Ein blóðig hond nú bankar

    Orð: Johnson Oatman
    Lag: J. Howard Entwisle
    Týtt: Victor Danielsen

    1. Ein blóðig hond nú bankar
    á tínar hjartadyr,
    hon bankar í dag og troyttast ei;
    tað Jesus er, sum bankar
    og enn um atgongd spyr,
    tó mangan tú hevur svarað nei.

    Niðurlag: Áh, hoyrir tú hann kalla
    og banka hjá tær?
    Hans gjøgnumstungna hond bankar nú;
    við friði inn hann kemur,
    um bert hann fær eitt svar,
    og frelstur frá synd tá verður tú.

    2. Hvør mangan, tá tú veikur
    á sjúkralegu lást,
    hitt kall fylti tína sál við frykt!
    Og tá á náttarvøku
    tú greiðari alt sást,
    tú skilti, títt hús stóð ei so trygt.

    3. Og tá tú niðurboygdur
    við opnar gravir stóð,
    hvør bankaði Harrin ikki tá!
    Tá ævinleiki, deyði
    við ræðslu sinnið sló,
    tú segði: Eg dyrnar opna má!

    4. Hví letur tú hann banka
    og gevur ikki svar!
    Hann nátt tína venda kann í dag;
    hin naglamerkta hondin
    skal frelsu bera tær;
    lat upp tí og svara honum ja!

    Hví man tað vera so hugnaligt í kvøld

    Orð: Dione Isaksen
    Lag: Elith Worsing

    1. Hví man alt vera so hugnaligt í kvøld?
    Frosturin bítur, men eingi eru køld.
    Dagur var strævin, men eingi sýnast móð,
    hví eru øll so blíð og fró?

    Niðurlag: Tað er jólaaftan! Klokka ring!
    Bing, bang, bing! Bing, bang, bing!
    Brátt er træið tendrað – slá so ring,
    dansa, kvøð og syng!

    2. Myrkt er og kalt er og følnað hvør urt,
    sólin hin bleika næstan kámast burt,
    smáfuglar stirdir ei orka á flog –
    tá sendir sólin gleðisboð.

    3. Fjart er hon stødd, men vit hoyra tað ljóð,
    børn síni minnist sólarmamman góð:
    Eg komi aftur til alt tað, sum grør
    og andar á tí køldu jørð.

    4. Børn eru børn, og tað verða vit við,
    tá vit um jólatræið lið um lið,
    dansa og minnast á summar og sól,
    meðan vit kvøða hátt um jól.