Góðir gamlir dagar

    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Syng ein sang um góðar gamlar dagar.
    Ein, sum mamma tín sang, tá hon var ung sum tú.
    Ein, sum heldur teg vaknan um náttina.
    Lagið, sum pápi tín dansaði til í gjár.

    Eg og tú, vit liva her og nú,
    tí sama ger, vit liva bert einaferð.

    Tú spyrt, um eg vil liva í allar ævir;
    men einans tónleikurin kann tað,
    so skriva tú eitt lag.
    Sum kann røra og gleða tey, sum liva,
    og sum minnast teg fyri tann, ið tú var.

    Eg og tú, vit liva her og nú,
    tí sama ger, vit liva bert einaferð.
    Eg og tú, vit liva her og nú,
    tí sama ger, vit verða ikki verandi her,
    vit verða ikki verandi her.
    Vit liva bert einaferð.

    Alt, eg havi gjørt, alt eg havi sagt.
    Øll, eg havi kent og við øllum, sum eg havi flent, syng.

    Mitt í 60’unum

    Páll Oddur Lamain Rubeksen
    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Eg havi altíð følt meg í fremmandum hami,
    sum gest í egnum heimi,
    sum ferðamann á nýggjum teigi.

    Títt loft hevur altíð verið mítt gólv,
    sjálvt um eg búgvi niðri í kjallaranum ímillum gomlu minnunum

    Men hvønn seinnapart á beinkinum hjá mær,
    sigur tú, at eg livi mitt í 60´unum,
    sjálvt um eg eri føddur fyrst í 80´unum.

    Tú føddist í gjár, men doyr nokk í morgin
    Áðrenn hjartað slepst at blóma, spar meg fyri tín tóna.

    At ganga í óslidnum grasi upp til knøini,
    Slíkar hæddir fjala bløðini,
    sum skera teg úr køini

    Men hvønn seinnapart á beinkinum hjá mær

    Sigur tú, at eg livi mitt í 60´unum,
    Sjálvt um eg eri føddur fyrst í 80´unum.
    Tí eg livi mitt í 60´unum,
    sjálvt um eg eri føddur fyrst í 80´unum.

    Tak meg burtur

    Páll Oddur Lamain Rubeksen
    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Klokkan gongur,
    men tíðin stendur í stað.
    Segði tú við meg,
    og fór síðani tín veg;
    út á streyma sjógv,
    har ið aldurnar fara at druknað teg,
    og eg hugsaði

    Tak meg burtur her frá, sigl meg yvir um ánna.
    Langt inn í himmalin við mær,
    har eg fái eitt svar frá tær.

    Tú hevur svikið meg.
    Skrætt grundarlagið undan mær,
    sum eg svav so gott á.
    Eg lá so trygt at eg aldrin sá,
    at tú var hjá

    Tak meg burtur her frá, sigl meg yvir um ánna.
    Langt inn í himmalin við mær, har eg fái eitt svar frá tær.

    Tak meg burtur her frá – sigl meg yvir um ánna.
    Langt inn í himmalin við mær, har eg fái eitt svar frá tær,
    frá tær, frá tær, frá tær, frá tær, frá tær, frá tær, frá tær, frá tær, frá tær, frá tær, frá tær, frá tær

    Páll

    Páll Oddur Lamain Rubeksen
    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Páll, hvar eru tínir vinir? Hví goymir tú teg vekk, Páll
    Páll, hví ringir tú so sjáldan? Tú burdi sagt frá, tá tú hevur tað so, Páll

    Páll, hvar bleiv posin av, sum altíð lá so tryggur í innarlummanum?
    Páll, mann hann liggja har enn? Er tað kanska jakkin, sum er skiftur út, Páll.
    Páll, Páll, Páll

    Hey , eg eiti Páll.
    Sjálvt um húsini rapa, so havi eg tað gott.
    Farvæl og hattar var tað, vit síggjast kanska aftur ein annan dag.
    Man ikki tað, man ikki tað?

    Páll, tú endaði sum tónleikari, er tú nú so glaður fyri tað?
    Páll, sum var bangin fyri at doyggja, nú sleppur tú at liva eitt sindur longri

    Páll, kanska eg spyrji býtt, men er tað heila ikki ein stór fasada?
    Tí Páll, sum situr uppi um náttina, hann ræðist fólk uppá ein heilt annan máta.
    Páll, Páll, Páll.

    Hey, eg eiti Páll…

    Tú burdi tosa meira við mammu tína.
    Tú burdi ringt oftari til og pápa tín.
    Tú burdi tosa meira við systkini hjá tær.
    Páll, Páll

    Hey, eg eiti Páll…

    Mín russiski vinur

    Páll Oddur Lamain Rubeksen
    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Mín besti vinur er homoseksuell.
    Hann ætlar sær at byggja eitt spildurnýtt bordell.
    Sjeikurin hjá honum er gamli Per.
    Tey siga, at hann bøssast við russiskum maner.

    Sjálvur eri eg eitt sadistiskt svín.
    Meðan tey pínast, drekki eg franskt sera dýrt, gott vín
    Mínir fangar dáma sera væl mín stíl.
    Sum sadistur kann eg ikki tilláta mær at ikki hoyra ýl.

    Mín familja ræðist meg sum berur pestur.
    Tey siga, at eg skuldi verið geldur sum ein ordiligur hestur.
    Men sum prestur kann eg ikki øtast við.
    Eg havi bæði Fanan og Gud víð mína lið. Við mína lið.
    Tað ber ikki til.
    Hvat halda fólkini um tað?
    Hvat heldur mannamúgvan um tað?
    Hvat heldur Jørðin um tað?
    Hvat halda gudarnir um tað?

    Tú ert ein sigoynari
    Sigoynari, Sigoynari, Sigoynari, Sigoynari á Vaglinum.
    Sigoynari á Vaglinum.
    Sigoynari, Sigoynari, Sigoynari, Sigoynari, Sigoynari á Vaglinum.
    Sigoynari á Vaglinum.

    Nú syngja tit øll við mínum songi.
    Her liggi eg við einum krabbameins rumenskum drongi.
    Tí katólskir prestar ringja ofta til mín,
    so hesin drongurin skal so sanniliga gerast til drýl.

    Fløskubumsurin

    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Eg vakni upp og eri púra desperat eftir eini øl ella eftir einum sjussi.
    Nú má eg heldur ringja mær eftir einum bussi.
    So eg kann fara at keypa inn. Tíggju øl og tríggjar gin.
    Áðrenn tey í Rúsuni nokta mær inn.

    Eg var skipari á eini slupp, men nú havi eg drukkið alt upp.
    Og familjan, hon er langt síðani flutt.

    Tá var eg maðurin í húsinum, og makkaði tú ikki rætt, so fekst tú undir vangan.
    Í songini lá eg dagin langan.

    Eg havi ilt í øllum kroppinum, og læknin hevur givið mær Pencilin.
    Tá ið einki er at drekka, fari eg oman í Statoil at keypa mær bensin.
    Eg taki eina kodymagnyl og svølgi hana afturvið.
    Tá fái eg rúsin aftur sum vin.

    Tá eg drekki, er tað við maner, til eg skíti og mýði í buks.
    Nei, her skal eingin bestemma yvir mær.
    Tá eg liggi deyður ein dag, kunnu tey blaka meg á Velbastað,
    tí størri drukkenbolt hava tey ei sæð.

    Maðurin og lívið

    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Maðurin og lívið sita og deila eina øl.
    Samdir játta teir allar sínar illgerðir.
    Maðurin stólar ikki reiðiliga lívinum.
    Og lívið heldur, at maðurin fer at gera av við seg.
    Maðurin og lívið.

    Maðurin fortelur, hvussu hann beindi fyri familjuni.
    Og Lívið hyggur, sum um tað ikki trýr honum.
    Og heldur, at hann lýgur.

    Maðurin og lívið, teir eru bumsarnir á heimsins trom.
    Teir, sum royna at flenna, meðan teir ganga við kroniskari gron.
    Maðurin og lívið.

    Giraffurin er maðurin við tí langa hálsinum.
    Strussurin er maðurin við høvdinum undir sandinum.

    Lívið leggur til merkis, at maðurin tykist ópálítiligur.
    Leggur høvdið á blot, og varnast hvussu heitt, tað er.
    Maðurin hyggur upp á lívið og sær, hvussu sveittin heglar av.
    Hugsar við sær sjálvum, at nú er tað úti við mær.
    Maðurin og livið.

    Tekur gaffilin upp frá borðinum og ripar hann inn í síðuna.
    Hvøkkur leyp á meg, og tað var tí, eg gjørdi tað.
    Heldur tú enn eg!
    Maðurin og lívið eru paradan til heimsins enda.
    Teir eru tann seina tíðin, sum bíðar til okkurt fer at henda.
    Maðurin og lívið.

    Giraffurin er maðurin við tí langa hálsinum.
    Strussurin er maðurin við høvdinum undir sandinum

    Vælkomin til tað, vit kalla upprunan til lívið. X4

    Fram á hermótið

    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Eg búgvi í eini pappeskju.
    Við mína lið havi eg ein Border Kollie.
    Og tá eg fari inn í býin, heilsi eg uppá Gud og hvønn mann
    Seti meg niður og koyri labbarnar fram

    Men hoyri eg veruliga heima í hesum heiminum?
    Eg føli meg sum sibban aftast á skúlabeinkinum.
    Biddarin biddar tínar síðstu krónur,
    sum fara til russiskar melónir .
    Skuldi eg hjálpt tær, so sendi eg teg fram á hermótið,
    So tú kundi sæð, hvussu vaksnir menn grótu.

    Eg geri ikki peningsverk, so leingi eg fái mat á mín tallerk.
    So eg reki fyri váð og vind.
    Tey siga, tað er synd í eini býarmynd.

    Men hoyri eg veruliga heima í hesum heiminum?
    Eg føli meg sum sibban aftast á skúlabeinkinum.
    Biddarin biddar tínar síðstu krónur,
    sum fara til russiskar melónur.

    Skuldi eg hjálpt tær, so sendi eg teg fram á hermótið,
    So tú kundi sæð, hvussu vaksnir menn grótu.

    Eg búgvi í eini pappeskju.
    Við mína lið havi eg ein Border Collie

    Lúrarin

    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Eg eri vindeygað.
    Vil tú verða lúrarin, sum kagar ígjøgnum meg?
    Tú ert himmal og hav.
    Tú ert gloymdar maddrassur úti í náttúruni frá síðsta vár.

    Eg eri yvirsæddur.
    Kanska eisini eitt sindur miljøskaddur, men hvat bilar tað?
    Tá eg fyllist við gleði, sum nørist til heimsins størstu megi,
    tá føli eg meg væl.

    Eg eri Alpha og Omega í grannalagnum hjá mær.
    Um tú skikkar tær illa, so skal eg sanniliga koma eftir tær.

    Eg eri lúrarin í tínum lívi.
    Kemur tú at møta mær eitt vakurt summarkvøld?
    Eg eri lúrarin og stýri øllum himmalhválvinum.
    Eg eri lagnunnar speisemi, sum lúrir eftir øllum heiminum.

    Eg eri ikki úr hesu verð.
    Eg føli meg útstoyttan í samfelagnum.
    Og hvat ger tað so við meg?
    Eg føli meg jagstraðan,
    forfylgdan av útstoyttum mannamúgvum, ið vilja týna meg.

    Eg eri lúrarin.
    Vil tú vera vindeygað, sum skilir okkum at.
    At skilja hvønn annan.
    At kenna kenslurnar hjá hvørjum øðrum,
    nú vit berjast við svørðum.

    Eg eri Alpha og Omega í grannalagnum hjá mær.
    Um tú skikkar tær illa, so skal eg sanniliga koma eftir tær.

    Eg eri lúrarin í tínum lívi.
    Kemur tú at møta mær eitt vakurt summarkvøld?
    Eg eri lúrarin og stýri øllum himmalhválvinum.
    Eg eri lagnunnar speisemi, sum lúrir eftir øllum heiminum.

    Grannin

    Orð og lag: Páll Oddur Lamain Rubeksen

    Ein maður situr inni í mínum køki,
    og drekkur av mínum mjólkapakka.
    Eitt breyð í hondini hjá sær,
    og munnin fullan av molum.
    Kløkkur setist hann við mítt borð,
    og trívur síðan í síni orð.

    Tað var nú gott, at hurðin stóð opin hjá tær.
    Fyri einari viku síðan rýmdi daman frá mær.
    Og kaldur og svangur streyk eg aftur og fram.
    Tað var nú gott, at eg teg fann.

    Ein bøssa mást tú ikki halda meg vera.
    Við skótunum eg plagdi at marsjera.
    Hví fert tú ikki yvir til grannan,
    drep hann og sig, at tú fann hann.

    So fær tú bæði hús og bil hjá honum,
    eitt nýtt lív og eina rúgvu av konum.

    Tað fari eg at gera. Kann eg lána knívin frá tær?
    Eg fari at hevna meg, tí at daman rýmdi frá mær.
    Og so kann eg koma at vitja teg, tá eg vil.
    Eg skal passa uppá hundin, og vaska tín bil.

    Hvar skal eg fara?
    Niðan í hagan, har seyðurin stútar meg?
    Upp í luftina, har fuglurin pikkar meg?
    Niður í sjógvin, har fiskurin etur meg?
    Nei, nei, nei, nei, nei
    Eg verði her ein dag aftrat.

    Nú stendur hann har og bankar uppá.
    Grannin kemur út, men hvat hendir tá.
    Hann fer inn og spyr, um hann kann lána ein ost.
    Gaman í, men so sker hann grannan á háls.

    Amputerar bein og armar frá kroppi,
    setur seg niður. Hattar var væl sloppið.

    Nú fari eg at steikja hjernan á pannuni hjá tær.
    Eg havi einki etið, síðan daman fór frá mær.
    Og so fari eg í bað við kropp og beinum.
    Eg skal piða tey sundur, meðan eg puli teimum.

    Grannin hjá tær kemur altíð eftir mær
    Grannin hjá tær kemur altíð eftir mær
    Grannin hjá tær kemur altíð eftir mær
    Grannin hjá tær kemur altíð eftir mær