Viðurkenning

    Finnur Koba
    Orð og lag: Finnur Koba

    Láturligheit
    Tig, góða elska meg
    Hygg framvið
    Ligg framvið
    Tað man fara at laða seg
    Gleði meg

    Ynkeligheit
    Sig, hvussu man gremur seg
    Stig fyri stig
    Lið um lið
    Tað man fara at laða seg
    Keði meg

    Lat hana fara avstað, lat hana x 8

    Lat hana fara avstað, lat hana x 8

    Kerligheit
    Tú brennur meg
    So heit so heit
    Ger fortreð
    Men eg veit, at hon elskar meg
    Elskar hon meg?

    Mín russiski vinur

    Páll Oddur Lamain Rubeksen
    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Mín besti vinur er homoseksuell.
    Hann ætlar sær at byggja eitt spildurnýtt bordell.
    Sjeikurin hjá honum er gamli Per.
    Tey siga, at hann bøssast við russiskum maner.

    Sjálvur eri eg eitt sadistiskt svín.
    Meðan tey pínast, drekki eg franskt sera dýrt, gott vín
    Mínir fangar dáma sera væl mín stíl.
    Sum sadistur kann eg ikki tilláta mær at ikki hoyra ýl.

    Mín familja ræðist meg sum berur pestur.
    Tey siga, at eg skuldi verið geldur sum ein ordiligur hestur.
    Men sum prestur kann eg ikki øtast við.
    Eg havi bæði Fanan og Gud víð mína lið. Við mína lið.
    Tað ber ikki til.
    Hvat halda fólkini um tað?
    Hvat heldur mannamúgvan um tað?
    Hvat heldur Jørðin um tað?
    Hvat halda gudarnir um tað?

    Tú ert ein sigoynari
    Sigoynari, Sigoynari, Sigoynari, Sigoynari á Vaglinum.
    Sigoynari á Vaglinum.
    Sigoynari, Sigoynari, Sigoynari, Sigoynari, Sigoynari á Vaglinum.
    Sigoynari á Vaglinum.

    Nú syngja tit øll við mínum songi.
    Her liggi eg við einum krabbameins rumenskum drongi.
    Tí katólskir prestar ringja ofta til mín,
    so hesin drongurin skal so sanniliga gerast til drýl.

    Fløskubumsurin

    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Eg vakni upp og eri púra desperat eftir eini øl ella eftir einum sjussi.
    Nú má eg heldur ringja mær eftir einum bussi.
    So eg kann fara at keypa inn. Tíggju øl og tríggjar gin.
    Áðrenn tey í Rúsuni nokta mær inn.

    Eg var skipari á eini slupp, men nú havi eg drukkið alt upp.
    Og familjan, hon er langt síðani flutt.

    Tá var eg maðurin í húsinum, og makkaði tú ikki rætt, so fekst tú undir vangan.
    Í songini lá eg dagin langan.

    Eg havi ilt í øllum kroppinum, og læknin hevur givið mær Pencilin.
    Tá ið einki er at drekka, fari eg oman í Statoil at keypa mær bensin.
    Eg taki eina kodymagnyl og svølgi hana afturvið.
    Tá fái eg rúsin aftur sum vin.

    Tá eg drekki, er tað við maner, til eg skíti og mýði í buks.
    Nei, her skal eingin bestemma yvir mær.
    Tá eg liggi deyður ein dag, kunnu tey blaka meg á Velbastað,
    tí størri drukkenbolt hava tey ei sæð.

    Maðurin og lívið

    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Maðurin og lívið sita og deila eina øl.
    Samdir játta teir allar sínar illgerðir.
    Maðurin stólar ikki reiðiliga lívinum.
    Og lívið heldur, at maðurin fer at gera av við seg.
    Maðurin og lívið.

    Maðurin fortelur, hvussu hann beindi fyri familjuni.
    Og Lívið hyggur, sum um tað ikki trýr honum.
    Og heldur, at hann lýgur.

    Maðurin og lívið, teir eru bumsarnir á heimsins trom.
    Teir, sum royna at flenna, meðan teir ganga við kroniskari gron.
    Maðurin og lívið.

    Giraffurin er maðurin við tí langa hálsinum.
    Strussurin er maðurin við høvdinum undir sandinum.

    Lívið leggur til merkis, at maðurin tykist ópálítiligur.
    Leggur høvdið á blot, og varnast hvussu heitt, tað er.
    Maðurin hyggur upp á lívið og sær, hvussu sveittin heglar av.
    Hugsar við sær sjálvum, at nú er tað úti við mær.
    Maðurin og livið.

    Tekur gaffilin upp frá borðinum og ripar hann inn í síðuna.
    Hvøkkur leyp á meg, og tað var tí, eg gjørdi tað.
    Heldur tú enn eg!
    Maðurin og lívið eru paradan til heimsins enda.
    Teir eru tann seina tíðin, sum bíðar til okkurt fer at henda.
    Maðurin og lívið.

    Giraffurin er maðurin við tí langa hálsinum.
    Strussurin er maðurin við høvdinum undir sandinum

    Vælkomin til tað, vit kalla upprunan til lívið. X4

    Fram á hermótið

    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Eg búgvi í eini pappeskju.
    Við mína lið havi eg ein Border Kollie.
    Og tá eg fari inn í býin, heilsi eg uppá Gud og hvønn mann
    Seti meg niður og koyri labbarnar fram

    Men hoyri eg veruliga heima í hesum heiminum?
    Eg føli meg sum sibban aftast á skúlabeinkinum.
    Biddarin biddar tínar síðstu krónur,
    sum fara til russiskar melónir .
    Skuldi eg hjálpt tær, so sendi eg teg fram á hermótið,
    So tú kundi sæð, hvussu vaksnir menn grótu.

    Eg geri ikki peningsverk, so leingi eg fái mat á mín tallerk.
    So eg reki fyri váð og vind.
    Tey siga, tað er synd í eini býarmynd.

    Men hoyri eg veruliga heima í hesum heiminum?
    Eg føli meg sum sibban aftast á skúlabeinkinum.
    Biddarin biddar tínar síðstu krónur,
    sum fara til russiskar melónur.

    Skuldi eg hjálpt tær, so sendi eg teg fram á hermótið,
    So tú kundi sæð, hvussu vaksnir menn grótu.

    Eg búgvi í eini pappeskju.
    Við mína lið havi eg ein Border Collie

    Lúrarin

    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Eg eri vindeygað.
    Vil tú verða lúrarin, sum kagar ígjøgnum meg?
    Tú ert himmal og hav.
    Tú ert gloymdar maddrassur úti í náttúruni frá síðsta vár.

    Eg eri yvirsæddur.
    Kanska eisini eitt sindur miljøskaddur, men hvat bilar tað?
    Tá eg fyllist við gleði, sum nørist til heimsins størstu megi,
    tá føli eg meg væl.

    Eg eri Alpha og Omega í grannalagnum hjá mær.
    Um tú skikkar tær illa, so skal eg sanniliga koma eftir tær.

    Eg eri lúrarin í tínum lívi.
    Kemur tú at møta mær eitt vakurt summarkvøld?
    Eg eri lúrarin og stýri øllum himmalhválvinum.
    Eg eri lagnunnar speisemi, sum lúrir eftir øllum heiminum.

    Eg eri ikki úr hesu verð.
    Eg føli meg útstoyttan í samfelagnum.
    Og hvat ger tað so við meg?
    Eg føli meg jagstraðan,
    forfylgdan av útstoyttum mannamúgvum, ið vilja týna meg.

    Eg eri lúrarin.
    Vil tú vera vindeygað, sum skilir okkum at.
    At skilja hvønn annan.
    At kenna kenslurnar hjá hvørjum øðrum,
    nú vit berjast við svørðum.

    Eg eri Alpha og Omega í grannalagnum hjá mær.
    Um tú skikkar tær illa, so skal eg sanniliga koma eftir tær.

    Eg eri lúrarin í tínum lívi.
    Kemur tú at møta mær eitt vakurt summarkvøld?
    Eg eri lúrarin og stýri øllum himmalhválvinum.
    Eg eri lagnunnar speisemi, sum lúrir eftir øllum heiminum.

    Farvæl

    Orð og lag: Finnur Jensen/Jóan Petur á Stongunum

    Farvæl,
    eg takki fyri meg
    Nú skal
    eg fara mín veg

    Út har ið luftin er blá
    Tú kemur seinni, tá ið tíðin er røtt
    Síggjast tá

    Eg veit
    Tað nívir teg
    Og eg veit
    Tað er vónloysi
    Men hvat er lívið uttan innihald
    Hvat skal eg gera,
    tá ið pínan hevur valdið á mær?
    Valdið á mær
    Pínan hevur valdið á mær
    Valdið á mær

    Tað er tí, eg rými til himmalin
    Tú kemur seinni, tá ið tíðin er røtt
    Síggjast tá
    Síggjast tá
    Síggjast tá

    Havsins ríki

    Finnur Koba
    Orð og lag: Finnur Koba

    Randi tig, Randi tig
    Gev mær frið
    Tað kemur tær ikki við
    Mítt land hevur svikið meg
    Og fólkið gjørt mær fortreð
    Eg eri dottin útí

    Í Havsins Ríki
    Har eg svimji í kíki
    Út har, ið bylgjurnar venda

    Lat fiskin koma til mín
    Eg geri hann til vín
    So drekki eg meg mettan
    Og yrki eitt lag til tín

    Hey Neptun
    Kom við fleiri reseptum
    So eg kann styrkja meg
    Til at yrkja Randi eitt lag í dag

    Í Havsins Ríki
    Har eg svimji í kíki
    Í takt við einum valsi
    Iltin í sjónum
    Fylt við inspiratiónum
    Eg nam við heimsins enda

    Í Havsins Ríki
    Har eg svam í kíki
    Úti har, ið bylgjurnar venda
    Fullur av fiski
    Eg svimji og dyrki
    Meg sjálvan og mína Randi

    Tá tíðin er røtt

    Finnur Koba
    Orð og lag: Finnur Koba

    Enn eg eri ungur
    Men tó ov gamal til tín
    Tey kalla meg svín
    Tí noyðist eg at rýma
    Enn er pengapungur alt ov tunnur
    Til at taka teg við
    Tað gerst ikki við
    Nú farið er at skýma

    Tá tíðin er røtt
    Og hjartað er fløtt
    Tá kemur tú við

    Tá klokkan er tólv
    Vit fara á gólv
    Og sova undir sólini

    Enn er sinnið tungt
    Tó nóg lætt til at taka eitt smíl
    Tað krevur sín stíl
    At sova undir sólini
    Áin er enn breið
    Grætur allar tínar tankar á sjógv
    Hon dugir sær ikki hógv
    Hon livir enn í vónini

    Tá tíðin er røtt…

    Men hasin luktur
    Rennur eftir mær
    Og nívur so tað forslær
    Hvar bleiv hann av?
    Tú vart mín Jesus
    Tú skuldi hanga fyri mína skyld
    Tað skuldi ganga eftir míni vild
    Men hvar bleiv grøðingin av?
    Hvar bleiv hon av?

    Tá tíðin er røtt…

    Skrellimaðurin

    Páll Oddur Lamain Rubeksen
    Orð og Lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Eg spáki mær ígjøgnum miðbýin og njóti morgunfriðin.
    Og snoddi inntil bakaran.
    Er tað soleiðis lívið skal verða?
    Leiðin gongur oman til skúrarnar, har gummistivlarnir standa,
    Og trillubørurnar danda.
    Har sum kustarnir fáa frískan anda.

    Kanska eri eg eitt sindur destruktivur,
    Tí eg skeri meg sjálvan í armin.
    Og eg fleygi mær, til eg bløði.
    Eg eri ein kommunumaður, so kanska er tað ikki so løgið.

    Hygga hasin snedigi maðurin í appilsingulu draktini.
    Hann sær ræðuligur út.
    Er tað soleiðis, tú ætlar at enda?
    Hann er skommin fyri familjuna, sum eingin vil kennast við.
    Hann er eitt forferdiligt kloddafyl.
    Ja, er tað soleiðis, tú ætlar at enda?

    Kanska dáma tey meg ikki sum kommunumann.
    Eg burdi kanska heldur sagt upp.
    Hesir tankarnir fylla meg við møði.
    Eg eri ein kommunumaður, so kanska er tað ikki so løgið.

    Hygga skrellimaðurin, hvar hann kemur.
    Tey siga, at hann dugir gand.
    Og er ein yvirnatúrligur skapningur.
    Hansara vitan um okkum onnur,
    ræðir teg og meg.
    Latið okkum sleppa okkum av við hann.
    Blaka onkur hann út hiðani frá.

    Lívið hjá mær handlar um kloakkina,
    har ves-pappírini venda.
    Tá hetta fær ein enda, tá skal okkurt henda.

    Kanska vakni eg aftur sum ein brandmaður,
    har onkur av tykkum liggur lammaður.
    Kanska eri eg ikki ein fragd fyri eygað.
    Eg eri ein kommunumaður, sum gleðir seg til sín deyða.