Upp móti himli leitar mín andi

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Upp móti himli leitar mín andi,
    upp til mín Faðir, sum kennir mín veg.
    Tí at í hesum skugganna landi
    ofta eg fremmandan kenna kann meg.
    Heimurin kann hin kristna ei fata,
    trilvandi fram ganga kvinnur og menn.
    Náði tað er, at eg havi sæð tað
    ljósið, sum dult fyri mongum er enn.

    2. Gleðast eg kann í Frelsara mínum,
    mangan tó undrist á hansara leið.
    Hjarta kann nøtra, óttast í stríðnum,
    men eitt eg veit, at hann sleppir mær ei.
    Signað tað er, tá Andi Guds blæsur
    lív í tann lovsang, ið Harrin mær gav.
    Tónar, ið fáa rúmari ræsur
    heima frá Gudi, tá stríðið er av.

    3. Jesus, tín hond ei sleppa mær letur,
    styðjar meg, tá ið eg falli í fátt,
    Orð títt meg leiðir, kósina setur,
    mennir meg, gevur mær megi og mátt.
    Verk títt í lívi mínum tú fremur,
    gevur mær kraft til hvønn komandi dag,
    til tú í skýnum brádliga kemur,
    heintar meg heim til hin himmalska stað.

    Kærleiki – trúfesti vóru lívssterkar røtur

    Orð: Øssur Berghamar
    Lag: Richard Charles Rodgers (Edelweiss)

    1. Kærleiki – trúfesti
    vóru lívssterkar røtur
    á tí ferð,
    sum jú ber
    gjøgnum krókutar gøtur.
    Harrans hond tykkum trygt og væl
    bar um brot og boðar.
    Sáað varð;
    her og har
    Andans ávøkstur logar.

    2. Kærleiki – trúfesti
    bóru tykkum um tindar.
    Summartíð
    hjørtum í
    blástu kaldligir vindar.
    Men hann, sum er Immanuel,
    aldri hvarv hans megi.
    Hann var nær,
    uppi bar
    tykkum á hvørjum degi.

    3. Kærleiki – trúfesti
    yvir heimið enn lýsi!
    Orðið kært
    – ljós so bjart –
    tykkum kósina vísi,
    sum tit ferðina halda fram,
    vard av sterkum hondum
    – stevnandi,
    fevnandi
    ljósu himmalsins londum.

    Hátt av Himlinum til jarðar komst tú, Frelsari, hin dag

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Hátt av Himlinum til jarðar komst tú, Frelsari, hin dag.
    Undur yvir øllum undrum er tað mær.
    Kunnigur við pínu vart tú,
    míni mongu misbrot bart tú.
    Mannaættini tú fría frelsu bar.

    Niðurlag: Tú ert Kristus, tú ert Sonur Guds,
    men tú gjørdist menniskja,
    og á Golgata tú syndir mínar bar.
    Tú ert Kristus, tú ert Sonur Guds,
    upp tú stóð – halleluja,
    og vit eru frí,
    nú og alla tíð
    vit vilja prísa tær.

    2. Hátt í Himlinum tú situr nú við Faðirs høgru lið,
    høvuðsprestur vár – tín tróna ævig er.
    Fyri fólki tínum biður,
    gevur nýggja kraft og sigur,
    har vit áður snávaðu í stríðnum her.

    3. Hátt av Himlinum í skýggjunum tú kemur skjótt ein dag.
    Tá várt samfelag ei meir skal vera skert.
    Sonur Guds og millummaður,
    undurfult um allar ævir:
    Eg skal skoða teg og vera har, tú ert.

    Vit minnast aftur á ta tíðina, ið fór avstað

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Vit minnast aftur á ta tíðina, ið fór avstað,
    ímillum vinir hollar gott var vinalag.
    Mangan heit var hond,
    sterk vóru kærleiksbond,
    tá sálin stimbrað varð – í trúnni styrkt og glað.
    Tær løtur signaðu – vit aldri kunnu gloyma tær,
    tá vitnað varð við frímóði um Frelsaran.
    Og vit gleddust tá
    um øll, ið søgdu frá
    teim undurverkum, eina Jesus gera kann.

    Niðurlag: Gamlar gøtur, dýrar løtur,
    tá vit saman leitaðu á fund.
    Gamlar gøtur, friður søtur,
    minni rík um manga farna stund.

    2. Við megi sangurin um Harran mangan ljómaði,
    tá vit av hjarta sungu, alt vit vóru ment
    um tann sæla lut
    at eiga frið við Gud,
    ið er tann størsta signingin, vit hava kent.
    So broyttist tilveran, og ymisk gjørdist lívsins leið,
    men signað er, at Jesus kennir okkum væl.
    Og vit ynskja her,
    at hann, sum var og er,
    við endurnýggjan okkum aftur vitja skal.

    Niðurlag: Gamlar gøtur – við hans føtur,
    har kann sálin aftur vera glað.
    Gamlar gøtur, Harrin møtir
    tær og mær í kærleika í dag.

    Gev, Gud, at kærleikans Andi

    Orð og lag: Dave Bilbrough
    Týtt: Øssur Berghamar
    Upprunaheiti: Let there be love

    Gev, Gud, at kærleikans Andi
    nemur við kraft hvørja sál,
    fløðir um land várt við megi,
    birtir nýtt lív og nýggj mál.
    Gev, Gud, at vit skulu kenna
    kærleika Kristusar so,
    at vit við halgaðum hjørtum
    lýða hans boð.

    At leypa og at renna

    Orð og lag: Øssur Berghamar
    Viðmerking: Yrktur umleið 1970-1971.

    At leypa og at renna,
    at spæla og at flenna
    um tún og teig við javnaldrum hvønn dag –
    so stuttligt tað kann vera
    og lætt mítt hjarta gera,
    eg syngi hart og frítt í góðum lag.
    Men best av øllum var tað,
    at Jesus fekk mítt hjarta,
    hann frelsti meg og gjørdi meg til sín.
    Og nú á hvørjum degi
    eg syngja kann við gleði
    :,: um Jesus, sum er besti vinur mín. :,:

    Lívið nýtt mær varð givið

    Orð og lag: Øssur Berghamar

    1. Lívið nýtt mær varð givið,
    tá meg Frelsarin fann,
    og so leingi, eg livi,
    vil eg tilbiðja hann.
    Hann er nær allar staðir,
    kennir leið mína væl.
    Eg kann kalla hann faðir,
    trygt hann leiða meg skal.

    2. Orð hans sál mína leskar,
    føði finni eg har,
    rødd hans frið til mín teskar,
    hond hans trygt heldur mær.
    Hann, ið føðir og klæðir,
    og meg ber hvønn ein dag,
    eg kann kalla hann faðir
    og mín sál vera glað.

    3. Hann er hjá mær í royndum,
    veika barn sítt hann sær,
    bønin, biðin í loyndum,
    verður hoyrd uppi har.
    Tá ið myrkrið meg ræðir,
    tá ið lívið ger ilt,
    eg kann kalla hann faðir,
    og hann sigur: Ver stilt.

    4. Hann við blóði meg keypti,
    dýri Frelsari mín,
    hann mær ongantíð slepti,
    og hann kallar meg sín.
    Skjótt teir lívsælu staðir
    eg skal flyta upp til,
    tá mín himmalski faðir
    heim sítt barn kalla vil.

    Eg einsamur gekk og uttan mál og mið

    Orð og lag: Ira Forest Stanphill
    Týtt: Øssur Berghamar
    Upprunaheiti: Jesus and me

    1. Eg einsamur gekk og uttan mál og mið,
    mítt hjarta var byrðað, eg fann ongan frið,
    óvitandi um tann vinin, sum eg
    ei søkti – og tó – hann elskaði meg.

    Niðurlag: Í felag Jesus og eg nú ferðast saman,
    hann trygt meg leiðir í sorg og gaman,
    eg veit, hann svíkur meg ei,
    hvar enn mín fótur steig,
    og inntil lokin er leið,
    fylgjast Jesus og eg.

    2. Gerst løgin og long og vandafull mín ferð,
    um boðar og íður á leiðini er,
    so er hann mær nær, og hansara hond
    meg leiða skal trygt til himmalsins strond.

    3. Við songi hvønn dag eg framá ferðast kann,
    á landi og sjógvi eg vitni um hann,
    við hansara lið har vera eg skal,
    tí lív mítt er hans, og sál mín er sæl.