Ein fjórðingsøld – tað er eitt skeið, ið spennir

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Ein fjórðingsøld – tað er eitt skeið, ið spennir
    frá lívsins vári út í lívsins heyst,
    vit undrast á, so skjótt, ið tíðin rennur,
    ein dag sum henda sæst tað eina best.
    So stutt tað tykist, síðan hesi bæði
    so glað og vónrík birtu hjúnalag.
    Nú annað lið tey blómandi man prýða,
    og triðja lið í vøkstri er í dag.

    2. Av sonnum er tað tí ein merkisdagur,
    og tí vit fagna vilja teimum her.
    Vit ynskja hvørjum gesti, at hann glaður
    og lívgaður til húsa aftur fer.
    Lat góðan anda hesa veitslu leiða,
    og silvurhjúnunum skal ynskjast tað,
    at Harrin náðiveingir sínar breiða
    skal yvir tey til lívsins evsta dag.

    Hjá teimum stuttligt at fylgjast er

    Orð: Nikolai Frederik Severin Grundtvig
    Lag: Christoph Ernst Friedrich Weyse
    Týtt: Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Det er så yndigt at følges ad

    1. Hjá teimum stuttligt at fylgjast er,
    sum fegin vilja í fylgi vera,
    tá tvífalt frøi hvør gleði ber,
    og helvtar munur er sorg at bera.
    Ja, tað er gaman
    :,: at ferðast saman :,:
    um kærleiksglæman
    :,: í fylgi er. :,:

    2. So hugnaligt altíð er tað búgv,
    har stór og smá draga eina línu,
    og hústrú lyftir við manni trúgv,
    og maður lyftir við hústrú síni.
    Ja, best er gaman
    :,: at lyfta saman, :,:
    tá felagsframin
    :,: er hjartamál. :,:

    3. Væl Harrin hjúnunum eydnu gav,
    sum brúdleyp sítt vilja honum búgva,
    á hvørji løtu at vita av –
    tó æviskeiðið er ymist snúgvað –
    at tað er gaman
    :,: at byggja saman :,:
    um kærleiksglæman
    :,: í fylgi er. :,:

    Upp úr blundi, Guds fólk, síggið dagur er nær

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Jens Guttesen

    1. Upp úr blundi, Guds fólk, síggið dagur er nær,
    berið lovoffur fram nú til Gud,
    gloymið ei, at av kærleika einans tað var,
    at hann gav okkum son sín í lut.
    Skýggini skiljast, og dagslýsið mennist,
    menniskjasonurin kemur nú brátt,
    um tú á foldum við Frelsaran kennist,
    tekur hann teg til sítt æviga slott.

    2. Sjálvt um eygað er svøvnligt, og høvdið er tungt,
    hygg tó upp til Guds æviga stað,
    er enn likamið gamalt – tað verður sum ungt,
    um tú væntar hin æviga dag.
    Upp við tí frelsta, tí leyskeypta skara
    – saman við teimum, sum fóru í mold –
    skulu til Kristus í skýnum vit fara
    av hesi mangan so nívandi fold.

    3. Virka tí, Harrans fólk, tala, vitna og bið,
    lat øll hoyra hitt lívgandi orð,
    so at mong kunnu hava hin æviga frið,
    tá ið heimurin her fer í sor.
    Tá við teim frelstu í ævir vit syngja:
    „Vert, vert er Lambið til heiður at fá!“
    Tá skal ei byrða, ei sorg okkum tyngja.
    Lat okkum íðin tí virka til tá!

    Signaða stað, so friðfult og ljóst

    Orð og lag: Werner Skibsted
    Týtt: Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Der er et sted så fredfullt og lyst

    1. Signaða stað, so friðfult og ljóst,
    so yndisligt fyri meg,
    har lívganarandi fyllir mítt bróst,
    leiðir á lívsins veg.

    Niðurlag: Hvar finnur tú á fold eitt stað
    so elskað sum Golgata?
    Har doyði Guds Sonur krosstrænum á
    fyri meg, syndara!

    2. Golgata hædd so vøkur er mær,
    tó í seg hon blóðið drakk
    tann dagin, Guds Sonur krossfestur varð,
    píndur í deyðan sakk.

    3. Kærleikans hav – áh, náði so stór,
    sum hevur sítt upphav har,
    tað talar við kraft – eitt veldisins kór –
    um alt, ið Jesus bar!

    4. Burt verður gloymt í Himli ein dag
    alt tað, okkum tyngdi her.
    Men ævigt vit minnast Golgata stað,
    okkum so dýrt tað er!

    Meðan saman her vit sita

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: James Langran

    1. Meðan saman her vit sita
    glað og fró í veitslulag
    við teim hjúnum, sum nú halda
    her sín stóra merkisdag,
    er tað vert at hyggja aftur
    á ta tíð, sum farin er,
    takksom móti lívsins Harra,
    hann, sum verður, var og er.

    2. Ísrael væl mátti fjakka
    ár um ár í oyðimørk,
    men tey høvdu altíð hjá sær
    halgidómin, Harrans ørk.
    Klæði teirra slitust ikki,
    skógvar vórðu ei á hol,
    yvir teim var Harrans náði,
    kærleiki og ríka tol!

    3. Øll tey frelstu hava sannað,
    hvussu stór Guds náði er,
    hann læt upp tey stongdu portur,
    uppihelt so manga ferð.
    Og tey hús, sum ærað hava
    Harrans navn í trúgv og bøn,
    eins og teirra, vit nú fagna,
    missa ikki sína løn.

    4. Tey eitt „Ebenezer“ kunnu
    reisa nú á hesum stað,
    og vit ynskja, Harrans signing
    teim skal fylgja dag um dag,
    teirra heimi, teirra virki,
    teirra gerðum, teirra ferð,
    og so eina ríka inngongd,
    tá ið tíðin liðin er!

    Eg droymdi, við himmalsins portur eg stóð

    Orð: Ókendur
    Lag: Hákun Djurhuus
    Týtt úr norskum: Petur William Háberg

    1. Eg droymdi, við himmalsins portur eg stóð
    við teimum, sum litu á Jesusar blóð;
    men millum alt fólkið tó kendi eg meg
    so einsaman, eina – eitt saknaði eg!

    Niðurlag: Einsamur, eina við portrið at stá!
    Einsamur, eina við portrið at stá!
    So álvarsamt aldri eg áður tað sá
    við himmalska portrið so eina at stá!

    2. Eg eingilin spurdi, hví kenna eg tó
    meg skuldi so eina, tá øll vóru fró.
    „Var eingin á fold, fyri Jesus eg vann,
    sum aftur eg hitta við gleði her kann?“

    3. Men eingilin segði: „Tað sást ei á tær,
    tú saman við Jesusi dagliga var.
    Gud bað teg um alt – ofrið var tær ov stórt.
    – Tað einsaman hevur við portrið teg gjørt!“

    4. Eg vaknaði aftur so tungur í lund
    og segði: „Áh, Harri, frá hesari stund
    ei partvíst, men heilt, skal eg fylgjast við tær,
    so ikki eg einsamur standa skal har!“

    Tit búgv tykkum reisið á orðsins hellugrund

    Orð: Jakob Peter Mynster Paulli
    Lag: Johan Peter Emilius Hartmann
    Týtt: Christian Matras og Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Jert hus skal I bygge

    1. Tit búgv tykkum reisið á orðsins hellugrund,
    tá vikast ei veggur í lívsins ódnarstund,
    um samlívið er í lívd av krossins træ,
    vil heimið vera vart undir tryggasta lað.
    Ei myrkrið fær makt,
    stendur krossurin vakt.

    2. Hvør gerð verði signað í bønar sterka bað,
    hvør langtan og vón vend mót himmalsins stað,
    um sól rennur upp, um kvøldið legst um lond,
    lat bønarbrúgv stíga mót heimlandsins strond.
    Har bønin fær makt,
    standa einglarnir vakt.

    3. Til hann, sum í brúdleyp í Kána boðin varð,
    sum tíðirnar skifta, tit haldið tykkum nær.
    Vælsignað hvør lon, sum Jesus kallar sín’,
    har Harrin vil dvølja, kann vatn vera vín
    og friðarsins vakt
    verja hjartnanna pakt.

    4. Gud skjól tykkum verði, til lívssól niður fer,
    tað lýsir á veg, at Gud kærleiki er,
    hann leiði tá fet í kongaborg um stund,
    har eingin skal skiljast, sum kemur á fund.
    Tá fullgjørd er sátt
    við Guds kærleikans mátt.

    In the high and heavenly places

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Jens Guttesen
    Týtt til enskt: Maurice Cox
    Upprunaheiti: Inn í høgu himmalhøll
    Føroysk útgáva

    1. In the high and heavenly places,
    on the one Eternal throne
    Reigns our God, the Lord of Glory,
    as Isaiah once was shown.
    As His train fills all the temple
    we can hear the seraphim
    Crying, Holy, Holy, Holy,
    Glory only be to Him.

    2. Then the things around us tremble
    as we hear Jehovah say:
    “Who will go and represent Me
    to the nations of this day?”
    And there burns a holy fire
    with a sin destroying glow,
    And the lips are purged and answer:
    “Here am I, Lord, I will go”.

    3. Yes, our Lord is now exalted,
    and the call comes to His own:
    Who will take the glorious message
    where the Gospel is not known?
    Are you willing? Are you ready?
    Can you claim His will to know?
    Will you answer with Isaiah –
    “Here am I, Lord, I will go”?

    Gev trænum bert eitt ár aftrat

    Orð og lag: Ókendur
    Týtt: Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Lad træet stå endnu et år

    1. „Gev trænum bert eitt ár aftrat!“
    hin víngarðsmaður bønar.
    „Tá skal eg royna alt, so at
    tann friðing væl seg lønar!“

    Niðurlag: „Eitt ár aftrat!“ hann biður nú,
    av kærleika hann brennur,
    og træið – tað er kanska tú,
    sum onga kenslu kennir!

    2. Hygg, hvussu nær hann leggur sær
    at grava og at tøða,
    langt út á kvøldið er hann har,
    má líða sárt og bløða.

    3. Men eingin ávøkstur sjá!
    Hin víngarðsmaður grætur,
    tá Harrans álvars eygnabrá
    nú trænum gevur gætur.

    4. Og rødd hans sigur: „Høgg tað um!
    Til hindurs bert tað stendur!“
    Enn Jesus frelsir hvønn tann, sum
    í trúgv til hann sær vendir!

    5. Sum træið fellur, liggur tað,
    tá einaferð tað hoknar.
    Vel ei, áh, sál, tann pínustað,
    har eldurin ei slóknar!

    Tú, Gud, sum skapti fyrsta mann

    Orð: Mary Bowly Peters (fyrra ørindi) og Petur William Háberg (seinna ørindi)
    Lag: Philipp Nicolai
    Týtt: Victor Danielsen (fyrra ørindi)

    1. Tú, Gud, sum skapti fyrsta mann
    og leiddi brúður fram til hann
    og beyð teim eitt at vera,
    í náði hygg á hetta stað,
    á hesi bæði, sum í dag
    pakt hvørt við annað gera,
    so tey
    í neyð
    sum í gleði
    á tí vegi,
    tú tey leiðir,
    liva tær til prís og heiður!

    2. Tey ja-orð góvu hjartansglað,
    vælsigna teirra hjúnalag,
    Gud, miskunnsami Faðir!
    Nú varði tey tín verndarhond,
    nú halgi tú tey kærleiksbond,
    so dagar gerast glaðir!
    Í trúgv
    sítt búgv
    lat tey byggja,
    hjá tær tryggja
    dag frá degi!
    Signa tey í sorg og gleði!