Tann stóri meistarin kemur

    Orð: Bernhard Severin Ingemann
    Lag 1: Johan Peter Emilius Hartmann
    Lag 2: C.C. Hoffmann
    Týtt: Marius Absalonsen
    Upprunaheiti: Den store mester kommer

    1. Tann stóri meistarin kemur,
    hann birtist við kærleiksbrá.
    Hann situr við bræðiovnin
    og silvurið skærar svá.

    2. Tann sæla stund, hann væntar
    og tráar eftir so sárt,
    hon er, tá hans egna ímynd
    í silvuri speglast klárt.

    3. Tann mikli meistari kemur,
    hann bræðir sál og sinn,
    hann situr við hjartagluggan
    og sær í sálina inn.

    4. Og hevur í hjartans dýpi
    sítt bílæti klárt hann sæð,
    tá frøist meistarin mikli,
    at verkið kom væl í lag.

    Góði Gud, eg takki tær

    Orð: Marius Absalonsen
    Lag: Jens Guttesen

    1. Góði Gud, eg takki tær,
    at tú ert mær altíð nær,
    og tú elskar meg sum eingin annar ger.
    Tú mín eina hjálp í neyð,
    øll mín vón í lív og deyð.
    Tú mín leiðari á lívsins vandaferð.

    Niðurlag: Góði Gud, stóri Gud,
    lat meg altíð hava eygað vent á teg.
    Tú, sum talaði og bjóð’,
    og tað hendi, har tað stóð,
    áh, tú lívsins ljós á deyðans myrka veg.

    2. Góði Gud, eg takki tær,
    tí títt eyga altíð sær
    tað, sum hendir tínum børnum niðri her.
    Alt, sum hendir tey í loynd,
    hvørja freisting, hvørja roynd
    sjálvur royndi tú av hesi óndu verð.

    3. Góði Gud, eg takki tær
    fyri heimið uppi har,
    sum tú okkum nú í náði gert í stand.
    Synd og sorg er ikki meir,
    eingin eldist, eingin doyr.
    Eingin døpur mynd skal myrkja lívsins land.

    Eg veit, at loysnari mín, hann livir

    Orð: Marius Absalonsen
    Lag: Blanche Kerr Brock

    1. Eg veit, at loysnari mín, hann livir,
    eg fari sjálvur at síggja hann.
    Hann øllum skepnum jú valdar yvir,
    úr Satans veldi meg loysti hann.

    2. Tá lívssól mín farin er til viðar,
    og Satan reisir sítt kærumál,
    skal Jesus stíga fram, mær til friðar:
    „Eg gav mítt lív fyri hesa sál!“

    3. Tá henda húð mín er vorðin fúnað,
    tá fer mítt eyga at skoða Gud,
    rætt sum ein blóma í fullum búna,
    ið gróðursett varð við sorg og sút.

    4. Jú, mær til besta eg hann skal skoða,
    so mangan tóktist tann hugsan fjar,
    men nú í kærleikans morgunroða,
    so still, so blíð og so nær, so nær.

    5. Títt síðsta orð skal í ævir standa
    sum sáttargerð fyri mína sál.
    Eg skal tær møta sum vin og frænda,
    mítt djúpa ynski og hægsta mál.

    Áh, brøður, komið í Jesu navn

    Orð: Marius Absalonsen
    Lag: C.E.F. Weyse

    1. Áh, brøður, komið í Jesu navn!
    Vit segl nú seta og akker hiva,
    og kós vit seta til Himmalhavn,
    mangt dýrt um hana er sagt og skrivað.
    Og Jesus sigur,
    hann er vár friður,
    hann er vár friður
    og okkum biður
    seg líta á,
    seg líta á.

    2. Minst til, við okkum Gud Harrin er!
    Og betri maður ei tekur róðrið;
    hann storm og bylgjur í hondum ber,
    hann hevur víst, at hann er hin stóri;
    hann vegin greiðir,
    hann æru eigur,
    hann æru eigur,
    sum okkum leiðir,
    til Himmalin,
    til Himmalin.

    3. Farvæl vit heiminum hava sagt
    og øllum, hann hevur innan borða;
    men, brøður, biðið og haldið vakt,
    at einki okkara ferð skal forða!
    Tá mest um geldur,
    Guds lyfti heldur,
    Guds lyfti heldur,
    um royndareldur
    enn logar hátt,
    enn logar hátt.

    4. Kann henda, ferðin gerst tung og long,
    kann henda við, at hon skjótt er endað;
    men, bróðir, tonk um hin gleðisong,
    sum hoyrast skal, tá vit heima lenda!
    Tá opnast fongsil,
    tá svinnur trongsil,
    tá svinnur trongsil,
    tá endar longsil
    í Himlinum,
    í Himlinum.

    Sum eitt vrak á havsins bárum

    Orð: Johnson Oatman
    Lag: George C. Hugg
    Týtt: Marius Albsalonsen

    1. Sum eitt vrak á havsins bárum
    burt við streyminum eg rak,
    inntil eg í Jesu sárum
    fekk eitt ævigt fastatak.

    Niðurlag:
    Óttaleyst mítt skip er ankrað,
    tað kann ikki draga her,
    ankrað lið um lið við Jesus –
    fagra havn! Mítt heim har er.

    2. Hoyr, sum stormarnir, teir ýla!
    Men teir saka ikki meg;
    eg við Jesu kross kann hvíla,
    á hans kærleik líti eg.

    3. Hjarta mítt er fult av gleði,
    songur fyllir mína sál,
    tøkk til hann á nátt og degi,
    tí hann tømdi mína skál.

    4. Her skal eg ei leingi vera,
    men í hinum vakra stað,
    har sum túsund tungur bera
    honum tøkk við gleðilag.

    5. Hvussu vakurt er har heima,
    tað kann eingin siga frá;
    eingin veit, hvat Gud man goyma
    teim, sum Son hans trúðu á.

    Guds kærleiki meg undra má

    Orð: Marius Absalonsen
    Lag: Ókendur (enskt skald)

    1. Guds kærleiki meg undra má,
    sum niður til mín røkk,
    tá djúpt í syndini eg lá,
    og altíð longur søkk.

    Niðurlag: Áh, tað var eitt undur stórt,
    sum ikki fatast kann!
    Guds Sonur gav sítt egna lív
    og okkum lívið vann.

    2. Í syndatænastu eg var
    og neyt ta løn, hon beyð;
    men sjálvur Gud, hann sigur mær,
    at syndin føðir deyð.

    3. Eg hoyrdi um Guds kærleika,
    tó vanvirdi eg hann;
    men so ein dag eg fekk at sjá
    ein naglamerktan mann.

    4. Og tá ið eg bar eyga við
    hin tornakrýnda mann,
    tá fekk eg ævigt lív og frið –
    við trúgv, við trúgv á hann.

    5. Tú frelsti, syng tað víða hvar,
    har deyðin valdar enn,
    at Jesus heimsins syndir bar
    og frelsir falnar menn!

    Sum ein heimleysur fuglur, sum skip uttan havn

    Orð: Fanny Crosby
    Lag: William J. Kirkpatrick
    Týtt: Marius Absalonsen

    1. Sum ein heimleysur fuglur, sum skip uttan havn,
    var eg, Frelsari, burtur frá tær,
    men tín rødd hevur kallað meg inn í tín favn,
    og eg veit, har er rúm fyri mær.

    Niðurlag:
    Rúm fyri mær,
    Jesus, hjá tær,
    eitt stað við títt bróst fyri mær!
    Fuglurin nú
    har finnur sær bú
    og leitar sær skýli hjá tær.

    2. Eg sum dúvan í ørkini fann mær eitt skjól,
    og eg hvíli í náðini nú;
    tí er hjarta mítt glatt, og hin æviga sól,
    sum nú lýsir mær, Jesus, ert tú!

    3. Nú í Jesusi hvíli eg, óttist ei meir,
    um enn sjógvarnir bróta kring meg;
    eg vil hyggja mót Himli, har dagur ei doyr,
    og vil syngja, áh, Jesus, um teg!

    Tann Harri Jesus mín hirði er

    Orð: Marius Absalonsen
    Lag: Wilhelm Theodor Söderberg

    1. Tann Harri Jesus mín hirði er,
    mín hirði er,
    mín hirði er;
    sín seyð hann aftur á herðum ber,
    tá burt av haga teir fara.
    Og alt, mær tørvar, hann gevur mær,
    tær fríðu fløtur og dalar, har
    ið keldan rennur, og hann er nær –
    og hann skal fullvæl meg varða.

    2. Við lívsins vatni hann leskar meg,
    hann leskar meg,
    hann leskar meg;
    hann leiddi meg inn á rættferðveg
    og alt mítt besta vil gera.
    Eg ræðist ei, um eg fara skal
    ígjøgnum deyðans hin dapra dal;
    tí hann er við mær, eg veit tað væl,
    og troyst hans lyfti mær bera.

    3. Og borðreitt hevur hann fyri mær,
    ja, fyri mær,
    ja, fyri mær;
    hvønn fígginda hann til jarðar slær,
    hann hevur krýnt meg við náði.
    Og steyp mítt ov fult við gleði er,
    bert gott og miskunn mær fylgir her;
    og ferð mín heim til hans Himmal ber,
    og har ein bústað eg fái.