Tá Gud við Anda sínum mítt stolta sinn fekk felt

    Orð: Ismar Joensen
    Lag: Martin Simonsen

    1. Tá Gud við Anda sínum
    mítt stolta sinn fekk felt,
    tá veðraðist alt burtur,
    eg áður stórbært helt,
    og sjónin lyftist hægri
    – upp um tey dimmu skýggj.
    Mær opnaðist ein onnur verð
    so undurføgur, nýggj.

    2. Eg sá í høgum sali
    við Alvalds høgru hond
    Guds Elskuliga sita
    og skoða heimsins lond.
    Sum logar vóru eygu hans,
    tó heiløg, rein og bjørt,
    tey kannaðu øll hjartans ráð
    og alt, eg hevði gjørt.

    3. Tá fell eg á mítt andlit
    og bæði græt og bað,
    um mína synd og heimsins synd
    eg sannførdist tann dag.
    Eg skilti tá, hví Sonur Guds
    í krossins deyða fór,
    tað eina var, tí synd mín var
    í eygum hans so stór.

    4. Tað var mær áður gátuført,
    men nú var tað mær greitt,
    at Sonur Guds, hin heilagi,
    mær náði hevði veitt,
    við tað at hann á krossinum
    tók synd og dóm á seg,
    og hetta stóra offurverk
    var reinsan fyri meg.