Tøkk, Faðir, fyri náttarblund

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Yrktur 18. januar 2010.

    Tøkk, Faðir, fyri náttarblund
    og hesa føgru morgunstund,
    nú sólin sær á fjøll og ong,
    og fuglar syngja fagnarsong.

    Tøkk fyri hvílu, vernd og frið
    og alt títt halga einglalið,
    sum dag og nátt er okkum hjá,
    til vit her fara foldum frá.

    Tøkk fyri alt, tú gevur mær,
    og fyri øll, mær eru kær.
    Tøkk fyri heilsu, breyð á borð
    og fyri sæla lívsins orð.

    Gud, signi tú várt føðiland,
    frá fjalli og til fjørusand.
    Varðveit, o Gud, tú fólkið alt.
    Lov, tøkk tær veri túsundfalt!

    Hin mæta morgunstundin

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Bjørn Halldórsson
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Týddur í 2002.

    Hin mæta morgunstundin
    meg minnir fyrst á teg,
    sum blíðan veitir blundin
    og einglavernd um meg.
    Hvør, Gud mín, eri eg, at tær
    so toknast at miskunna mær?

    Eg hvíldist við títt hjarta,
    tær hjá leið náttin myrk.
    Nú ljómar ljósið bjarta,
    og lív og miklan styrk
    tín nýggja miskunn lænir mær
    á hvørjum morgni, faðir kær.

    Tí vil eg heiður nýggja
    tær bera, Drottin mín,
    við treysti til tín flýggja
    og lýða vilja tín.
    Tað veri nú mítt verk og mið,
    og veit til tess mær kraft og lið.

    Lat insta verk mítt vera
    og gleði fyri meg
    at vaka, bøn tær bera
    í vón og trúgv á teg,
    og so í friðarføvning tín
    at fjala allan førning mín.

    Tá óttast ei mítt hjarta,
    tín eingil fylgir mær,
    og kom nú náttin svarta,
    tá alt mítt álit var
    á teg, o Gud, mær gylli lund,
    meg goym á teirri morgunstund.

    O, ljósins Gud, lov veri tær

    Matthías JochumssonPetur Jacob Sigvardsen
    Orð: Matthías Jochumsson
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Týddur í 2007.

    1. O, ljósins Gud, lov veri tær,
    at lív og heilsu tú gavst mær
    og faðir mín og móður.
    Eg fari upp, nú sólin skín,
    tú sendir ljós títt inn til mín.
    O, sum tú, Gud, ert góður!

    2. Tú eigur høga himnastól
    og hevur skapað hesa sól
    og alla verøld víða.
    Tú klæðir grøs á føgru fold,
    tú føðir veikan orm í mold
    og dýr og fuglin fríða.

    3. Teg lovprísa øll lívsins mál,
    teg hálova hvør mannasál,
    hon kennir góðsku tína.
    Eg veit, mín Gud, tú verjir meg,
    eg eigi at tilbiðja teg,
    ið skapti tungu mína.

    4. Títt lívsins ljós tað lýsi mær,
    so livi eg og fylgi tær
    á sonnum vísdóms vegi,
    men styrk tú mína dygd og dáð,
    lat búnast meg í Jesu náð
    til skurð á heystardegi.

    5. Tak, Gud, mín faðir, hug og hond,
    mítt hjarta, vilja, lív og ond,
    so tíni boð eg goymi.
    Í lýdni lær meg elska teg,
    nógv heldur ganga trúarveg
    enn fylgja holdi´ og heimi.

    Sunnumorgun glað so vakni eg

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Ókendur
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Týddur úr donskum í februar 2007.

    Sunnumorgun glað so vakni eg,
    eftir náttarsvøvn eg reisi meg,
    tí nú má eg skunda mær avstað,
    kvik í sunn´dagsskúla nú í dag.

    Sólin skínur bjørt har himni á,
    ella regnar tað, og luft er grá;
    Jesus, altíð kanst tú finna meg
    glað hvønn sunnudag á tínum veg.

    Kanst tú sova? Jesus rópar teg.
    Kanst tú svara: Ikki tími eg?
    Nei, tá Jesus kallar, skunda tær!
    sanna lukku tú frá honum fær.

    Jesus, tú, sum okkum tókst í favn,
    har í himli nevnir tú mítt navn,
    teskar mær í hjarta: Tú ert mín!
    Jesus, eg vil altíð vera tín.

    Nei, eingin er sum Jesus

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: R. Glomnes
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Týddur í februar 2007.

    1. Nei, eingin er sum Jesus
    tey føgru barnaár,
    og eingin er sum Jesus,
    tá ungt er lívsins vár.

    2. Nei, eingin er sum Jesus
    av vinum øllum her,
    í neyð hann aldri svíkur,
    hann hjálp mín altíð er.

    3. Nei, eingin er sum Jesus,
    tá sorgin herjar á,
    hans orð mær ugga gevur,
    við lið hann stendur hjá.

    4. Nei, eingin er sum Jesus
    á lívsins morgunstund,
    og eingin er sum Jesus,
    í deyðans síðstu stund.

    Tú signing ber á øllum leiðum tínum

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Vilhelm Gregersen
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Týddur um leið 1960.

    Tú signing ber á øllum leiðum tínum,
    tú signing fekk á halgu skírnarstund;
    tær Jesus gav, sum øllum børnum sínum,
    vón, kærleik, trúgv í tína barnalund!

    Tú signing ber í barnaheim títt kæra;
    úr hjartakeri oys tað nýggja vín
    og leska øll, ið tyst fram við tær fara;
    tí, sum tú oysir, fyllist sálin tín!

    Teim signing ber, ið her so vónleys stríða
    og kenna sorg, ja, deyðans kalda favn;
    teim fegin gev, og tolin tú kanst bíða
    til sælu stund í tryggu himnahavn!

    Teim signing ber í heimsins tokukleimi,
    – av sannleiks vegi farin burtur frá;
    teim vegin vís á lívsins orð og heimið,
    ið ævigt grundað er oss himni á!

    Tú signing ber í heidna manna hjarta,
    ja, nær og fjar har Gud ei kendur er!
    Væl megnar Harrans kærleikssól hin bjarta
    at bræða burtur frost og hjartagler!

    Tú signing ber á øllum leiðum tínum!
    Um óvinur tær tyngir lívsins veg,
    so fjálga hann við kærleiks klæðum tínum
    og fjal hann, eins og Harrin fjalir teg!

    Tú signing ber! Uppal várt sinn at vera
    sum títt, o, Jesus, tær vær skyldum alt.
    Tú signing vár, lær okkum signing bera
    og vera heimsins ljós og jarðar salt.

    Innast í sál eg ein longsul beri

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Lars K. Vig
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Týddur um jólahalguna 1978.

    1. Innast í sál eg ein longsul beri:
    leið tú meg nærri at tær!
    Harri, tú lat meg í stríðnum sjá
    arvin, sum tú goymir mær.
    Syndin meg nívir og Sátan tølir
    – leikar sítt friðleysa lag;
    men, tøkk, at eg seta kann byrðina av
    – inni við krossins træ.

    2. Stríðið eg kenni og svárar stundir,
    stúran og ivan í mær.
    Tá koma Frelsarans orð til mín:
    náðin er nóg mikið tær!
    Skuldin er strikað og syndin kvittað
    – rikin sum roykur avstað.
    Ja, takk, at tú gavst mær eitt hvíldarstað
    – inni við krossins træ.

    3. Tá ið mín Jesus á krossi doyði,
    doyði hann við fyri meg.
    Hann vil so fegin, at tú í dag
    stígur á himmalsins veg.
    Ogn tín tann æviga frelsa er,
    – bert tú teg boyggir í dag.
    Og tá skal tín útmødda sál finna frið
    – inni við krossins træ.

    Heimsins lukku royndi eg at vinna mær

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Ókendur
    Týtt: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Týddur 10. februar 1976.

    Heimsins lukku royndi eg at vinna mær,
    ongan frið hon inn í hjarta mítt tó bar;
    sál mín royndi frið at fá;
    men hon mátti friðleys gá,
    ja, eitt vónleyst myrkur yvir henni lá.

    Men ein dag tey frelsuboð tá bórust mær:
    Jesus pláss í himli tilgjørt hevur tær;
    trúgv á Jesu frelsugerð,
    – trúgvin frið í hjartað ber,
    lat so Jesus vera alttítt lív í verð!

    Hesin boðskapur mær var sum einglamál,
    upp til Jesus steig ein tøkk í míni sál,
    tí hann vildi ofra seg,
    líða deyðan fyri meg,
    opna syndarum ein sælan himnaveg.

    Mær í hjartað Jesus alla lukku bar,
    og á spurningar hann gevur fullgreitt svar.
    Tá eg legði meg á knæ
    og í sálarangist bað,
    fekk eg frið, tí Jesus leið jú í mín stað.

    Tú, sum enn ei kennir henda frelsarmann,
    tak ímóti honum, hann teg frelsa kann!
    Lukku gevur heimur ei,
    hann bert villir teg av leið;
    Jesus bert kann fylla alt títt æviskeið!

    Sum tíðin titar, øldir fara

    Petur Jacob Sigvardsen
    Orð: Petur Jacob Sigvardsen
    Viðmerking: Yrktur á nýggjárinum 2010.

    Sum tíðin titar, øldir fara,
    ein ættin kemur, onnur fer.
    Vit minnast væl tann stóra skara,
    sum borin nú til hvíldar er.
    Í øllum aldri vóru tey,
    og ymis lagnan teimum beyð.

    Hvør dagur okkum boð man bera,
    at stokkut er várt æviskeið,
    og skilnarstundin skjótt kann verða,
    tá mannabørn tað gruna ei.
    Sum grasi líkt er mannahold,
    tað visnar brátt og verður mold.

    Ja, jørð og himmal, hesi bæði,
    – tað Skriftin okkum boðar frá,
    tey brenna skulu upp í bræði,
    sjálvt frumevni tey skiljast tá.
    Men jørð og himmal, hvønn ein lut
    av nýggjum skapar Himnagud.

    Sum túsund ár er Harrans dagur.
    Í dag hin sami sum í gjár
    er Jesus Kristus, frelsarmaður;
    hann eldist ikki ótøld ár.
    Og ríki hans, sum ævigt er,
    tað verður sjónskt í nýggju verð.

    Hjálp okkum, kæri Himnafaðir,
    tá trúarinnar stríð er strítt,
    at náa heim í Himnastaðir,
    har alt er vorðið aftur nýtt,
    og at vit har tey kæru sjá,
    sum her á fold vit skildust frá.