Hini einastandandi

    Orð: M.C. Restorff
    Lag: M.C. Restorff og Hans Poulsen

    Eina, aleina saknar hon bros og eitt samband søtt.
    Eina, aleina vildi hon líkindi bøtt.

    Starvið fjálgar hon samvitskufult,
    meðan avbyrgt einsemi er hildið dult:
    eymar kenslur og hjartatrá
    sakna støðugt eitt samspæl uttanífrá.

    Kaffi ger heitan – hann gánar í blað,
    einki breggjar hann sær á nøkrum stað.
    Smírist nóg illa og nikkar so dánt,
    nú so mangur um blíðskuna heldur hánt.

    Einsamur, eina saknar hann bros og eitt betri lag.
    Einsamur, eina knúlvar hann smeitar á rað.

    Bíblian boðar kærleiksfull bond:
    “Vitjið einkjur og faðirleys í teirra trongd!”
    Og hon umrøður Jesus, sum einsamur gekk,
    svikin, vrakaður, særdur – til á krossi hann hekk.

    Hann veit av royndum, hvat einsemi er,
    eyma samkenslu Hann við sær ber,
    harmar hvørt kind, sum er slept upp á fjall,
    og hann hartar tann, sum er øðrum til fall.

    Heimbýli yðja av støkum í dag,
    nøkur vilja tað so – íðan, hann, hon um tað!
    Øðrum leingist sáran eftir tí hond,
    sum av einslistum tvinna vil vinabond.

    Støkum leingist, sakna eitt bros og eitt kærleiks brá.
    Einsamøll, eina reika mong foldini á.

    Funnu tey saman, ið langtast her, broyttist til gaman mangt í verð!
    Áh, hvør undurgerð: unnustar á hátíðarferð.

    Meistarans hond

    Victor Danielsen
    Orð: Myra Brooks Welch
    Lag: M.C. Restorff
    Týtt úr enskum: Victor Danielsen

    Ei tykist fiólin verd eitt boð
    so støvut og ljót hon er –
    aktiónshaldarin bert talaði so:
    “Ein gomul fiól er her!”
    Hann helt hana upp: Eitt boð upp á meg!”
    Hann smíltist: “Hvør býður nú?
    Ein króna – tvær krónur – teim dámar ei teg,
    tvær krónur bert verd ert tú.”

    “Tvær krónur, fyrstu ferð – eingin meir?
    Tvær krónur aðru ferð!”
    Tá ein gráhærdur maður – hann sóu ei teir –
    kom fram og bað lata seg fá
    ta gomlu fiólina – hann hana fekk
    og stemmaði streingirnar væl
    og spældi eitt lag, sum til hjørtuni gekk
    sum einglasongur og spæl.

    Nú tagnaði spælið, og við eini rødd,
    sum pipraði rørd og lág,
    aktiónshaldarin lyfti boygda høvd
    og segði: “Hvat boð skal eg fá?
    Túsund er boðið, og hvør sigur tvey?
    Tvey túsund – hvør ger tað til trý?
    Trý túsund og fýra, fimm, seks og sjey!”
    Og so fall tá hamarin í.

    “Hurrá!” rópar fólkið, men onkur spyr her:
    “Fyrr hon fyri tvær krónur gekk,
    hví bleiv hon so dýr nú?” og svarið er:
    “Tí Meistarans hond hana fekk.”
    – Og soleiðis syndin við mongum fer,
    so út sum eitt vrak hann sær,
    til spott fyri tankaleys menniskju er,
    sum hin dagin fiólin var.

    Ein máltíð av mati,
    eitt glas, eitt spæl,
    og gøtan kemur á hall –
    so fjakka sálirnar uttan tal,
    og hamarin nærum fall!
    Men Meistarin kemur, og verðin kann
    ei fata, hvat hent nú er –
    hon spyr: “Hvat broytti so henda mann?”
    Jú! Meistarans hond tað ger!

    Trúgvin og tónarákið

    Orð og lag: M.C. Restorff

    Tónarøð av fjarðum leiðum
    broyttu mangt í hjørtum várum.
    Innan gátt og frítt á teigum
    sjóðaði av songum rárum.

    “Eitt lítið barn í Betlehem” var
    í nýggjan ham tá klætt av mær.
    Mangt vanafast varð niðurfryst,
    men algóði Meistarin, Jesus Krist,
    var klettur mín og stavnhaldið fyri vist.

    Siðir koma, siðir fara
    øldirnar í klingur snara.
    Hetta tó meg lívið lærdi:
    Sælur tann, ið Drottin ærdi.

    Framá Kristi stríðsmenn…..

    Eg takki tær Jesus fyri alt,
    æruna eina tú eiga skalt!

    Siðir koma, siðir fara…..

    Bønarfólkið

    Orð og lag: M.C. Restorff

    Mong gomul og aldrandi fólk okkum signingar bera.
    Gjøgnum eitt inniligt bønarlív tey sjálvi ein signing verða.
    Minnist, eg vitjaði gamlan mann, sum lítlan førleika kendi;
    hjartanemandi tóktist mær, at til Harran hann ofta sær vendi.

    Aldrandi bønarfólk Guds á jørð,
    tey ávøkstur bera øll somul.
    Stinn rógva tey um sín fjørð
    í bønini birg elligomul.

    Gráa hárið krýna man, sum væl sømist,
    tó teirra holla bønarkar – ongantíð tað tømist.
    Fyri næstrinum stígur bøn og móti hvørjum vanda –
    um alla foldina fevna tey í ídnum bønaranda.

    Aldrandi bønarfólk Guds á jørð…

    Havi tíðum undrast á, at Gud letur børn síni bíða,
    tó teimum so tráliga leingist heim til sælu blíða.
    Nú eg kenni loyndardóm um bøn, sum bøn man eita,
    og tørvur er á bønunum – eg av sonnum veit tað.

    Aldrandi bønarfólk Guds á jørð…

    Sanganna veingir

    Orð og lag: M.C. Restorff

    Sanganna fyrstu tónafræ
    bera blómur enn í dag,
    og sangur, sum gloppar hjartadyr,
    kenslu tær ber um góðan byr;
    markleysu tónarøð til hugaløg flóta frítt.

    Børn kenna hvíld á kvøldarstund,
    tá onkur syngur tey í blund,
    og hoyrist á morgni eitt fagnaðarlag,
    gleðin er tað um ein nýggjan dag,
    tøkkir til Skaparan framala jú tónaflóð!

    Sanganna veingir fevna blítt
    um alla verøld vítt.
    Sangur vitjar hjartnanna vrá’
    og sigur frá vár dúpu trá.

    Takuarput uummatit inunnut assaningaartuusutit
    Qaqugumorsuaq ilinnut qinnutikka tusartuaannassagiitit
    Qqilivunga ilukkut tarnikkut naalakkap najormanga
    Nuannaralunga asallunga qamuuna ikiussammanga
    Ggutiga qujanaq tamanut

    Føroyskað grønlendskt rapp:
    Hjartalag títt fyri mannabørnum er prógvað,
    og kærleika tín til okkara hevur tú ikki krógvað.
    Áh, bønir mínar verða áhaldandi hoyrdar av tær.
    Lundin gerst løtt innan í mær, tí Harrin er nær.
    At hugsa sær: Hin alvandandi hevur tokka til mín
    og elskar meg; og Hann lívgar sál mína!
    Gud mín, eg takki tær fyri alt

    Sangur bindur saman fólk
    uttan mun til ætt og bólk,
    og funnust vit mong í stórari hløl,
    í sangi eitt vit gjørdust øll –
    takklæti mikið vert av samhuganum var merkt.

    Heystið, eg eygleiði teg

    Orð og lag: M.C. Restorff

    Summarið svann, og kólnað er lotið,
    hendinga bátar síggjast á floti.
    Sum kuldin mær strýkur um ennið úr høgættarvindi,
    nørist saknur eftir summarsins yndi.

    Heystið, eg eygleiði teg, okkurt í tær nemur meg.
    Nú lívssólir mansbarna leita í kav,
    ferð mín styttast man um lívsins hav.
    Heystið, eg eygleiði teg, okkurt í tær nemur meg.

    Lækkaða sól ferðast følin á hválvi,
    svøvntung skuddar hon sær vetrarhálvu
    og vísir mær greitt, hvussu reglufast lívið seg lagar,
    minnir meg á at telja mínar dagar.

    Heystið, eg eygleiði teg, okkurt í tær nemur meg.
    Nú lívssólir mansbarna søkka í kav,
    ferð mín styttast man um lívsins hav.

    Heystið, tú myndar tað skeið, mong á ævi ynna ei,
    tá spelkni og spæl eru fornsøgur bert,
    og tað knappast vignast, ið tú gert.
    Fevn meg, á, Frelsari mín – eg í ævir eri Tín!

    Mánin

    Orð: Brynleif Hansen
    Lag: M.C. Restorff

    1. Mánin, tú fornaldar likam so fegið,
    kveitir til jarðar um heyggjar og skørð.
    Friðin tú átti frá fyrndanna degi,
    er ikki at finna um alvíðu jørð.
    Tú kvirruni hýsir, við friði tú lýsir
    til jarðar, har foldin er skelkað og ør.

    2. Mánin, tá einglar um rúmdanna fjørð
    stigu niður við boðunum: “Friður á jørð”,
    tá hugdi tú bilsin at vakrastu sjón
    og hoyrdi teir boða hirðunum vón.
    Tú kundi ei fata Høvdingan mæta,
    men lýsti bert fagur á dimmastu lón.

    3. Høvdingi friðarins krossfestur hongur,
    mánin í sorgbúna tungliga gongur.
    “Fyrigev Faðir,” Friðfúrstin biður,
    friðleysir skapningar rópa: “Kom niður!”
    Í einum glotta sær mánin teir spotta;
    fjøllini nøtra, men Faðirin tigur.

    4. Mánin, so fagurt tú lýsti í tjúgundu øld
    og sást, hvussu jørðin var friðleys og køld.
    Tá knappliga tykjast øll eyga at bína
    at jarðbúgvum tveimum, sum inn á teg trína.
    “Vit bera tær frið, kæri máni, o, hoyr,
    vit koma frá foldum, har hatrið ei doyr,
    hygg hendan háborna friðarins kvøða
    frá teimum, sum ræna og drepa og bløða.”

    5. Fagrasti máni, tú mást ikki grína
    at okkum tápum, halt áfram at skína.
    Friðin hin forna vit rændu, men tó
    send okkum kortini fjøru og flóð.
    Ja, gloym okkum dagin – vit komu við dravi,
    tá friðin vit brutu á Kvirrunnar havi.

    6. Tú máni skal skína til ásetta tíð,
    tá havnaði Friðfúrstin kemur í ský.
    Tá missur tú skinið, tú smílir ei longur,
    tú eldist sum klæði, tú hvørvur, forgongur.
    Men Frelsari, Tú sum hjá monnum tók bú,
    Tú verður í ævir konganna Kongur.

    Vøggugávan

    Orð og lag: M.C. Restorff

    Tá út vóru býttar vøggugávur,
    onkur við skerdan lut seg sá.
    Tortrúgvin skerdi honum gávurnar,
    tó Skaparin honum gav góð ráð.

    Hví fjala burtur gudgivnar gávur?
    Tær onki at rokna verða tá;
    minna um ljós, sum burtur fjalt varð,
    so onga glæmu nakar sá.

    Tí takki eg Gudi mínum fyri
    gávurnar, hann unti mær.
    Um ófullkomnar tær enn tykjast,
    fær Skaparin tøkk fyri tær.

    Á leikvøllu renna fimir allir,
    tó ein um málið má náa fyrst,
    og bert fáum eydnast hepna strokið,
    skapandi navnfræga myndalist.

    Tí takki eg Gudi mínum fyri
    gávurnar, hann unti mær.
    Um ófullkomnar tær enn tykjast,
    fær Skaparin tøkk fyri tær.

    Eg takki Gudi mínum fyri
    gávurnar, hann unti mær.
    Um ófullkomnar tær enn tykjast,
    fær Skaparin tøkk fyri tær.

    Eg takki tær, mín Faðir,
    fyri gávurnar frá tær!

    Tað finst ein vón

    Orð og lag: Stuart Townend og Mark Edwards
    Týtt: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: There is a hope

    Tað finst ein vón, sum brennur djúpt í mær,
    hon veitir megi mitt í sorg og sút.
    Ein bjartan dýrdarglotta trúareygað sær,
    sum rekur ivan út.
    Í Kristusi mín synd er bøtt,
    Hann kemur aftur, kemur skjótt.
    Mín djúpi longsil og mín hjartans trá
    er tær at vera hjá!

    Tað finst ein vón, sum lívgar byrðað bróst,
    ein troystarkelda fyri tunglynt sinn’.
    Í heimsins djúpa myrkri vónin ger alt ljóst,
    har Jesus sleppur inn.
    Í líðing nú, í ótta tá,
    Hann dirvi gav at halda á.
    Ja, tryggur í Hans ørmum eri eg,
    teir heim nú bera meg.

    Tað finst ein vón, sum royndir lívsins stóð,
    sum hevjar eygað upp um grøv og deyð,
    har eg skal skoða Hann, sum leið og læt sítt blóð,
    og dýrdina Hann beyð.
    Tá endar sorg og líðing svár,
    og turkað verður burt hvørt tár.
    Mín sál skal kenna sanna gleði, gleim,
    tí hon er komin heim!

    Til náðina skyldi eg alt

    Victor Danielsen
    Orð: Augustus M. Toplady
    Lag 1: Lewis Edson
    Lag 2: M.C. Restoff
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Til náðina skyldi eg alt,
    og náðin er mín gjøgnum pakt;
    ei frykt, tí meg Gud hevur valt,
    ei svíkur, hvat hann hevur sagt;
    bann av eini brotnari lóg
    ei longur mær koma kann nær,
    tí Jesusar lýdni og blóð
    tók syndina burtur av mær.

    2. Tað verk, sum í mær byrjað er,
    hann fullføra vil til sín dag;
    Guds lyfti er tað, sum meg ber,
    og ongantíð svíkja kann tað.
    Hvat kemur, og hvat ið er nú,
    ei nakað Guds skapningi í
    kann gera til einkis, at tú
    meg elskar til æviga tíð.

    3. At bílæt mítt er í hans hond,
    ei ævin sjálv burt taka kann;
    ei nakað kann slíta tey bond,
    sum binda hans brúður til hann.
    Ja, hann, sum meg elskaði fyrst,
    til endan hann gera skal tað;
    meir skilligt, men ei meiri vist
    tað verður har uppi hin dag.