Sólin hevur sæð

    Martin Joensen
    Orð og lag: Martin Joensen

    sólin hevur sæð betri dagar enn henda
    eg siti við í fanginum nú
    í gráum kálvskinni um blóðbardan rygg
    eg læsi allar mínar dyr

    avrættingarmanningin løðir sínar riflur
    trettan gull og hálvan litur av ginn
    harra tremens trínur trilvandi inn
    spyr meg hvar eg komi frá

    her havi eg ongantíð verið fyrr
    ansa nú eftir mín sál ver nú kvirr

    hvør hevur brotið mín verjugarð niður
    eingin vakti meg tá jarðskjálvtin kom
    nú tørvar mær hjálp frá einum timburmanni
    kanska onkur býr í nasaret

    her havi eg ongantíð verið fyrr
    ansa nú eftir mín sál ver nú kvirr

    enn einki ljós á míni leið til damaskus
    bert ein glóð frá eini skelvandi prince
    underbergarin tó ger undurverk mikil
    reisir meg frá deyðum upp

    sólin hevur sæð betri dagar enn henda
    eg siti við í fanginum nú
    nú tørvar mær hjálp frá einum timburmanni
    kanska onkur býr í nasaret

    Heima

    Orð og lag: Martin Joensen

    várið vekir veikar vøddar eftir vetrarblund
    veittrar bleikar skonir út í dagin
    gummiskógvar lakka paradís í túninum
    sólin speglar sær í blonkum rútum
    mammur vaska klæði, pápar hyggja út á hav
    kettlingurin smoykir sær um hornið
    Beatles syngja “Love me do” og Gullberg fer av stað
    Captain Micky og Davy Crockett skulu heim í bað

    trøini hjá Eyolvi so grøn og eygagóð
    krúpa upp í bláa himnahavi
    gamla Nikolina situr á síni altan
    blundar, smílist, drekkur dagin í seg
    mammur gera nátturða, svangir pápar koma heim
    kettlingurin tevjar eina rottu
    sligin bøur, sligin knø, og kvøldarsólin lær
    náttin bjóðar summartroyttum sálum hvíld hjá sær

    heystið kom og rak mítt summar burt úr túninum
    kaldir vindar kvóðu gravarvísu
    døkkir dagar, nakna túnið saknar síni børn
    trøðini nú rista sína greinar
    Mammur kóka knetti, pápar tetta vindeygu
    kettlingurin leppir mjólk og geispar
    hurðin brestur upp, Anna Sofía rópar inn:
    Niels Juel sigur at teir hava skotið Kennedy!

    Leyst og liðugt

    Martin Joensen
    Orð og lag: Martin Joensen

    Leyst og liðugt og lokið
    alt er sagt og gjørt
    her er púra sørt
    síðsti leikurin leiktur
    nú skal hann avstað
    hon gjørdi tað liðugt í dag

    Hann er stillur og fattur
    pakkar síni ting
    og hon fær sín ring
    fløgurnar kanst tú eiga
    gev mær bert pink floyd
    og beatles ta hvítu tú veit

    Kettan er betri við teg enn við meg
    hana mást tú gjarna hava
    ulpuna lati eg hanga beint her
    góð at hava í kava

    Aftur einsamøll heima
    hugsar what a mess
    skrivar eitt sms:
    onkustaðni langt inni
    elski eg teg enn
    eg meini tað tað veit denn

    Á brúnni

    Orð og lag: Martin Joensen

    1. Bíðandi biðil á brúnni
    tølandi tutlar tín á
    hon drekkur mánastrálur
    og verður til bleiktrandi hav

    2. Stendur í steðgaðum heimi
    og telur stjørnustundir
    sum føddust og lýstu
    og løgdust í bleiktrandi hav

    3. Skýmingin goymir brátt brúnna
    smádreingirnir renna heim
    tú bíðar millum strendur
    nú sól verður bleiktrandi hav

    Gestur

    Martin Joensen
    Orð og lag: Martin Joensen

    1. Tá vetursins kaldastu vindar
    háðandi hótta mítt sinn,
    tá hoyri eg bankan á dyrnar
    frá onkrum, ið vil sleppa inn.

    2. So varin eg hyggi og hómi
    eitt andlit, ið fortíðin tók.
    Eitt andlit, ið alla tíð dró meg,
    tvey eygu so livandi klók.

    3. Við vármildum brosi hon teskar:
    mín vinur, skjótt sóltíðin er!
    Og varrar mínar hon leskar
    við óminniskossi og fer.

    4. Í glaðunum síggi eg glotta
    og regnið er ramma um frið.
    Eg leiti og sakni mín ótta:
    mín elskaða, tók tú hann við?

    Í tínum trygdarskugga

    Martin Joensen
    Orð og lag: Martin Joensen
    Viðmerking: Teksturin er íblástur úr sálma 91 hjá Dávidi kongi.

    Í tínum trygdarskugga siti eg
    millum toftir
    meðan torusteinar brennandi
    falla úr lofti
    her í tínum bútjaldi
    eg hvíli millum riðini
    Í tínum trygdarskugga siti eg

    Um tíggjutúsund falla mær við lið
    meg einki sakar
    og deyðans ørvar flúgva beint framvið
    meg eingin rakar
    eg ræðslu ræðist ei á nátt
    ei sótt, ið sníkir seg um gátt
    Í tínum trygdarskugga siti eg

    Tú ert mítt høli og mín borg
    til tín eg beri mína sorg
    mína sorg

    Á víðvølli har særdan fanst tú meg
    í tøkum tíma
    hvør fíggindi tá ræddur rann sín veg
    hann mátti rýma
    tú vini tínum vísti ans
    eg slapp úr snerru jagarans
    Í tínum trygdarskugga siti eg

    Kavin kom

    Orð og lag: Martin Joensen
    Ensk týðing

    1. Kavin kom í morgun,
    legðist uttan ljóð.
    Doyvdi allar litir,
    fjaldi tína slóð.
    Kavin kom í morgun,
    legðist uttan ljóð.

    2. Veikt sum andadráttur,
    fjart sum veingjasuð
    kennist tú enn hjá mær,
    men hvar ert tú nú?
    Veikt sum andadráttur,
    fjart sum veingjasuð.

    3. Ljós á myrkum havi,
    skip ið søkja havn.
    Mitt í mannamúgvu
    teski eg títt navn.
    Ljós á myrkum havi,
    skip ið søkja havn.