Trygdareiðurin

    Nicolina Jacobsen
    Orð og lag: Nicolina Jacobsen

    Trygdareiðin tók tú frá mær,
    kveikti roða á mín kinn,
    gleði mær í hjartað birti,
    tá tú tók meg til tín inn.

    Men tann dag, tá tú fórt frá mær,
    tá mangt tárið av bleikum kinni rann.

    Tó, tey ljósu minni goymi,
    um tað tungt kann tykjast mær;
    aldri eg tey minni gloymi,
    um ta eydnu, tú mær gav.

    Altíð vil eg hjá tær verða,
    í huganum eg fylgi tínum veg.

    :,: Aldri ein annan eg kann elska,
    tí eg elski bert teg, ja bert teg :,:

    Í dreymalandi

    Nicolina Jacobsen
    Orð: Nicolina Jacobsen
    Lag: 12. september

    Tú kom til mín í kvøld í stjørnufjøld,
    vit vóru saman hetta vakra kvøld,
    og fram við strond vit gingu hond í hond,
    vit gingu saman inn í dreymalond.

    Og mánin skein út yvir land og hav
    og breiddi ljós sítt yvir alt, sum svav.
    Í dremaland’ vit vóru sæl og glað
    vit droymdu okkum burt frá tíð og stað.

    Vit vóru saman í tí stillu nátt,
    og har vit bygdu okkum dreymaslott.
    Ja, um vit kundu dvølt har alla tíð,
    tá gloymt varð alt, sum eitur sakn og stríð.

    Men um vit altíð fylgjast, tú og eg,
    um tú til alla tíð vil elska meg,
    tá fegin eg tær gevi trygdareið,
    og tá gerst brátt so ljós og løtt vár leið.

    Ver tú mær hjá, nú sólin fór um sýn

    Orð: Henry Francis Lyte
    Lag: William Henry Monk
    Týtt: Edmund í Garði
    Upprunaheiti: Abide with me
    Týðing hjá Victor Danielsen

    1. Ver tú mær hjá, nú sólin fór um sýn,
    og dagur aftnar, kæri Harri mín!
    Tá onnur hjálp og uggan fellur frá,
    hjálp teirra hjálparleysu, ver mær hjá!

    2. Skjótt endar henda stutta jarðarstund,
    tá fánar dýrdin øll við heimsins sund.
    Alt ridlar leyst, sum eyga mítt kann sjá,
    o, tú, sum broytist ei, ver tú mær hjá!

    3. Ber ei sum drottin ræðslu í mítt sinn,
    men brosa blíðan, kín mær tár av kinn!
    Lat meg hjá tær, við djúpu sálartrá,
    mær finna ugga, Guð mín, ver mær hjá!

    4. Mær tørvar tína hjálp hvønn lívsins dag.
    Bert náði tín kann doyva fjandans slag.
    Hvør er sum tú? Í ódn og sólskinsbrá,
    mín stavur og mín stuðul, ver mær hjá!

    5. Við tær í fylgi aldri óttist eg.
    Í sorg og sjúku ber tað trygdarveg.
    Á gravarskugga, deyða, sum tú vá,
    eg vinni sigur, um tú ert mær hjá.

    6. Tá eygað sloknar, krossin vís tú mær,
    lýs gjøgnum myrkrið mær í himnagarð!
    Rým jarðarnátt – nú lýsing er at sjá!
    Í lív’ og deyða, Guð mín, ver mær hjá!

    Kvøldarsólin

    Nicolina Jacobsen
    Orð: Nicolina Jacobsen
    Lag: Willy Schikora

    Tá kvøldarsólin yvir Føroyar hyggur,
    veit eg, at mítt heim er nær.
    Ein lítil smátta út við fjørðin liggur,
    har eru øll, íð mær eru kær.

    1. Yvir fjøll og sker kvøldarsólin fer,
    yvir sund og blankan fjørð.
    Ja, móðurlandið er, tað besta her í verð
    tað vakrasta á jørð.

    Tá kvøldarsólin yvir Føroyar hyggur,
    veit eg, at mítt heim er nær.
    Ein lítil smátta út við fjørðin liggur,
    har eru øll, ið mær eru kær.

    2. Og tá so ljósini tey tendra har inni
    og sólin spakuliga fer í kav,
    tá fer mín hugsan til eitt vakurt minni,
    tað vakrasta, ið heimið mær gav.

    Tá kvøldarsólin …

    Leið, milda ljós, ígjøgnum tokukleim

    Orð: John Henry Newmann
    Lag: C.H. Purday
    Týtt: Jákup Dahl

    1. Leið, milda ljós, ígjøgnum tokukleim,
    lýs tú mær leið!
    Nú kom hin svarta nátt og langt er heim,
    lýs tú mær leið!
    Leið tú mín fót, at síggja allan veg
    mær tørvar ei, við eitt stig hjálpist eg.

    2. Slík bøn mær fyrr ei altíð kom í hug:
    Lýs tú mær leið!
    Eg vildi sjálvur greiða veg, – men nú:
    lýs tú mær leið!
    Mín trá til heimin stóð, mín sál var stríð,
    og hugmóð stórt, – o, gloym ta vándu tíð!

    3. Tín hond ei slepti mær, eg veit tað væl,
    hon leiðir meg.
    Um stíggj og fjall og dal eg ganga skal,
    heim komi eg.
    Tá nátt er av, um ljósa morguntíð,
    tá heilsa mær tey eingla andlit blíð.

    Á stillu nátt

    Orð: Knút Wang
    Lag: M. S. Viðstein

    Á stillu nátt á dreymagátt,
    tá leiti eg til tín.
    Eg sovni inn við bros á kinn,
    og droymi, tú ert mín.

    Í dreymi eg tá vitji teg
    á náttarstillu stund.
    Í dreymaverð tá ber vár ferð
    til ástareyman fund.

    Mær eru nær tá varrar tvær,
    Ið leska sál og sinn.
    Og brosið títt í hjarta mítt
    ber ljós og hita inn.

    Men náttin fer, tað aftur ber
    úr dreymaverð hjá mær.
    Og vakni eg, tú fer tín veg
    og ert ei longur nær.

    Um meg ei tú vilt elska nú
    sum tá, vit kendust gott.
    Eg hitti teg á mínum veg,
    Í dreymaverð á nátt.

    Ei meira eg kenni longsul

    Nicolina Jacobsen
    Orð og lag: Nicolina Jacobsen

    Ei meira eg kenni longsul
    mót ókendum mál og mið.
    Ei meir kennist stovan sum fongsul,
    tí nú kennir hjarta mítt frið.

    Og alt tað, ið tyngdi hjartað.
    tað hvarv tá ið eg hitti teg.
    Tá vaknaði vónin hin bjarta,
    og nú veit eg, tú elskar meg.

    Ei meira eg siti og kúri
    – hví skuldi eg eisini tað?
    Ei meira eg gangi og stúri,
    nú eri eg oftast glað.

    Millumspæl

    Og alt tað, ið tyngdi hjartað,
    tað hvarv tá ið eg hitti teg.
    Tá vaknaði vónin hin bjarta,
    Og nú veit eg, tú elskar meg.

    Ei meira eg siti og kúri,
    – hví skuldi eg eisini tað?
    Ei meira eg gangi og stúri,
    :,: nú eri eg oftast glað :,:

    Tá kvøldið kemur

    Orð og lag: Nicolina Jacobsen

    Tá kvøldið kemur og sól fer í kav
    tá sveipar seg myrkur yvir land og hav.
    Men tað tekur tó ei so langa tíð,
    Tí brátt tendrast stjørnurnar og mánin.

    Stjørnurnar glytra og tær lýsa so bjart
    Og mánin smílist hugnaligt
    ígjøgnum myrkrið svart.
    Ja, tey kína tann sovandi barnakinn
    Og sveima so blíðliga í teirra dreymar inn.

    Har ganga tvey við sjóvarstrond,
    tey ganga saman hond í hond,
    og hugsa um kærleikans sterku bond,
    og aldurnar tutla framvið sjóvarstrond.

    Teir sigla um havið so víða

    Orð: Nicolina Jacobsen
    Lag: Magnus Samuelsen

    Teir sigla so mangan har úti,
    har ið stormurin ýlandi fer;
    og brátt kann hann knúsa tað skútu
    sum yvir havið teir bar manga ferð.

    Vit, á land eru, ei munnu vita
    um alt stríðið teir hava umborð.
    Men vit áttu teim tøkk at framflyta,
    tí teir hava tey trongastu kor.

    Niðurlag: Teir sigla um havið so víða,
    teir sigla í eyst og í vest,
    teir vita at heima tey bíða,
    og at heima hjá teimum er best.

    Tá ið ódnin hon herjaði havið,
    Tá í vónbrot mangt tárið tað rann.
    Men tá sól aftur steig upp úr kavi
    Tá var gleði, tí heim hann vann.

    Teir sigla um havið so víða,
    teir sigla í ódn sum í logn.
    Og á stong veitrar flaggið tað fríða
    sum er ein teirra dýrasta ogn.

    Tá tit fóru

    Nicolina Jacobsen
    Orð og lag: Nicolina Jacobsen

    Tað er friðarligt í stovuni
    nú myrkrið trínir inn.
    Men í kvirruni eg hoyri heimlig ljóð.
    Her var látur, her var spæl,
    góðar løtur uttan tal.
    Hetta hvarv alt tá tit kystu meg farvæl.

    Her var hugaligt at vera
    tá ið alt var trygt og gott;
    áðrenn kreppan kom og hvesti sínar tenn;
    áðrenn vinnuloysið vaks
    og legði mangt eitt heim í sor;
    og so mong tá máttu tola trongu kor.

    Men mín vón skal vera
    at her aftur brátt skal byrtast ljós,
    og vit aftur skulu seta nýggja kós.
    at vit saman inna tað,
    at kveikja nýggjan brand,
    so vit saman endurbyggja okkar´ land.