At leypa og at renna

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    At leypa og at renna,
    at spæla og at flenna
    um tún og teig við javnaldrum hvønn dag –
    so stuttligt tað kann vera
    og lætt mítt hjarta gera,
    eg syngi hart og frítt í góðum lag.
    Men best av øllum var tað,
    at Jesus fekk mítt hjarta,
    hann frelsti meg og gjørdi meg til sín.
    Og nú á hvørjum degi
    eg syngja kann við gleði
    :,: um Jesus, sum er besti vinur mín. :,:

    Lívið nýtt mær varð givið

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Lívið nýtt mær varð givið,
    tá meg Frelsarin fann,
    og so leingi, eg livi,
    vil eg tilbiðja hann.
    Hann er nær allar staðir,
    kennir leið mína væl.
    Eg kann kalla hann faðir,
    trygt hann leiða meg skal.

    2. Orð hans sál mína leskar,
    føði finni eg har,
    rødd hans frið til mín teskar,
    hond hans trygt heldur mær.
    Hann, ið føðir og klæðir,
    og meg ber hvønn ein dag,
    eg kann kalla hann faðir
    og mín sál vera glað.

    3. Hann er hjá mær í royndum,
    veika barn sítt hann sær,
    bønin, biðin í loyndum,
    verður hoyrd uppi har.
    Tá ið myrkrið meg ræðir,
    tá ið lívið ger ilt,
    eg kann kalla hann faðir,
    og hann sigur: Ver stilt.

    4. Hann við blóði meg keypti,
    dýri Frelsari mín,
    hann mær ongantíð slepti,
    og hann kallar meg sín.
    Skjótt teir lívsælu staðir
    eg skal flyta upp til,
    tá mín himmalski faðir
    heim sítt barn kalla vil.

    Eg einsamur gekk og uttan mál og mið

    Orð og lag: Ira Forest Stanphill
    Týtt: Øssur Berghamar
    Upprunaheiti: Jesus and me

    1. Eg einsamur gekk og uttan mál og mið,
    mítt hjarta var byrðað, eg fann ongan frið,
    óvitandi um tann vinin, sum eg
    ei søkti – og tó – hann elskaði meg.

    Niðurlag: Í felag Jesus og eg nú ferðast saman,
    hann trygt meg leiðir í sorg og gaman,
    eg veit, hann svíkur meg ei,
    hvar enn mín fótur steig,
    og inntil lokin er leið,
    fylgjast Jesus og eg.

    2. Gerst løgin og long og vandafull mín ferð,
    um boðar og íður á leiðini er,
    so er hann mær nær, og hansara hond
    meg leiða skal trygt til himmalsins strond.

    3. Við songi hvønn dag eg framá ferðast kann,
    á landi og sjógvi eg vitni um hann,
    við hansara lið har vera eg skal,
    tí lív mítt er hans, og sál mín er sæl.

    Mær birtist í huga, eg stóð ein dag

    Orð og lag: Lelia Naylor Morris
    Týtt: Øssur Berghamar
    Upprunaheiti: The Stranger of Galilee

    1. Mær birtist í huga, eg stóð ein dag
    við Genezarets strond, tí har
    varð savnað ein fjøld um ein fremmandan,
    sum úr Galilea var.
    Eg sá, at hann nam við ein blindan mann,
    sum brátt síggjandi, fróur gekk.
    Hin lamni, sum einsamur, bundin sat,
    nýggja styrki í øklar fekk.

    Niðurlag: Áh, eg kendi meg drignan at honum,
    hans náði, hans signaða brá.
    Hesum fremmanda úr Galilea
    gav eg hjarta mítt heilt júst tá.

    2. Hann talaði orð, sum fekk bylgjurnar
    við eitt til at leggja seg.
    Hans myndugleiki fekk stormarnar
    at bráðtagna beinanveg.
    Í hond hans eg legði mítt lív, mítt alt,
    tá hann talaði til mín milt.
    Hvør bylgja brátt legðist, hvørt boðabrot
    fyri orðum hans: Tig, ver stilt.

    3. Tann náði, sum andlit hans lýsti av,
    eg ongantíð gloyma kann,
    tá eg í syndanna myrkri gekk,
    og undurfult hann meg fann.
    Eg eyguni fekk á tey merki djúp,
    hann í hondum og fótum ber.
    Mín Frelsari gjørdist hin fremmandi,
    sum nú vinur mín vorðin er.

    Tá ið alt er vorðið kvirt

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Tá ið alt er vorðið kvirt,
    og í sálini er kyrt,
    ein rødd er, sum úr erva til mín teskar.
    Og í andans kvirru verð
    merki eg, at hann er her,
    ið meg við lívsins klára vatni leskar.

    Niðurlag: Hann vil fáa meg í tal,
    hann, hvørs rødd eg kenni væl,
    og tað er Jesus, kongur mín og harri.
    Tagni heimsins mikla ljóð,
    so í hjartanum er ró,
    tí hann meg ynskir draga til sín nærri.

    2. Mangar røddir hoyri eg
    eins og fossar runt um meg,
    hugtakandi teir tykjast, heimsins tónar.
    Vakja má eg hvørja stund,
    so eg falli ei í blund
    og líkasælan ger, at sálin sovnar.

    3. Frelsuna mær Jesus vann,
    sálarfíggindin ei kann
    burt taka hana, men hann vil tó herja
    á mítt dirvi og mín mátt,
    tó eg falli ei í fátt,
    tí hann er nær, sum væl sítt barn vil verja.

    4. Hann vil fáa meg í tal,
    hann, ið eina vil mær væl,
    og fyri mær til Faðir sín hann biður.
    Gævi tó, at lýðin eg,
    nú hann tala vil við meg,
    má fylgja rødd hans – gera sum hann sigur.

    Á ferð og á einsligum vegi

    Orð: John Willard Peterson
    Lag: John Willard Peterson og Alfred B. Smith
    Týtt: Dagny Tróndheim (ørindini) og Øssur Berghamar (niðurlagið)
    Upprunaheiti: Surely goodness and mercy

    1. Á ferð og á einsligum vegi
    í kulda og myrkri gekk eg,
    tá Jesus, mín Frelsari, fann meg,
    í hond tók og leiðir sín veg.

    Niðurlag: :,: Bert góðska og náði skal fylgja mær
    allar dagar, eg fold eri á. :,:
    Og eg skal búgva um ævir í húsi Harrans,
    og eg skal sita við borðið honum hjá.
    Bert góðska og náði skal fylgja mær
    allar dagar, eg fold eri á.

    2. Mær hvílu til sálina troyttu
    hann gevur og varðveitir meg.
    Hann leiðir til vøtnini stillu,
    mær fylgir hvørt stig henda veg.

    3. Ber leið mín um deyðskuggadalin,
    við lið mína Frelsarin er,
    og tryggur í hond hans eg eri,
    mær bústað til reiðar hann ger.

    Við trónu Guds í Himlinum

    Orð: Charitie Lees Bancroft
    Lag: Vikki Cook
    Týtt: Øssur Berghamar
    Upprunaheiti: Before the throne of God above

    1. Við trónu Guds í Himlinum
    eitt skýli er hjá míni sál.
    Ein høvuðsprest eg havi, sum
    í náði tala kann mítt mál.
    Mítt navn er skrivað í hans hond,
    og rist í hjarta hans tað er,
    Mær forða kunnu eingi bond,
    tá hann meg verjir og meg ber.

    2. Og tá hin óndi freistar meg,
    fordømir hjarta, sál og sinn,
    Eg hyggi upp, tá síggi eg
    mín harra, sum vann sigurin.
    Hann syndafríur sjálvur var,
    men mína skuld hann tók á seg,
    Nú Faðirin á Sonin sær,
    í honum fjaldur eri eg.

    3. Vár Frelsari nú heiður fær,
    mín rættvísi er eina hann,
    ei broytist hann, sum er og var
    og lívið æviga mær vann.
    Nú kann ei deyðin gera mein,
    tí hann við blóði keypti meg.
    Mín sál er frelst og tváað rein
    og kann í honum gleða seg.

    Vit í hjørtum várum fegnast um tað verk, ið her er framt

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Vit í hjørtum várum fegnast um tað verk, ið her er framt,
    sáðið, sum í trúgv er sáað ár um ár.
    Harrans rødd her hevur ljóðað kærleiksfult og álvarsamt,
    søgan søgd er, sum kann grøða syndasár.

    Niðurlag: Harrin hevur verið góður, og hann signaði
    Orðið, sum er altíð nýtt, og ávøkst ber.
    Stór var náði Guds og megi,
    honum prísa vit við gleði,
    sum vit halda á at tæna honum her.

    2. Vitnisburðir hava ljóðað – mong ein sál varð endurfødd,
    og vit gleddust saman, signing stór tað var.
    Saman sungu vit um Jesus – lyftu upp vit vára rødd.
    Mangan kendu vit, at Himmalin var nær.

    3. Tey, sum undan hava gingið og í áliti á Gud
    tóku trúarstig – vit minnast tey í dag.
    Tí við eldhuga og ídni tey í verki tóku lut,
    og við tøkk vit minnast teirra hjartalag.

    4. Harrin Jesus er hin sami – latið okkum tí hvør sær
    halda á í trúgv og treysti hond í hond.
    Kristi afturkoma nærkast, skjótt vit eru komin har,
    stríðið endað er – á føgru heimlandsstrond.

    Kærleiki – trúfesti heim og hjúnalag fylli

    Orð: Øssur Berghamar
    Lag: Richard Charles Rodgers (Edelweiss)

    1. Kærleiki – trúfesti
    heim og hjúnalag fylli.
    Trygd í lund –
    stund um stund –
    lívsleið tykkara gylli.
    Orðsins barlast í sál og sinn
    tykkum góð vil vera.
    Ljós so bjart –
    nær og fjart –
    orðið uppi vil bera.

    2. Kærleiki – trúfesti
    framtíð tykkara myndi.
    Andans glóð,
    megi góð
    merki hjørtu og lyndi.
    Leiði tykkum um lívsins hav
    Harrans hond og megi.
    Ferðin sæl
    gerast skal
    – vard í sorg sum í gleði.