Børn

    Orð og lag: M.C. Restorff

    Standi og eygleiði børn,
    ið spæla við bátar á lítlari tjørn.
    Tað nervar ongan, at eg eri har,
    tey um spælið bert geva sær far.

    Táið skýmir, leita tey heim,
    viss um, at borðreitt er fyri teim,
    útvalt til matna, heitt ella kalt
    – tey av góðunum gera sær dælt.

    Tilhald, hugna og song
    foreldur reiða til gentu og drong,
    og árvaknu eygu væl fylgja við,
    at ung læra fólkasið.

    Fjart vári heimligu strond
    menn funnu forðum og bygdu lond,
    har lívslag og mentan heilt øðrvísi er,
    sum var har ein heilt onnur verð.

    Vist eiga tey flestu eitt heim.
    Onnur fjónað – hvat nú við teim,
    ið leingi leita á kvøldi eitt skjól,
    eitt vesaligt náttarból?

    Børn ganga og leita har,
    sum stórbýarruskið burturstoytt varð.
    Kappast við smádýr og javnlíkar her,
    áðrenn bitin um svølgrúmið fer.

    Øll eiga vist rættin til tað,
    sum onnur so sjálvsagt njóta hvønn dag.
    Guds kærleiki umfatar eisini tey,
    ið sakna heim, umsorg og breyð.

    Ja, øll eiga rættin til tað …

    Móðurland vil eg teg kalla

    Orð: Jóannes Patursson
    Lag: Alexander Enniberg
    Viðmerking: Yrktur eftir 50 ára starvsveitslu hjá sýslumanninum í Havn, har onkur hevði hildið røðu og biðið fólk rópa hurrá fyri móðurlandinum Danmark. Hetta vildi Jóannes Patursson ikki vera við til – og nógv blaðkjak stóðst av hesum tilburði.

    1. Móðurland vil eg teg kalla,
    føðilandið mítt!
    Eg vil vera ævi alla
    trygdarbarnið títt.
    Móðurlandið! tær í favni
    ungi alvi tín
    rópti teg við hjartans navni:
    einkarmamma mín.

    2. Móðurlandið, móðurlandið,
    Føroyar, ert tú mær.
    Móðir mín! eg barnabandið
    bindi fast at tær.
    Ættarhugurin hann dregur
    meg at elska teg;
    einans tú sum móðir hevur
    føtt og fostrað meg.

    3. Lat, ja lat so aðrar siga,
    at teir eiga tvær;
    einkarmóðir! eg vil biðja,
    einans ver tú mær!
    Eina móður vil eg eiga
    her á fríðu fold;
    hon skal lak á barn sítt breiða,
    tá tað legst í mold.

    Juni

    Orð: Hans J. Glerfoss
    Lag: Knút Olsen

    Minnist tú í haganum
    eitt summarkvøld í juni?
    Kámt ígjøgnum sirmatám,
    vit sóu hús og veg,
    hagagras og væta var
    ein egin, ørur hugni,
    sum eg aftur kenni,
    hvørja stund eg síggi teg.

    Minnist tú øll reiðrini,
    tú vísti mær, og segði,
    hvar og hvørjir fuglar
    áttu mest á hesi leið?
    Minnist tú, vit drálaðu,
    til morgunlogin reyði
    spakuliga tigandi
    úr havi aftur steig?

    Minnist tú, vit læu,
    tað var reinur hjartalátur!
    Juni kvæmt var lyndið jú,
    og dreymavon vart tú –
    undurfim, sum hindin vart tú, –
    eg var álvakátur – !
    Sæst tú, endurlivi hvørt eitt vet
    eg aftur nú.

    Hagagras og væta var ein egin,
    ørur hugni,
    sum eg aftur kenni,
    hvørja stund eg síggi teg.

    Góðir vinir

    Orð: Fríðbjørg Jensen
    Lag: Erland Dahlgren

    Hvat er tað gott at eiga góðar vinir;
    Ja, dýrabart er trúfast vinalag.
    Tú kanska spyr: “Hvør er ein rættur vinur?”
    Eitt gamalt orð so væl tær sigur tað:

    Tað er í neyðini, tú vinin kennir;
    ein trúgvur vinur svíkur aldri teg.
    Tá væl tær gongst, tá gleðir hann seg við tær.
    Tá illa gongst tær, grætur hann við tær!

    Eg veit, at mangur er av vinum svikin,
    og ert tú ein av teim, so minst til tað,
    at hann, ið sveik, var ei ein rættur vinur.
    Tað finnast trúgvir vinir enn í dag.

    Ver altíð varin, tá tú vin tær velur
    – ringt vinalag kann spilla lívið títt!

    Enn nakrar tungar gøtur

    Orð: Fanny Crosby
    Lag: William H. Doane
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Enn nakrar tungar gøtur,
    og vit koma heim!
    Enn nakrar myrkar løtur,
    og vit koma heim!
    Enn bera krossin eina tíð,
    so kemur hvílan long og blíð –
    enn nakrar tungar gøtur,
    og vit koma heim!

    Niðurlag: Eftir streymi skjóta
    vit mót friði flóta –
    ei meir tungar gøtur,
    tá vit koma heim!

    2. Eitt kvøld enn eygað grætur,
    og vit koma heim!
    Enn nakrar vøkunætur,
    og vit koma heim!
    Enn syndin ónda sigrast má,
    enn nøkur bundi inn at fá –
    enn nakrar tungar gøtur,
    og vit koma heim!

    3. Enn nakrar sorgir bera,
    og vit koma heim!
    Enn okkurt gott at gera,
    og vit koma heim!
    Enn onkur sárur skilnaður,
    so gleðifundur ævigur –
    enn nakrar tungar gøtur,
    og vit koma heim!

    Áh, tú kelda djúp av náði

    Orð: Jens M. Giverholt
    Lag: J.C. Bitthauer, Niels W. Gade
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Áh, tú kelda djúp av náði,
    vek tín lovsong nú í mær!
    Bert hjá Gudi frið eg fái,
    troyst og hvíla er bert har.

    2. Áh, hin sterki kærleikslogi,
    hav av náði, breitt og vítt!
    Hvørja ferð eg har í skoði,
    fyllir gleði hjarta mítt.

    3. Her er keldan, har eg finni
    kraft, tá trúgvin lítil er,
    og er royndartímin inni,
    hvíld sum dagin hon mær ber.

    4. Áh, tú kelda djúp av náði,
    vek tú lovsong tín í mær!
    Bert hjá tær eg hvílu fái,
    sál mín livir væl hjá tær.

    Íðin gakk ta smølu leið

    Orð: Ókend/ur
    Lag: Ludvig van Beethoven
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Íðin gakk ta smølu leið,
    um enn tyngjast ferðir!
    Fyri hvørt eitt møðsamt stig
    sterkari tú verður.
    Tá ið byrðin tung tær er,
    og títt mót vil falla,
    nær er Jesus, Frelsarin,
    vilt á hann tú kalla.

    2. Er enn sterkur fíggindin,
    sigur Jesus veitir;
    styrki sendir hann tær, tá
    bardagin er heitur.
    Jesus tær jú sigur vann,
    fyri teg hann doyði;
    frelsuverk hans leggja skal
    fíggindan í oyði.

    3. Sæst á Himli sólin ei,
    dimmist hann av skýggjum,
    Jesus vera vil títt ljós,
    kraft tú fært av nýggjum;
    skjótt skal eftir orði hans
    aftur dagur lýsa,
    og ein dag skal fyri tær
    ævigt sólin rísa.

    So fremmand tey mær tyktust

    Orð: Salathial Cleaver Kirk
    Lag: Emily D. Wilson
    Týtt: Victor Danielsen

    1. So fremmand tey mær tyktust,
    tey søtu gleðiboð,
    tá fyrst tey til mín komu,
    eg spurdi: Er tað so?
    Eg kendi, henda søga
    mítt hjarta gjørdi lætt,
    um Jesu deyð og uppreisn;
    men var tað, var tað satt?

    Niðurlag:
    Eg elskaði at hoyra
    og lesa alt um hann,
    sum doyði her á krossi,
    men grøv og deyða vann.

    2. Og tá ið eg av nýggjum
    so mangan hoyrdi tað
    um, hvussu Jesus fylgist
    við sínum enn í dag,
    og hoyrir teirra bønir
    og gevur teimum frið,
    tá suffaði mítt hjarta:
    Áh, kendi eg hann við!

    3. Tann rødd, ið sál mín hoyrdi,
    hvør eym, hvør søt hon var:
    Tú troytti, hjartabrotni,
    kom, halla tær at mær!
    Og allar hjartans hurðar,
    vítt upp tær lótu seg:
    Kom inn, tú lívsins Harri,
    og lat meg kenna teg!

    4. Og fulla vissu gav mær
    hin Andans sterka rødd,
    sum talar so um Jesus,
    at frið fær sálin mødd.
    Nú er hin gamla søga,
    sum eitt sinn fremmand var,
    ein vitnað, grundføst sannan
    við Anda Guds í mær.

    Niðurlag:
    Áh, Frelsari og Harri,
    hitt orð, hitt orð um teg
    av vónloysi og deyða
    til lívið reisti meg!

    Ver tú hjá mær, nú náttin kemur á

    Orð: Henry Francis Lyte
    Lag 1: William Henry Monk
    Lag 2: G.A. Pope
    Týtt: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: Abide with me
    Týðing hjá Edmund í Garði

    1. Ver tú hjá mær, nú náttin kemur á,
    og dagur dimmist, Harri, statt mær hjá!
    Tá onnur hjálp og troyst er langt frá mær,
    hjálp hinna hjálparleysu, ver tú nær!

    2. Hvønn tíma nýtist mær at síggja teg,
    hvør uttan tú kann sigra fyri meg!
    Hvør uttan tú er borg og skjól hjá mær! –
    Í sólskini og toku ver tú nær!

    3. Tær lívsins stuttu stundir svinna brátt,
    og gleðin følnar, dagur verður nátt;
    umskifting allar staðir eygað sær,
    tú eina ei umskiftist – ver tú nær!

    4. Eg óttist ei, tá tú mær stendur hjá,
    ei sorg meg kúgar, stríð meg troyttar tá;
    deyði, hvar er tín broddur, sigur tín!
    Jesus teg vann, og sigur hans er mín.

    Bert ein dag

    Orð: Lina Sandell
    Lag: Oscar Ahnfelt
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Bert ein dag – hvør troyst í neyð og váða –
    bert ein dag, bert eina stund í senn!
    Faðir mín, hann man jú øllum ráða –
    hví skal eg, hans barn, tá óttast enn!
    Hann, sum faðirsinn og hjarta hevur,
    hvørja stund, hvønn dag, ja, við hvørt stig
    mær mín part av sorg og gleði gevur,
    ja, av hvíld og møði við.

    2. Og eg skal, tá hann mær nær vil vera,
    nýggja hjálp við nýggjum degi sjá,
    hvørs dags sorg og stúran hann vil bera,
    hann, sum eitur bæði Kraft og Ráð.
    Meg at verja nú og allar ævir,
    hesa umsorg ber hann jú á sær;
    styrki tín skal verða sum tín dagur,
    hetta lyfti gav hann mær.

    3. Hjálp mær hjartans ófrið tí at stilla
    bert við tínum lyftum, Faðir mín,
    og ei trúarhvíluna at spilla,
    sum mær gav títt orð og Andi tín!
    Sært tú meg í ivans hørðu bondum,
    kom til hjálpar tá og lær meg enn
    taka stilt av tínum faðirhondum
    eina stund, ein dag í senn!