Mær birtist í huga, eg stóð ein dag

    Orð og lag: Lelia Naylor Morris
    Týtt: Øssur Berghamar
    Upprunaheiti: The Stranger of Galilee

    1. Mær birtist í huga, eg stóð ein dag
    við Genezarets strond, tí har
    varð savnað ein fjøld um ein fremmandan,
    sum úr Galilea var.
    Eg sá, at hann nam við ein blindan mann,
    sum brátt síggjandi, fróur gekk.
    Hin lamni, sum einsamur, bundin sat,
    nýggja styrki í øklar fekk.

    Niðurlag: Áh, eg kendi meg drignan at honum,
    hans náði, hans signaða brá.
    Hesum fremmanda úr Galilea
    gav eg hjarta mítt heilt júst tá.

    2. Hann talaði orð, sum fekk bylgjurnar
    við eitt til at leggja seg.
    Hans myndugleiki fekk stormarnar
    at bráðtagna beinanveg.
    Í hond hans eg legði mítt lív, mítt alt,
    tá hann talaði til mín milt.
    Hvør bylgja brátt legðist, hvørt boðabrot
    fyri orðum hans: Tig, ver stilt.

    3. Tann náði, sum andlit hans lýsti av,
    eg ongantíð gloyma kann,
    tá eg í syndanna myrkri gekk,
    og undurfult hann meg fann.
    Eg eyguni fekk á tey merki djúp,
    hann í hondum og fótum ber.
    Mín Frelsari gjørdist hin fremmandi,
    sum nú vinur mín vorðin er.

    Tá ið alt er vorðið kvirt

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Tá ið alt er vorðið kvirt,
    og í sálini er kyrt,
    ein rødd er, sum úr erva til mín teskar.
    Og í andans kvirru verð
    merki eg, at hann er her,
    ið meg við lívsins klára vatni leskar.

    Niðurlag: Hann vil fáa meg í tal,
    hann, hvørs rødd eg kenni væl,
    og tað er Jesus, kongur mín og harri.
    Tagni heimsins mikla ljóð,
    so í hjartanum er ró,
    tí hann meg ynskir draga til sín nærri.

    2. Mangar røddir hoyri eg
    eins og fossar runt um meg,
    hugtakandi teir tykjast, heimsins tónar.
    Vakja má eg hvørja stund,
    so eg falli ei í blund
    og líkasælan ger, at sálin sovnar.

    3. Frelsuna mær Jesus vann,
    sálarfíggindin ei kann
    burt taka hana, men hann vil tó herja
    á mítt dirvi og mín mátt,
    tó eg falli ei í fátt,
    tí hann er nær, sum væl sítt barn vil verja.

    4. Hann vil fáa meg í tal,
    hann, ið eina vil mær væl,
    og fyri mær til Faðir sín hann biður.
    Gævi tó, at lýðin eg,
    nú hann tala vil við meg,
    má fylgja rødd hans – gera sum hann sigur.

    Á ferð og á einsligum vegi

    Orð: John Willard Peterson
    Lag: John Willard Peterson og Alfred B. Smith
    Týtt: Dagny Tróndheim (ørindini) og Øssur Berghamar (niðurlagið)
    Upprunaheiti: Surely goodness and mercy

    1. Á ferð og á einsligum vegi
    í kulda og myrkri gekk eg,
    tá Jesus, mín Frelsari, fann meg,
    í hond tók og leiðir sín veg.

    Niðurlag: :,: Bert góðska og náði skal fylgja mær
    allar dagar, eg fold eri á. :,:
    Og eg skal búgva um ævir í húsi Harrans,
    og eg skal sita við borðið honum hjá.
    Bert góðska og náði skal fylgja mær
    allar dagar, eg fold eri á.

    2. Mær hvílu til sálina troyttu
    hann gevur og varðveitir meg.
    Hann leiðir til vøtnini stillu,
    mær fylgir hvørt stig henda veg.

    3. Ber leið mín um deyðskuggadalin,
    við lið mína Frelsarin er,
    og tryggur í hond hans eg eri,
    mær bústað til reiðar hann ger.

    Við trónu Guds í Himlinum

    Orð: Charitie Lees Bancroft
    Lag: Vikki Cook
    Týtt: Øssur Berghamar
    Upprunaheiti: Before the throne of God above

    1. Við trónu Guds í Himlinum
    eitt skýli er hjá míni sál.
    Ein høvuðsprest eg havi, sum
    í náði tala kann mítt mál.
    Mítt navn er skrivað í hans hond,
    og rist í hjarta hans tað er,
    Mær forða kunnu eingi bond,
    tá hann meg verjir og meg ber.

    2. Og tá hin óndi freistar meg,
    fordømir hjarta, sál og sinn,
    Eg hyggi upp, tá síggi eg
    mín harra, sum vann sigurin.
    Hann syndafríur sjálvur var,
    men mína skuld hann tók á seg,
    Nú Faðirin á Sonin sær,
    í honum fjaldur eri eg.

    3. Vár Frelsari nú heiður fær,
    mín rættvísi er eina hann,
    ei broytist hann, sum er og var
    og lívið æviga mær vann.
    Nú kann ei deyðin gera mein,
    tí hann við blóði keypti meg.
    Mín sál er frelst og tváað rein
    og kann í honum gleða seg.

    Vit í hjørtum várum fegnast um tað verk, ið her er framt

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Vit í hjørtum várum fegnast um tað verk, ið her er framt,
    sáðið, sum í trúgv er sáað ár um ár.
    Harrans rødd her hevur ljóðað kærleiksfult og álvarsamt,
    søgan søgd er, sum kann grøða syndasár.

    Niðurlag: Harrin hevur verið góður, og hann signaði
    Orðið, sum er altíð nýtt, og ávøkst ber.
    Stór var náði Guds og megi,
    honum prísa vit við gleði,
    sum vit halda á at tæna honum her.

    2. Vitnisburðir hava ljóðað – mong ein sál varð endurfødd,
    og vit gleddust saman, signing stór tað var.
    Saman sungu vit um Jesus – lyftu upp vit vára rødd.
    Mangan kendu vit, at Himmalin var nær.

    3. Tey, sum undan hava gingið og í áliti á Gud
    tóku trúarstig – vit minnast tey í dag.
    Tí við eldhuga og ídni tey í verki tóku lut,
    og við tøkk vit minnast teirra hjartalag.

    4. Harrin Jesus er hin sami – latið okkum tí hvør sær
    halda á í trúgv og treysti hond í hond.
    Kristi afturkoma nærkast, skjótt vit eru komin har,
    stríðið endað er – á føgru heimlandsstrond.

    Kærleiki – trúfesti heim og hjúnalag fylli

    Orð: Øssur Berghamar
    Lag: Richard Charles Rodgers (Edelweiss)

    1. Kærleiki – trúfesti
    heim og hjúnalag fylli.
    Trygd í lund –
    stund um stund –
    lívsleið tykkara gylli.
    Orðsins barlast í sál og sinn
    tykkum góð vil vera.
    Ljós so bjart –
    nær og fjart –
    orðið uppi vil bera.

    2. Kærleiki – trúfesti
    framtíð tykkara myndi.
    Andans glóð,
    megi góð
    merki hjørtu og lyndi.
    Leiði tykkum um lívsins hav
    Harrans hond og megi.
    Ferðin sæl
    gerast skal
    – vard í sorg sum í gleði.

    Hann gevur meir náði, tá byrðarnar tyngjast

    Orð: Annie Johnson Flint
    Lag: Hubert Mitchell
    Týtt: Meta av Fløtum (ørindini) og Øssur Berghamar (niðurlagið)
    Upprunaheiti: He giveth more grace

    1. Hann gevur meir náði, tá byrðarnar tyngjast,
    hann styrkir enn meir, tá ið tung gerast stig.
    Er kreppan enn stór, er hans miskunn enn størri;
    um royndirnar økjast, hann økir sín frið.

    Niðurlag: Guds náði er botnleys, ómáldur hans friður,
    og aldri hans megi kann svinna avstað;
    tí av sínum veldigu, ævigu skattum
    hann gevur og gevur og gevur hvønn dag.

    2. Tá vit eru ovbyrjað, orka ei meira,
    útlúgvað og gevast á hálvari leið,
    ei ment eru longur í stríðnum at standa,
    Gud styrki tá sendir, hann svíkja kann ei.

    Hvat kann heimurin tær geva

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Hvat kann heimurin tær geva, ungi vinur,
    tú, sum eftir lívi, lukku leita man?
    Eftir stuttleika og spenningi tú strembar,
    men er hjartað vorðið trygt í tí, tað fann?
    Kanst tú hyggja fram mót hvørjum nýggjum degi,
    óttaleysur ganga fram hvørt lívsins stig?
    Á, eg spyrji: “Hvat kann heimurin tær geva,
    hevur hann tær givið nakran sannan frið?”

    Niðurlag: Nei, einans Jesus, hann kann geva sanna gleði, lív og frið
    og kann birta ljós í tíni myrku sál.
    Kom til hann, og tú skalt kenna, at hann er við tína lið
    og trygt teg føra vil á mál.

    2. Hvat kann heimurin tær geva, ungi vinur?
    Einans vónbrot, sorg og sút hann veitir tær.
    Mangur ungur, sum av honum læt seg blinda,
    syrgin mátti sanna, at hann svikin varð,
    men um tú tær venda vilt til Harran Jesus,
    hann skal frelsa teg í hesi somu stund,
    og ta gleði, sum títt hjarta tráar eftir,
    tú frá honum fáa skalt í lív og lund.

    Niðurlag: Tí einans Jesus, hann kann geva sanna gleði, lív og frið
    og kann birta ljós í tíni myrku sál.
    Kom til hann, og tú skalt kenna, at hann er við tína lið
    og trygt teg føra vil á mál.

    Eg havi Kristi kærleik

    Orð og lag: O.A. Lambert og Johnnie Hope
    Týtt: Øssur Berghamar

    1. Á Golgata, har Jesus leið deyðan fyri meg,
    hann gav sítt lív so heilagt, og friðin eigi eg.
    Nú syngi eg um hann, sum drakk ta beisku skál,
    so eg fekk Kristi kærleik í mína sál.

    Niðurlag: Eg havi Kristi kærleik í míni sál,
    :,: í míni sál, :,:
    og hann er øll mín gleði, mítt lív, mítt mál,
    tí hann livir jú í míni sál.

    2. Og um teg syndin freistar, og veikur tú tá ert
    tá minst, hans eyga vakir, hann veit um tað, tú gert.
    Á, bið hann tá um kraft, er gøtan myrk og hál,
    so kennir tú hans kærleik í tíni sál.

    Heilur, tú, sum øllum ræður

    Orð: Nikolai Frederik Severin Grundtvig
    Týtt: Øssur Berghamar

    Heilur, tú, sum øllum ræður,
    Frelsari og millummaður.
    Heimurin at tær vil søkja,
    fegin tó eg vil meg krøkja
    til tín kross og fylgja tær.

    Hvat sást tú í Himmalhøllum
    tó í mær og okkum øllum,
    at tú fórt av ljósins hæddum,
    birtir vón í sálum ræddum,
    komst at geva okkum lív?

    Men mítt hjarta, treiskt og tregið,
    mangan køvir mína megi.
    Lítið gott í mær man vera,
    hvat kann eg tær, Harri, bera
    aftur fyri kærleik tín?

    Tú, sum lívið hevur givið,
    gev, at eg av sonnum livi,
    so tú fyllir sál og sinni,
    ert í huga og í minni
    lív mítt alt og longsil mín.

    Men sum blóman má eg følna,
    hond og hjarta skulu kólna.
    Tó, um dagar munnu fækka,
    deyðan skal eg ikki smakka,
    tú tókst mína syndaskuld.

    Krossins boðskapi eg trúgvi.
    Takk, at skjótt hjá tær eg búgvi!
    Halt mær, tá tað fer at skýma,
    teska í tí síðsta tíma:
    Leiðin ber til Paradís!