Títlingur lítli

    Orð: Louis Zachariassen
    Lag: Rikard Nordraak

    1. Tú sangst eitt so vakurt
    og yndisligt ljóð
    í morgun, tú uppi á mønuni stóð.
    Syng, títlingur lítli, eg skilji teg væl.
    Mær leingist at hoyra títt ljóðfagra spæl.

    2. So mangan eg spældi á grønari grund.
    Eg kleiv upp um hamrar og leikti í lund,
    men aldri eg hoyrdi eitt vænari lag
    enn tað, tú í morgun á mønuni kvað.

    3. Í fjarløgdum londum er fagurt og frítt,
    har syngja teir fuglar so lokkandi blítt;
    best hugnar mær tó her á Føroya grund
    og lagið, tú títlingur syngur um sund.

    4. Tí meðan eg lítil í vøgguni lá,
    tú satst, sum tú enn situr mønuni á.
    – Syng, títlingur lítli! Eg skilji teg væl.
    Mær leingist at hoyra títt ljóðfagra spæl.

    Føðiland mítt

    Orð: Louis Zachariassen
    Lag: Sámal Petersen

    1. Føðiland mítt!
    tú ert fagurt og frítt,
    hátt mót himninum tindarnir renna.
    Brimið við strond
    sum ein hartandi hond
    elur kenslur í barmi at brenna.

    2. Landið er enn,
    sum tá fyrstu ferð menn
    mundu vegin til oyggjanna finna.
    Brøgdini tá
    siga sjónliga frá,
    hvussu mikið teir kundu útinna.

    3. Sálaðist alt,
    gjørdist stirvið og kalt,
    meðan burt hvurvu menskir av vali.
    Mann eftir mann,
    meðan tíðin hon rann,
    gjørdist daprari dimmið í dali.

    4. Onkuntíð tá
    fram úr myrkrinum brá
    onkur neisti, ið lív vildi kveikja.
    Níðingar brátt
    vendu degi til nátt,
    fingu feitasta bita at sleikja.

    5. Síggja vit enn,
    hvussu sárliga menn
    hava sligið, so eygað gerst kalið.
    Royni teir nú!
    Vit í treysti og trú
    vilja fram aftur møta á vali.

    6. Hamrar og gil,
    so sum skorin er til,
    eins og fjøllini eru tey somu,
    fløtan so fríð
    undir grønkandi líð
    – tað er landið, ið fedrarnir nomu.

    Føgur var náttin við blaktrandi stjørnum í forðum

    Orð: Louis Zachariassen
    Lag: Henrik Ring

    Føgur var náttin
    við blaktrandi stjørnum í forðum,
    tá ið vár Jesus, Guðs sonur,
    í heimin varð borin.
    Víða um heim
    boðini bórust við gleim:
    Guð sjálvur maður er vorðin.

    So hoyrdu seyðamenn
    eingilin syngjandi røða:
    «Føddur í dag er ein frelsari
    tykkum at grøða!»
    Tøkk havi Guð!
    Stóran hann gjørdi mín lut,
    sál mín í sælu man kvøða.

    Søgn var um kongin hin stóra,
    á fold skuldi valda,
    tí mundu vísmenn við gleði
    frá heiminum halda.
    Stjørnan sum tvær
    vegin til Betlehem bar;
    har funnu kong teir hin balda.

    Funnið var barnið hitt fríða;
    við miklari gleði
    ofraðu allir til Harrans
    við trúgvandi megi.
    Kom, Jesus, brátt
    sum hina viðgitnu nátt,
    fevn meg á føðingardegi.

    Kom, góði Jesus,
    og lat okkum kenna tín anda!
    Fragdríkar lat okkum berjast
    í ringasta vanda.
    Haldið tí jól,
    Jesus er hátíðarsól!
    Hann bygdi brúgv heim til landa.

    Tøkk hav tú, faðir,
    um veraldar ævi og aldur,
    einborni sonur tín var mær
    til frelsara valdur.
    Stinn er tann rót,
    tú gevur menning og bót;
    ei var tín kærleiki kaldur.