Flytifuglarnir

    Páll á Lakjuni
    Orð og lag: Lydia Lithell
    Týtt: Páll á Lakjuni
    Upprunaheiti: I’d like to teach the world to sing

    Tá summar at heystinum líður, til reiðar seg
    fuglurin ger, eitt ljósari land honum bíðar, har
    summar og sól altíð er. Teir vita, tá vindarnir
    kólna, at nú nærkast fráferðarstund, teir vita,
    tá blómurnar følna, teim væntar ein heitari
    lund. Ein dag savnast allir í skara og ferðast til
    fjarskotin lond, tá heldur ei fella og snara,
    teir slíta øll bindandi bond.

    Guds fólk er sum fuglar, ið flyta, tey bíða bert
    til teirra ferð, teim leingist til summarsins hita
    í landi, har Gud teirra er. Har uppi eitt land
    okkum bíðar, ein heitari, vakrari havn, ja, skjótt
    kemur hann, okkum fríar og tekur oss inn í sín
    favn. Ein dag savnast øll í ein skara og ferðast
    til fjarskotin lond, frá sorg og frá stríði tey fara
    og lenda á sólljósu strond.

    Av fjalsins brún

    Orð og lag: Einar Ekberg
    Týtt úr svenskum: Zacharias Zachariassen
    Upprunaheiti: Jerusalem

    Av fjalsins brún hann lítur yvir staðin, har sólin
    bakar bygningarnar á, men fremst og høgt
    upphevjað henda dagin hitt stolta templið
    skyggjandi hann sá. Við eygum starir hann,
    sum gjøgnumtreingja hin fagra ham, ið hylur
    svára neyð. Hann sær, at synd og vantrúgv
    útisteingja tær signingar, ið hann so mangan beyð.

    Og Jesus græt, hans eyma hjarta bløðir
    av heitum kærleika til tey, hann sær, um
    hetta fólkið – sínar egnu brøður – sum vilst
    í døprum syndamyrkri var. Hann hoyrir larm
    av staðsins veitslugaman og gleim og dans
    til leik og bjølluspæl. Men tá í vestri hvørvur
    sólargælman, fer Jesus syrgjandi um Kedrons
    dal.

    Jerúsalem, Jerúsalem, tú arma, sum støðugt
    eykar tína syndamongd! Eg vildi teg sum
    ungamamman varmað, men fyri mær var hurð
    tín alsamt stongd. Jerúsalem – á, um tú bara
    visti, hvat her til frið og besta tænir tær, men
    fjalt nú er tað – sjónina tú misti – tú kendi ei ta
    tíð, tú vitjað varð!

    Sunnudagsskúlin

    Orð: M.C. Restorff
    Lag: Twitty

    Sunnudagsskúlin, eg minnist teg fyri tað, tú
    vart fyri meg, legði eitt støði so trygt og so
    gott, lýsir veg eins og mánin á nátt.

    Vit sótu fittir og lýddu á, meðan lærarin segði
    frá. Tænarar Harrans, kvinnur og menn, í huga
    mínum liva enn.

    Jørðin var sum eitt paradís, hvør vera livdi til
    Guds prís, til synd á menniskjum fekk tak
    og reina fullkomleikan burtur rak.

    Ringt var at skilja, eg fataði ei, at sjálvt eitt
    barn undir syndini leið; lýsti tó, tá eg greiðari
    sá kærleikan, sum Gudi kemur frá.

    Ómáld náði og gáva so stór, tá Jesus, Guds
    Sonur, úr dýrdini fór, kom til jarðar og ofraður
    varð, plágaður, píndur bar hann
    dómin hjá mær.

    Jesus elskar meg, á, ja, Bíblian mær sigur tað.
    Smábørn Honum hoyra til,
    so fegin hann øll okkum frelsa vil.

    Lívgandi trongdi sannleikin inn, ristur varð í sál
    og sinn, sálareygað Himmalin sá,
    so undurføgur var tann sjónin at sjá.

    Eins og blindur maður fær sjón, skoði eg hesa
    ævigu vón: Jesus í Himlinum goymir stað,
    hagar hann tekur meg ein dag.

    Tykkum, sum trúliga halda á at boða um Jesus
    til børn so smá, takka vit av hjartans grund.
    Gud løni tykkum hvørja stund.

    Góði Faðir, vit kalla teg á, tú hvørja vælmeintu
    gerðina sá, Orð títt er sáað, tú ávøkst nú gev,
    tá stórverk spyrst eftir mikið strev.

    Lívið

    Orð: M.C. Restorff
    Lag: Benny Borg

    Tað var so forvitnisligt á fyrsta sinni,
    tú sat á skúlabeinki millum fremmand børn.
    Alt var so nýtt, tú vart um at missa mótið,
    tær longdist heim til barnaspæl
    um tún og tjørn.

    Sum tíðin leið, fóru tit í hægri klassar.
    Brátt tók at enda – skúlaskeiðið lokið var;
    við góðum prógvi komst tú spelkin heim úr
    skúla, at tú vart errin, sást so skilliga á tær.

    Um somu tíð kendist hjartað mangan bankað –
    til gentu bert tú alsk og kensluríkur er.
    Ein frøir seg: hon skal verða mín í ævir –
    og gerst so bilsin, tá úr huganum hon fer.

    Tú fært eitt starv – stuttligt er at royna flogið,
    og sanniliga kemur eydnan á tín veg,
    tær dámar væl – lærdómin so lætt fært borið.
    Ímillum starvsbrøður væl dugir bera teg.

    Á skeið og kvøldskúla fæst nógvur hentur
    fróðskapur, tú mentaður og høgt ærdur ert
    millum menn. Við stórum ídni og við góðum
    handalagi ert tú vinsælur og vísur – alt í senn.

    Eitt dygdarheim er – kona, børn teg æra,
    av inntøku er væl, tú svarar hvørjum sítt;
    tað sýnist alt júst, sum fólk vil tað skal vera,
    tó biði eg teg: læn mær oyra títt!

    Áðrenn tann dag tú ert til í móðurlívi, er
    kærleiksarmur Guds í andanum so nær.
    Hans hjartans ynski og tráan er at signa
    og benda sálareyga tínum móti sær.

    Eitt mannalív er at líkna við ta skútu,
    sum eftir ferð um havið leggur inn í havn.
    Mín hjartans bøn er, at tú, tá ferðin endar,
    kemur í havnina – í Jesu kærleiks favn.

    Hygg fjøldin

    Victor Danielsen
    Orð: Hjalmar Hansen
    Lag: Ókendur
    Týtt úr norskum: Victor Danielsen
    Upprunaheiti: Se mengden til Golgata iler

    1. Hygg, fjøldin til Golgata gongur, og Jesus
    ímillum tey fer! Tey hjartaleyst spotta og háða,
    hann blóðigu sárini ber. Tó sakleysur, myrdur
    hann verður, hann valdi hin tornfulla veg, men
    eymur hann alt fyrigevur,
    hann gjørdi tað alt fyri meg.

    Niðurlag: Hann gjørdi tað alt fyri meg,
    hann gjørdi tað alt fyri meg;
    hans elskandi hjarta er brostið,
    hann gjørdi tað alt fyri meg.

    2. Tað var um hin níggjunda tíma, tá hoyrdist
    eitt angistfult róp: Mín Gud, hví ert tú farin frá
    mær? – Og vinirnir flýddu í hóp. Har hekst tú
    í kvøldfullum myrkri, og bylgjurnar brutu á teg,
    Guds strangasta vreiði teg tærdi,
    tú gjørdi tað alt fyri meg.

    3. Eg tysti – á, hugsa, tann pína, eg tysti – á,
    hugsa um tað! Á ja, hetta elskandi hjarta
    er tyst eftir sálum í dag! Hann gloymdi seg
    sjálvan í deyða, hann hugsaði ikki um seg,
    hann søkti bert okkara frelsu,
    hann gjørdi tað alt fyri meg.

    Skjótt kemur Jesus skýnum í

    Orð: M.C. Restorff
    Lag: Bill Backer, Billy Davis, Roger Cook og Roger Greenaway
    Niðurlag: M.C. Restorff

    1. Skjótt kemur Jesus skýnum í
    og tekur síni heim
    úr vesaldómi, trongd og neyð,
    til gleði, song og gleim.

    Niðurlag: Tú kanst vera við,
    Jesus býður tær grið,
    loysnarstundin er nær,
    kom tí, skunda tær.

    2. Um trónu hans eitt kór so stórt
    skal syngja takkarsong,
    ótaldar røddir lova hátt,
    høgt meta konga Kong.

    3. Í lívsins bók navn teirra er,
    tí syngja tey so glað,
    og tøkkin – halleluja –
    tónar hátt á hvørjum stað.

    4. Og hugsa tær, vit longu nú
    um Jesus sungu øll,
    at ljómin fylti hjørtuni,
    gav ekkó millum fjøll.

    Sæl er sálin

    Victor Danielsen
    Týtt úr donskum: Victor Danielsen

    Sæl er sálin, sum Frelsaran hevur til vin,
    eigur ogn sína Harranum hjá!
    Eingin tunga fær sagt frá tí gleði, tí trygd,
    sum hans vinur fær Harranum frá;
    hesin friður er mín, og eg stýri nú inn
    í ta havn, sum hans náði mær vann,
    eg í trúnni fekk lut í hans lyftum og tí
    kann í øllum meg líta á hann.

    Ja, ein Himmal tað er vera Jesusi nær,
    seg at hvíla sum barn við hans bróst,
    vera frelstur úr deyða, úr vanda, úr synd,
    eiga alt tað, sum lívið gerljóst;
    tí Gud elskaði meg, og hann valdi meg út,
    gav í deyðan sín Son fyri meg,
    og hann trúnna mær veitti og unti mær tað,
    at í øllum á hann líti eg.

    Byggir ikki Harrin húsið

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Øssur Berghamar

    Byggir ikki Harrin húsið,
    virkast ei í Harrans frykt
    hvussu væl so enn er smíðað,
    er tó alt til einkis bygt.

    Varðar ikki Harrin staðin,
    sum á fjalli reistur er,
    vakja vaktarmenn til einkis,
    staðurin til grundar fer.

    Lítið batar egna megi,
    drúgva dagsins sleip og
    slit. Trúgv og treyst á Gud er leiðin,
    Harrans frykt hitt sanna vit.

    Tað, ei vanst í egna strevi,
    Harrin vini sínum gav
    mangan, tá á hvíldarlegu
    trygt í trúgv hann lá og svav.

    Bygg tí, Harri, hetta húsið,
    verj tú henda veika
    flokk, yvir okkum skrivað standi:
    “Náði mín hon er tær nokk!”.

    Eingin brýggjar seg um meg

    Øssur Berghamar
    Orð og lag: Rachel Guiley Alfors
    Týtt: Øssur Berghamar

    Mangastaðni mong ein sál er í ótta og í neyð,
    full av angist, uttan Gud og uttan vón.
    Teirra andlit merkt av sorg, eftir lætta suffa tey,
    teirra hjørtu myrk og blindað teirra sjón.

    “Eingin brýggjar seg um meg” – milliónir
    gráta, “eingin brýggjar seg um meg”, hoyr
    teirra neyð! Vilt tú víga lív títt heilt at bera orðið um tín Frelsara, sum fegin frelsir teg?

    Neyðar sálir úti har dríva friðleysar avstað,
    tey tilbiðja teirra gudar – uttan svar.
    Kunnu vit bert hyggja at, meðan mong ein sál í dag
    fer í ævinleikan, uttan hjálp hon fær.

    Jesus, hjálp mær stund um stund, at eg lýðin
    vera man, ei meg undan bera, tá tú kallar meg,
    men við tínum kærleika dýrum sálum siga kann:
    Miss ei mótið, Jesus brýggjar seg um teg!

    Handan skýggini har stendur Harrin Jesus

    Orð og lag: Erik J. Rollings
    Týtt: Hanus M. Hansen
    Upprunaheiti: “Standing somewhere in the shadows You’ll find Jesus”

    Ber tín leið gjøgnum myrkur og royndir?
    Er gleði tín følnað og deyð?
    Er tað eingin, sum troystar í sorgum,
    og eingin, sum sær tína neyð?

    Handan skýggini har stendur Harrin Jesus,
    miss ei mótið, tí at eyga hans tað sær.
    Hygg bert upp og hoyr hann milt til tín at
    teska: “Tínar byrðar út á Golgata eg bar.”

    Er hvør blóma og rósa nú følnað,
    tín dagur sum myrkasta nátt?
    Tykist alt tær so dapurt og vónleyst
    og ljósið at sløkna nú brátt?

    Kanska skýggini sólina fjala,
    tín framtíð so døpur at sjá.
    Kanska beiskur, tí dreymarnir brustu,
    teir dreymar um lukku at fá.