Farið um jól og trettanda er

    Orð: Nyholm Debess
    Lag: Óla Jákup Hansen

    1. Farið um jól og trettanda er,
    nú dagarnir fara at dragna.
    Tá vita vit, fram móti vári ber,
    tá vetraródnin má tagna.

    2. Og foldin hon svav sær langan blund,
    goymdi hon grøs, goymdi urtir.
    Nú rísa man sól – nú komin er stund,
    hon drepandi frost tiðnar burtur.

    3. Nú várvónin rembist – brátt man hon sær brá,
    undir snjóhvítu fonn mundi sova.
    Hon rassast, – hon ernast, í legu hon lá,
    og gleðist, nú opin er smoga.

    Tá norðanstormur brestur á

    Orð: Kr. Janson
    Lag: Nú fiskur er á grunnunum
    Týtt: Nyholm Debess

    1. Tá norðanstormur brestur á og havið gongur hvítt,
    tá strika, drongur! Minka segl, – halt væl um stýri títt.
    Um stív er sigling, halt væl fast og ongan knútin loys.
    Men fyllist bátur, ger so fast, finn skrínið fram og oys.

    2. Um tú ígjøgnum aldubrot og skúm ei land kann sjá,
    so syng ein sálma tá og rógv, so blóðið spríkja má.
    Men skrædnar borð, og báran blá og køld vil køva teg,
    so níg í bøn til Gud og bið hann fylgja tær á veg.

    Eg aftur síggi fjall og dal og tindar

    Orð: Aa. O. Vinje
    Lag: Edv. Grieg
    Týtt úr norskum: Nyholm Debess

    1. Eg aftur síggi fjall og dal og tindar,
    sum áður eg á ungdómsárum sá,
    um heita ennið leika fleyr og vindar,
    og kavin tykist gyltur eins og tá.
    Mær fyri saknin móðurlandið rindar,
    mær tyngist hugur, tó fremst gleðin lá.
    Við ungdómsminnum sjónin øll er blandað,
    hon valdar meg, so neyvan eg kann anda.

    2. Enn lívið goymir alt, tað fyrr mær goymdi,
    tá undir snjó eg fann hitt grøna strá.
    Eg droymdi enn, sum fyrr eg javnan droymdi,
    tá móti himni stóðu fjøll so blá.
    Eg gloymdi dagsins stríð, sum fyrr eg gloymdi,
    um einans kvøldsetu mær untist sjá.
    Eg finni væl ein vin, ið mær vil hýsa,
    tá sólin móti myrkri heim vil lýsa.

    3. Alt er sum fyrr, við vakurleika randað,
    tó tykist dagur lýsa meira bjart;
    og har sum fyrr eg kendi neyð og vanda,
    har tykist harða fjallið minni hart.
    Sjálvt tá til tungu synd meg nornur ganda,
    har fellur skuggamyndin minni svart.
    Nú semjandi teir hittast gamlir tankar,
    hitt sama hjartað er, ið eldri bankar.

    4. Eg hvønn ein stein man sum ein kenning finna,
    har spældi eg sum piltur glaða stund.
    Sum kempur baldar, spyrst nú, hvør skal vinna
    av hesum risum, komnir her á fund.
    Alt minnir meg, meg minnir, meg man minna,
    til sólin slóknar, – áður bjørt og rund. –
    Men inn í síðsta svøvnin mín tá rugga
    tey gomlu minnir og teir gomlu skuggar.

    Kom og kvøð, meðan vónir gerast blíðar

    Orð: Nyholm Debess
    Lag: Danskt fólkalag

    1. Kom og kvøð, meðan vónir gerast blíðar,
    nú ið lívsløta tykist ljós og løtt.
    Sjá um skørð, sjá um tindarnar so fríðar,
    móti himninum peika fjøll so brøtt.
    Altíð vakurt her er, antin sól ella gler
    vinnur vald sær og fríðkar líð og berg.

    2. Kom og kvøð, ver í huganum so glaður,
    sum tá piltur til leik so fimur fer, –
    har í spølni og gaman líður dagur,
    løtan besta á foldum hetta er. –
    Men tó ynskir hann har, gævi vaksin eg var,
    so eg sýna fekk dirvi mítt og mátt.

    3. Kom og kvøð, nú er vaksin vorðin drongur,
    nú hann ber seg á mansligan hátt.
    Enn eitt ynski, – ei dvølja kann hann longur,
    trásjúkt hjarta vil vinna sigur brátt. –
    “Góða søtasta tú, vilt tú hava meg nú?”
    Svara ja gjørdu eyguni so blíð.

    4. Kom og kvøð, nú tú sært tey sita saman,
    og tey droyma so bjartan ungdómsdreym.
    Nú er løtan at kvøða hátt í gaman,
    til at teska tey lyfti heit og eym. –
    “Altíð vera eg vil, sum tú elskar meg til!”
    Gævi lagnan kann vera teimum góð.

    Nú summar er í dag

    Orð: Nyholm Debess
    Lag: Týskt fólkalag

    1. Nú summar er í dag!
    Nú grør og sprettur víða hvar
    við blómum her og har –
    so ørt eitt gróðrarlag!
    Lat ljóma summarsong!
    Mítt reysta, væna oyggjarað
    :,: ein fagran summardag! :,:

    2. Nú summar er í dag!
    Nú líðin bratta er so grøn,
    og vøtnini so vøn
    við friði hvørt eitt stað!
    Lat ljóma summarsong!
    Mítt reysta, væna oyggjarað
    :,: ein vakran summardag! :,:

    3. Nú summar er í dag!
    Nú fuglar láta, sólin sær,
    so tindur gulllit fær, –
    hon hitar hvørt eitt stað!
    Lat ljóma summarsong!
    Mítt reysta, væna oyggjarað
    :,: ein fagran summardag! :,:

    4. Nú summar er í dag!
    Kom fylkist synir, døtur, – kom
    um fjøll, við strond og trom,
    frá bý og bygd og stað!
    Lat ljóma summarsong!
    Mítt reysta, væna oyggjarað
    :,: ein vakran summardag! :,:

    Aldan brýtur

    Orð: Nyholm Debess
    Lag: Jógvan Waagstein

    1. Aldan brýtur,
    aldan fer,
    aldan móti bergi ber –
    aldan nítur,
    aldan slítur,
    aldan skolar hólmasker.

    2. Aldan kvøður –
    aldan kvað –
    aldan lýðir yist lag. –
    Hevjar høvur,
    brot um nøvir!
    Aldan brýtur nátt sum dag.

    3. Aldulagið –
    summarstund. –
    Aldutesk um kyrru sund!
    Aldan vætir,
    klettur grætur. –
    Aldututl um sveimu stund.

    Her er liðið

    Orð: Nyholm Debess
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Her er liðið,
    frítt er miðið,
    venjing stuðla okkum skal.
    Her er liðið,
    hvørt eitt stigið
    venjir okkum sera væl.
    Áhald búgva skal í huga,
    liðið sýna skal at duga,
    :,: ganga brekku ganga skørð. :,:

    2. Her er liðið,
    frítt er miðið,
    venjing stuðla okkum skal.
    Her er liðið,
    hvørt eitt stigið
    venjir okkum sera væl.
    Treysti skal í bringu búgva,
    eingin gongdin lið kann lúgva,
    :,: eftir fløtu – gjøgnum dal. :,:

    3. Her er liðið,
    frítt er miðið,
    venjing stuðla okkum skal.
    Her er liðið,
    hvørt eitt stigið
    venjir okkum sera væl.
    Megi okkum skulu vinna,
    Føroyalandið mugu ynna
    :,: tú og eg – og hvør og ein. :,:

    Til vildar øllum kann eingin gera

    Orð: Ivar Aasen
    Lag: Danskt fólkalag
    Týtt úr norskum: Nyholm Debess

    1. Til vildar øllum kann eingin gera,
    tað er nú gamalt og vil so verða.
    Eg haldi, altíð tað roynist best
    at hjálpa har, sum tað treingist mest.

    2. Um best tú bryggjar og roynir baka,
    tó onkur er, sum vil fegin vraka,
    tá so tann eini at ropa fer,
    so rópa brátt bæði Páll og Per.

    3. Ja, mangir dómarar vilja vera,
    at øllum flenna, men einki gera;
    og lýti finna tey víða hvar,
    men sjá´lvi einki tey kunna sær.

    4. Og mong tey eru, sum stúrin ganga,
    eitt hánsorð fær tey at halla vanga.
    Tey skuldi tikið tað meira lætt, –
    tað kundi hent, at tey høvdu rætt.

    5. Spyr aldri um, hvat tey flestu halda!
    Mot rætt og sanning má einki valda.
    Tað ræður lítið um tungt og lætt,
    tað ræður meira um rangt og rætt.

    Faðirs míns hond var so slitin og hørð

    Orð: A. Hovden
    Lag: Karl Svensen
    Týtt: Nyholm Debess

    1. Faðirs míns hond var so slitin og hørð
    í strevi við svongd og neyð;
    til konu og børn úr gaddajørð
    hann strevaði bjarging og breyð.

    2. Róði við blýtungum árum mót streym,
    so húðleys tá hondin varð.
    Tá kvøldið kom, hon kendist so eym,
    at náttin ei blund honum bar.

    3. Aldri eg gloyma vil faðirs míns hond,
    hvør fingur krøktur av ár.
    Hon lýsir sum perlan við skeljastrond,
    tó slitin, útlúgvað og sár.

    4. Tíðan eg troytni – og streym valdið fær,
    ta trúføstu hond eg kann sjá. –
    Tá vørrar frá ár – hann knáur var,
    og bátur við helluna lá.