Gentan á Nesinum

    Orð: Oskar Hermansson
    Lag: Flicka från Backafall

    Gentan á Nesinum, eitt skalt tú vita:
    kalt er og ilsligt um alt Barentshav,
    hugur mín sveimar, vil heim til tín flyta –
    til hina løtu tú seinast mær gav –
    stríðast á dekkinum bráðkvikar hendur,
    tráliga norðan nú strýkur um kinn,
    skiparin boðar: á heimleið hann vendir,
    strax síðsta hálið nú komið er inn.

    Skipið varð borðfyllt av seinasta posa,
    stuttur er túrur, eitt satt rimmar kvett,
    gott lag á monnum, sum glaðlyntir brosa,
    reint dekk og ruddað nú kós heim er sett –
    standi til róðurs á brúnni so eina,
    nátt er og havið so glitrandi stilt,
    klárt er í erva og norðlýsið reina
    fer eftir himinum stiklandi vilt.

    Ber oss á herðunum høgættarbylgja,
    fullfermda skipið djúpt setir um stund,
    himnaljós øll mær so trúliga fylgja,
    spáa mær stjørnur á lagnunnar fund:
    heima á landi har bíðar mær yndið,
    vinsamt mær fylgdi til báts hesa ferð –
    gentan á Nesinum, sum í meg kyndi
    ástareld bjartan ið logan enn ber.

    Síggi ta stund tá vit stevna inn sundið,
    eygleiðir tú okkar siglingarljós,
    fevnast vit skulu á ástheitum fundi,
    seta so samd okkar hjúnarbandskós –
    fegin av havleiðum komin til landa,
    skipið er lagt og í bryggjuna fest:
    okkum tann stund er tá komin til handa,
    ástvillu gerðir vár signa í heyst.

    Stórhvalagildið

    Orð: Oskar Hermansson og Poul Arne Joensen
    Lag: Thorbjørn Egner

    1. Eitt leygarkvøld á Grynnuni har var eitt óført gildi,
    ein stórhvalur varð túsund ár, og túsund honum fylgdu.
    Hann kom undan Grønlandi, snýsandi og blásandi –
    Leingi livi hvalurin – minst túsund ár aftrat!

    2. Og Grynnan hon var stásað upp, tí øll væl hvalin kendu,
    ja, gøtuljós av mureldi á hvørjum steyra brendu.
    “So hugnaligt á Grynnuni, her vekjast barnaminnini” –
    segði gamli hvalurin og rendi seg á botn.

    3. Og “laffikøkan” hon var prýdd við túsund taratonglum.
    Um hálsin høvdu grindahvalir band við sóknaronglum.
    Brondingur og hemari, krossfiskur og rognkelsi
    høvdu “snollað” Stórahval og skravað gjarið av.

    4. Ein tindaskøta sló á krúss og reistist upp við borðið:
    “Tá eingin annar sigur stórt, so biði eg um orðið.”
    “Vælsignað, skøta, steðga, tú; vit mugu upp at blása nú,”
    søgdu allir hvalirnir og tóku sjógv á bak.

    5. Ein brugda og ein roysningur tey leikaðu í talvi,
    við stertinum í borðið sló ein yvirvaksin kalvi. –
    Borðið sundur brotnaði, talvfólkið alt flotnaði,
    – hurluvas á Grynnuni, og kalvin flongdur varð.

    6. Tá aftur komu hvalirnir og sóu ljóta lagið,
    teir smoygdu upp um bøkslini og løgdu so i vaðið;
    góvu øllum dyggan brest, brugdan hon fekk alramest,
    fóru so at borinum og hildu gleim og fest.

    7. Og ternumurtasangkórið, ið stjórnað var av kópi,
    tað setti dám á veitsluna við milliónarópi.
    Teir sungu “SÁRU” fýra ferð, tað hoyrdist millum skørr og sker.
    Solo sang ein stórseiður og spældi á klaver.

    8. Ein sjokúgv stóð har skamt ífrá og tugdi taramellir,
    men sjóløvan í køkinum hon gjørdi frikadellir.
    Koyrdi nógvar skeljar í, ulkur tvær til kryddarí,
    rørdi túsund kombikk út í flidnasuppuna.

    9. Ein buksuvátur reyðfiskur við hvalspýggj undir armi;
    tá flentu allir hvalirnir – tað rumblaði í tarmi.
    Har var mong ein sjón at sjá, krabbagággan gekk á tá.
    Á høvdið rendi sildin seg og leyp um toskin bukk.

    10. “Hoyrið her, tit havsins djór, vit eru nú í gildi,”
    so segði nýsan sáttliga, hon talaði við snildi.
    “Lat hesa veitslu eydnast væl, fyri gamla Stórahval.
    Leingi livi hann og væl í túsund ár aftrat.”

    11. Gamli hvalur takkaði alt fyri hesa røðu.
    Hann turkar tár úr eygunum og svølgir eina øðu:
    “Borðhaldið her enda má, tit lýðið míni góðu ráð:
    farið øll nú hvør til sí´t´t og minnist hesi orð:

    12. Á havsins botni dag og nátt, her er so lítil friður,
    at hvør má ansa sjálvum sær, tað er ein fornur siður.
    Mær av sonnum sagt er frá, at hvør av øðrum liva má.”
    Segði gamli hvalurin – og gjørdi so ein vørr.

    Karl á Bakka-valsurin

    Orð og lag: Evert Taube
    Týtt: Oskar Hermansson

    1. Í Atlantshavs favni á grasgrønu oyggj,
    har havaldan runar við strand,
    tað syngur í líggjum, og nýturkað hoyggj
    so angandi rýkur um land –
    har siti í fjøruni eg við ein stein
    og eygleiði fuglanna spæl,
    har terna og likka og ritan so rein
    hart stoyta og matveiða væl.

    2. Eg ørlítlan drekki og njóti mín kjans:
    eitt vælblandað hóskiligt slag,
    og hoyri úr dansstovu eggjandi dans –
    eitt fonlætt harmonikulag –
    eg gerist so ungur, tó langabbi er,
    ja, miðgerðasektin er kná,
    tað versnar sum tíðin so líðandi fer,
    við kvinnum at dansa á tá.

    3. Ein sildamurt likkan í nevið sær fekk,
    men eg fekk um hálsin ein arm,
    so æviga ung hon í dans við mær gekk –
    mær ørast við blaðungan barm –
    her angar, her tónar av landi og sjó,
    vit leska í nátt okkum mett,
    her danskar Karl á Bakka og slítur sín skó –
    í útnyrðing sólin er sett.

    4. Nú hvílir mín grasgrøna oyggj við títt fang,
    tú blikandi silvitnisvág
    og summarløtt skýming sær smýgur um tang,
    so mjúklig um heyg og um lág –
    mítt álvafljóð dansar so tigandi stilt
    og óttast alt mannfólka fals –
    hon skelvur, tín hond, sum eg kysti so milt,
    í moll vit nú dansa ein vals.

    5. Men hey, allir vinir, alt fólkið í oyggj,
    eg eri ei skálkur og lók,
    við degnum í morgin eg risti út hoyggj,
    á kyrrindum fái mær kók!
    Eg dømi teg, dimmið og far tína kós,
    tí ljós lívgar gróður um hól –
    her dansar Karl á Bakka og álvanna drós,
    hann dansar til reyð rísur sól!

    Beinta

    Orð: Oskar Hermansson
    Lag: Christian Wahl

    1. Hvør er tað, sum har kemur
    lætt titandi um teig,
    so fitt um snýð og klødd í silkivond?
    – Tað er hon, lítla Beinta, sum ferðast sína leið
    langt inn í ljósu ævintýralond –
    hon loypur fim um veitirnar
    at heinta akkuleyur,
    har fríðir standa børkubøndur
    hvítir og so reyðir,
    hon hentar mýrufípur og syftunsøkugrøs
    ímillum lomb og spakar heimaseyðir.

    2. Har firvaldar so fínir
    lætt treða kátan dans,
    alt meðan sól á eingjargarðar sær,
    tá situr hon í bønum og bindur sóljukrans,
    sum lítla spælibarnið hennar’ fær. –
    Har koma tjøldur flúgvandi
    við fríum veingjaspenni,
    og flógva lotið hárið hennar’
    strýkur eymt um ennið,
    hon tekur blómutyssi í lítla føvning sín,
    sum gáva er til mammuna frá henni.

    3. Tá seinkar dagur, fer hon
    til húsa eydnusom,
    seg setir still við stovugluggakarm –
    fer í vestur sólin og gyllir fjallatrom,
    tá tyngist høvur lint á mjúkan arm –
    hon starir út á foldina,
    sum ger seg til at blunda,
    har flogkykt øll og fuglarnir
    at sínum skjólum stunda,
    – hon andar døgg á rútin og kámar burtur alt,
    nú henni boðar sól til náttarfunda.

    Havnar býur altíð hjarta mítt tá átti

    Orð: Oskar Hermansson

    Havnar býur altíð hjarta mítt tá átti,
    frá tí fyrstu ferð eg havi vitjað teg.
    Eg ein song til heiðurs tær nú syngja mátti,
    tí tín vakurleiki altíð hugtók meg.
    Vaglið við teim gomlu risavaksnu trøum
    og tann grøni vøllur fram við Havnar á,
    Tinganes við sínum søguligu støðum,
    her hvar fedrar várir settu ting sítt á.

    Havnar býur her hvar blómur til tín smíla,
    ja, við gleði eg teg vitja man hvørt ár.
    Landsins ungdóm vilt tú altíð at tær draga,
    kæri Havnar býur, høvuðsstaður vár!

    Og á Ólavsøku sum tú tá ert fagur,
    tá ið springvatnið í loft seg hevjar hátt,
    og hvør dropi ælabogans litir hevur,
    ljós í grønum leyvi lýsir reytt og blátt,
    meðan stutta nátt seg yvir býin heingir,
    berst mær angi ein av hoyggj og fríska urt.
    Eftir gøtum sveima genturnar og dreingir,
    sum nú leitað sær úr mannamúgvum burt.

    Og eitt summarkvøld, tá skýggj í vestri glógva
    í plantaguni so vakra sjón eg sá,
    blítt eitt svanapar í stillu tjørn sær spegla
    og øll sílini har spældu sær í á.
    Út um býin hoyrdist tónleikur at ljóma,
    kátur heiðafuglur sang sítt væna lag,
    og í firðinum eg kundi bátar hóma,
    inntil mjørkin kom og fjaldi havnar stað.

    Skiparin lítli

    Orð: Oskar Hermansson
    Lag: Jógvan Telling Joensen

    1. Í ánni siglir skipið mítt
    við segl og mastrartræi,
    flaggið, reytt og blátt og hvítt
    :/:hátt í hún eg dragi.:/:

    2. Laði í tað áarsand,
    eyr og smáar steinar,
    sigli út í annað land,
    :/:leggi leiðir beinar.:/:

    3. Har sum sólin kínir klett,
    kátir fuglar syngja,
    baldursbráin prýðir blett,
    :/:bláar klokkur ringja.:/:

    4. Fara vit so langan veg
    at hinum áarbakka,
    siglingin hon møðir meg,
    :/:tá sólin fer at lækka.:/:

    5. Á heimleið gleða allir seg,
    eingin maður kúrir,
    skipari tað eri eg,
    :/:lítli fitti Sjúrður.:/:

    6. Leggi inn á kenda vág,
    skipið fyri teymi,
    heima halli høvur á –
    :/:berist burt í dreymi.:/:

    Sára mín

    Orð: Oskar Hermannsson og Poul Arne Joensen
    Lag 1 (fyrsta ørindi og niðurlagið): Peggy Lee/Dave Barbour
    Lag 2 (seinna ørindi; niðurlagið verður ikki sungið): Vísulag

    1. Sára eitur genta mín, hon er av Selatrað.
    Hon tænir nú í Tjørnuvík og er í góðum lag.
    Hjá Peri uppi Suðuri, hon passar høsn og neyt
    og so dugir hon so sera væl at kóka Peri greyt,

    :,: O, Sára! O, Sára!
    O, Sára mín; hon er av Selatrað. :,:

    2. Sára seymar blóðmørsindur – eltir garnatálg.
    Hon er von og tekkilig, og so er hon so fjálg.
    Hon bindur troyggjur, vøttir mær og lappar hvørja spjørr,
    og fyri tað eg gevi henni lítlan koss á vørr.

    :,: O, Sára! O, Sára!
    O, Sára mín; hon er av Selatrað. :,:

    3. Vit hittust í plantasjuni, tað var eitt leygarkvøld.
    O, Sára! Sára! Sára, mín, o, sum tú tá var køld.
    Mánin skein á sund og fjør og gylti frystu ong,
    og tá ið eg so kroysti teg, tá brakaði hvør spong.

    :,: O, Sára! O, Sára!
    O, Sára mín; hon er av Selatrað. .:,:

    4. Tá aftur eg til heystar komi, Sára, Sára mín,
    tá skalt tú vera brúðarklødd, so vøkur og so fín.
    Hjá Peri uppi Suðuri, vit gifta okkum inn,
    tann fyrsti lítli “sprellibassin”, hann skal eita Finn!

    :,: O, Sára! O, Sára!
    O, Sára mín; hon er av Selatrað. :,:

    Sildavalsurin

    Orð: Oskar Hermansson og Poul Arne Joensen
    Lag: Gideon Wahlberg

    1. Skútur brátt stevna av firði út tað norðhavssild at fanga
    Skiparin rópar um stýrhús-rút: ”Hey, latið springið ganga!”
    Koyrir so á motorin, snotilig skútan er vorðin.
    Setir so kós í ein landnyrðing, loggið bert snurrar ein sólarring.
    Skiparin sjógvin gradar, brúkar sekstant og radar.
    ”Gerið nú greitt bæði trossar og gørn, tí nú se-ta vit!”

    2. Setan var góð, væl teir fingu í á fimtan favna dýpi.
    Gørnini fimti teir settu út, við tunnum verður knýpið.
    Avhøvda flestu og gelda, aðrir teir salta og skelda.
    Kokkurin gamli tó glaður er: ”Komið nú allir og skaffi her,
    Borðiskin havi eg djúpan, kom og fá tykkum sildasúpan,
    Hon stimbrar og hitar hvønn einasta kropp, sum nú kropin er!”

    3. Sigla so inn aftur leygarkvøld, teir glaðir munnu sjunga.
    Harmonikan áður so deyð sum sild, man út í dansin runga.
    Ruskij og Polskij har snurra, norðmenn og sviar sum murra.
    Har er bert ruðul og eingin kós, stúgvandi fult eins og sild í dós!
    Har eru sildaknassar umframt teir sildabassar
    Sum gørn teirra seta og fanga sær sprund nú eitt leygarkvøld.