
    Lag: Gunnar Mikkelsen

    Rennið dreingir, yvir eingir
    mennið tykkum við hvønn keik,
    snarur fótur, tankar fljótir
    gerast við hvønn dystarleik.
    Sýnið so at dreingir duga,
    fremjið leik av fullum huga:
    Fyri B36, fyri B36!

    Dystur gongur, eingin longur
    skilir hvussu stendur til.
    Spark á grundum, eydnan stundum
    báðar vegir fara vil.
    Spælið dreingir, siðiliga,
    standið væl og manniliga:
    Fyri B36, fyri B36!

    Harðnar leikur, siðsti keikur,
    mannamúgvan gongur kyk.
    Dreingir renna, æðrar spenna
    til at taka síðsta dik.
    Aftur fram teir bóltin senda,
    jú, tað gekk – og leikin henda:
    Vann B36, vann B36!

    Smágentan og heimalambið

    Orð: Louis Zachariasen
    Lag: Jógvan Telling Joensen

    1. Lítla lambið mítt,
    leika líka frítt
    tú, sum onnur lomb á bønum dansa.
    Tá ið tún er turt,
    spáka bæði burt
    hagar, gular blómur gilið kransa.

    2. Mjólk í lítla pott,
    tað er líka gott,
    sum at súgva mammuboppu sína.
    Svarta mua mín
    hevur mjólk til tín.
    Tú skalt eiga stóru sólju mína.

    3. Mjørki var í nátt.
    Grasið veksur brátt.
    Tá skalt tú sum stórur seyður eta,
    verða stórt og prútt,
    altíð líka trútt,
    so eg kann meg niður hjá tær seta.

    4. Stórur veðrur tá
    verður tú at sjá.
    Minst so til, at ikki mást tú stúta,
    tí eg ræðist teg,
    renni burt mín veg,
    um tú fert við høvdinum at lúta.

    5. Kom so, kom so, hopp!
    Fá tær nú ein sopp!
    Hygg, eg síggi sólin skínur longur!
    Er hon ikki fín,
    lítla dukka mín?
    Sóljukransur søtt um høvur hongur.

    6. Nú er veðrið blítt,
    lítla lambið mítt.
    Eingin vandi, veit eg, vegnum forðar.
    Framá leiðin ber,
    frí sum fuglaferð.
    Sólin skínur bjørt um bjørg og skorar.

    Stíg fram við treysti, ættin unga

    Orð: Louis Zachariasen
    Lag: J.B. König

    1. Stíg fram við treysti, ættin unga,
    sum Jesus hevur aftur grøtt!
    Syng takkarsong, hvør mannatunga,
    at hann tó hevur skaðan bøtt;
    at hann breyt slóð og ruddi gongd,
    tá maður komin var á trongd.

    2. Ber tínar sorgir, tínar gleðir
    fram fyri Guð í barnabøn;
    tá skal hann greiða tínar vegir
    og veita fyri álit løn,
    tí Jesus talar tína sak,
    hann syndarar ei frá sær rak.

    3. Guð fegin vil teg hjá sær hava;
    miss tí ei mót, hann hjálpa vil.
    Um syndin teg vil undir grava
    og koma tær í deyða skil,
    bið tá tín Guð og tráur ver,
    um sýnist, vónin brostin er.

    4. Stíg fram við treysti, ættin unga,
    fram fyri Guð, ið hjálpa kann!
    Sig honum alt, hvør mannatunga!
    Tað lættir hjartað; heit á hann!
    Bið Guð um alt og takka við,
    so tekkir tú títt hægra mið.

    Kom, friður av himni, í hjørtuni inn

    Orð: Louis Zachariasen
    Lag 1: Knút Olsen
    Lag 2: Ámundur Berthelsen

    1. Kom, friður av himni, í hjørtuni inn,
    Guðs dýrd til tey smáu á foldum,
    og grøð tey sjúku í sál og í sinn’,
    sum særdust av syndanna voldum.

    2. Kom, kærleikans andi, sum vársólin blíð,
    ið kveikir upp lívið á vali,
    og birt í barminum bjartari tíð,
    sum sýnist í verki og talu.

    3. Kom, rættlætis andi, og leið okkum so,
    at trúgvin í hjartanum brennur,
    og flyt úr barmi tey trúnaðarboð,
    ið faðirin fagnar og kennir.

    4. Tá tagna tey tár, sum í sorgtungu stund
    so nívandi boygdu til jarðar,
    og sálin søkir hin friðsæla fund,
    har faðirin barninum svarar.