Eg droymdi, við himmalsins portur eg stóð

    Orð: Ókendur
    Lag: Hákun Djurhuus
    Týtt úr norskum: Petur William Háberg

    1. Eg droymdi, við himmalsins portur eg stóð
    við teimum, sum litu á Jesusar blóð;
    men millum alt fólkið tó kendi eg meg
    so einsaman, eina – eitt saknaði eg!

    Niðurlag: Einsamur, eina við portrið at stá!
    Einsamur, eina við portrið at stá!
    So álvarsamt aldri eg áður tað sá
    við himmalska portrið so eina at stá!

    2. Eg eingilin spurdi, hví kenna eg tó
    meg skuldi so eina, tá øll vóru fró.
    „Var eingin á fold, fyri Jesus eg vann,
    sum aftur eg hitta við gleði her kann?“

    3. Men eingilin segði: „Tað sást ei á tær,
    tú saman við Jesusi dagliga var.
    Gud bað teg um alt – ofrið var tær ov stórt.
    – Tað einsaman hevur við portrið teg gjørt!“

    4. Eg vaknaði aftur so tungur í lund
    og segði: „Áh, Harri, frá hesari stund
    ei partvíst, men heilt, skal eg fylgjast við tær,
    so ikki eg einsamur standa skal har!“

    Tit búgv tykkum reisið á orðsins hellugrund

    Orð: Jakob Peter Mynster Paulli
    Lag: Johan Peter Emilius Hartmann
    Týtt: Christian Matras og Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Jert hus skal I bygge

    1. Tit búgv tykkum reisið á orðsins hellugrund,
    tá vikast ei veggur í lívsins ódnarstund,
    um samlívið er í lívd av krossins træ,
    vil heimið vera vart undir tryggasta lað.
    Ei myrkrið fær makt,
    stendur krossurin vakt.

    2. Hvør gerð verði signað í bønar sterka bað,
    hvør langtan og vón vend mót himmalsins stað,
    um sól rennur upp, um kvøldið legst um lond,
    lat bønarbrúgv stíga mót heimlandsins strond.
    Har bønin fær makt,
    standa einglarnir vakt.

    3. Til hann, sum í brúdleyp í Kána boðin varð,
    sum tíðirnar skifta, tit haldið tykkum nær.
    Vælsignað hvør lon, sum Jesus kallar sín’,
    har Harrin vil dvølja, kann vatn vera vín
    og friðarsins vakt
    verja hjartnanna pakt.

    4. Gud skjól tykkum verði, til lívssól niður fer,
    tað lýsir á veg, at Gud kærleiki er,
    hann leiði tá fet í kongaborg um stund,
    har eingin skal skiljast, sum kemur á fund.
    Tá fullgjørd er sátt
    við Guds kærleikans mátt.

    In the high and heavenly places

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Jens Guttesen
    Týtt til enskt: Maurice Cox
    Upprunaheiti: Inn í høgu himmalhøll
    Føroysk útgáva

    1. In the high and heavenly places,
    on the one Eternal throne
    Reigns our God, the Lord of Glory,
    as Isaiah once was shown.
    As His train fills all the temple
    we can hear the seraphim
    Crying, Holy, Holy, Holy,
    Glory only be to Him.

    2. Then the things around us tremble
    as we hear Jehovah say:
    “Who will go and represent Me
    to the nations of this day?”
    And there burns a holy fire
    with a sin destroying glow,
    And the lips are purged and answer:
    “Here am I, Lord, I will go”.

    3. Yes, our Lord is now exalted,
    and the call comes to His own:
    Who will take the glorious message
    where the Gospel is not known?
    Are you willing? Are you ready?
    Can you claim His will to know?
    Will you answer with Isaiah –
    “Here am I, Lord, I will go”?

    Gev trænum bert eitt ár aftrat

    Orð og lag: Ókendur
    Týtt: Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Lad træet stå endnu et år

    1. „Gev trænum bert eitt ár aftrat!“
    hin víngarðsmaður bønar.
    „Tá skal eg royna alt, so at
    tann friðing væl seg lønar!“

    Niðurlag: „Eitt ár aftrat!“ hann biður nú,
    av kærleika hann brennur,
    og træið – tað er kanska tú,
    sum onga kenslu kennir!

    2. Hygg, hvussu nær hann leggur sær
    at grava og at tøða,
    langt út á kvøldið er hann har,
    má líða sárt og bløða.

    3. Men eingin ávøkstur sjá!
    Hin víngarðsmaður grætur,
    tá Harrans álvars eygnabrá
    nú trænum gevur gætur.

    4. Og rødd hans sigur: „Høgg tað um!
    Til hindurs bert tað stendur!“
    Enn Jesus frelsir hvønn tann, sum
    í trúgv til hann sær vendir!

    5. Sum træið fellur, liggur tað,
    tá einaferð tað hoknar.
    Vel ei, áh, sál, tann pínustað,
    har eldurin ei slóknar!

    Tú, Gud, sum skapti fyrsta mann

    Orð: Mary Bowly Peters (fyrra ørindi) og Petur William Háberg (seinna ørindi)
    Lag: Philipp Nicolai
    Týtt: Victor Danielsen (fyrra ørindi)

    1. Tú, Gud, sum skapti fyrsta mann
    og leiddi brúður fram til hann
    og beyð teim eitt at vera,
    í náði hygg á hetta stað,
    á hesi bæði, sum í dag
    pakt hvørt við annað gera,
    so tey
    í neyð
    sum í gleði
    á tí vegi,
    tú tey leiðir,
    liva tær til prís og heiður!

    2. Tey ja-orð góvu hjartansglað,
    vælsigna teirra hjúnalag,
    Gud, miskunnsami Faðir!
    Nú varði tey tín verndarhond,
    nú halgi tú tey kærleiksbond,
    so dagar gerast glaðir!
    Í trúgv
    sítt búgv
    lat tey byggja,
    hjá tær tryggja
    dag frá degi!
    Signa tey í sorg og gleði!

    Vælkomnir veri, tit gestir úr ymiskum heimum

    Orð: Sigurd Berghamar (fyrra ørindi) og Petur William Háberg (seinna ørindi)
    Lag: Ókent týskt tónaskald úr 17. øld

    1. Vælkomnir veri, tit gestir úr ymiskum heimum,
    saman við hjúnunum vígdu – at fegnast við teimum,
    sum her í dag
    góvu hvørt øðrum sítt „ja“,
    játtað av kenslum so reinum.

    2. Vit teimum ynskja av hjarta á hátíðardegi
    lukku og eydnu og signing á framtíðarvegi,
    eigi í lund
    tey Harrans frið hvørja stund.
    Hann veitir sannastu gleði.

    Nú nær er Harrans dagur – so sára nær hann er

    Orð: Ókendur
    Lag 1: Ókendur
    Lag 2: Oscar Ahnfelt
    Týtt úr norskum: Petur William Háberg
    Upprunaheiti: Snart Herrens dag er nære

    1. Nú nær er Harrans dagur – so sára nær hann er,
    tann stóra hendingin er nú í hondum,
    tí Harrans orð er skilligt, at brátt er síðsta ferð,
    at Andans megi kenst í heimsins londum.
    Tí vekingin við frelsu nú nemur land um land,
    at Andans eldur setur nú hjørtuni í brand,
    sum Jesus skjótt í skýnum skulu møta.

    2. Áh, ræðuligi dagur, tá brúðrin burtur er,
    tey heilagu ei nakrastaðni finnast,
    tí Harrans orð ei lýgur, og tað, sum orðið ber,
    í álvara vit altíð munu minnast:
    Av tveimum annað hvørvur frá kvørn og bø og song,
    hitt veldisróp tey savnar frá havi, bygd og ong.
    Áh – hvat eitt eftirmøti tá á foldum.

    3. So mangan tey til sjónleik og látur vóru her,
    men hygg: Í dýrdini vit nú tey hóma.
    Í blóðsins kraft tey stríddu, og sigur vunnin er,
    nú syngja tey í lívsins sæla ljóma.
    Í trúfesti og lýdni tey Jesus’ góvu alt,
    tí hann í kærleika tey til brúður hevði valt
    og givið teimum lut í sínum ríki.

    4. Hoyr – sonur rópar hjartkiptur: Hvar er mamma mín?
    Og hvar er pápi? Hvar er beiggi, systir?
    Hoyr – mamma grætur sára um horvna skattin sín,
    í neyð og gráti mangur verður ristur.
    Hoyr mansins róp í trongd – sum tað djúpt í hjartað sker –
    um horvnu børn og konu. Og svarið eittans er:
    Til dýrdina tey øll nú eru tikin.

    5. Tá heldur brúðrin brúdleyp í dýrd, so frí og sæl,
    at fyri tí ei orð vit kunnu finna.
    Í túsund ár Guds ríki á fold tá verða skal,
    og Antikristsins ríki burt skal svinna.
    Og eftir friðarríkisins undufullu kor
    skal dómsins tími koma og dómsins síðsta orð.
    Áh, sælur tann, í lívsins bók tá stendur.

    6. Áh, steðga nú, ið Jesus er her og kallar teg,
    tú loysast kann frá syndarinnar megi.
    Hans hjarta brast í deyða at opna tær ein veg,
    og hann vil varða teg á hesum vegi.
    Men letur tú bert hánt um, at Harrin kallar nú,
    so kann tað føra við sær, at eftir stendur tú,
    tá Jesus opinberar seg í skýnum.

    Vælkomin veri her í dag

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Philipp Nicolai

    1. Vælkomin veri her í dag!
    Vit skulu nú á hesum stað
    ein merkisdag nú halda.
    Av hjartans grund várt ynski er,
    at friður Guds skal ráða her
    og vári veitslu valda.
    Tá skal
    lívsæl
    stundin verða,
    gleði bera
    teimum kæru
    hjúnum, sum vit vísa æru!

    2. Í felag hesi mongu ár
    tey livdu gjøgnum smíl og tár,
    sum lívið øllum bjóðar;
    tann trúgvin, sum tey uppi bar,
    hon álit teim og mongum var
    – tí tøkk frá okkum ljóðar.
    Varði
    parið
    Harrans megi
    á tí vegi,
    enn tað eigur,
    navni Guds til dýrd og heiður!

    Tó skapanarverkið Gudi bar

    Orð: Petur William Háberg
    Lag: Christoph Ernst Friedrich Weyse

    1. Tó skapanarverkið Gudi bar
    sín lovsong á nýggjum degi,
    hvør blóma, hvørt djór, hvørt keldufar –
    til Skaparans stóru gleði,
    hann segði: At maðurin eina var,
    ei gott var á lívsins vegi.

    2. So skaptist við miklu guddómsvøld
    til mannin hin vakra kvinna,
    og so hevur verið øld um øld,
    at hjørtuni saman finna.
    Og tveimum vit fagna her í kvøld,
    sum skilligt hvørt annað ynna!

    3. Gud varðveiti hetta brúðarpar,
    við friði og trygd tey krýni,
    hann verji tey við hvørt fótafar
    um brekku, um dal, um sýnu,
    og yvir ta leið, enn eingin sær,
    hans náðisól altíð skíni!

    Við Frelsaran kom eg ein dag á fund

    Orð og lag: Lelia N. Morris
    Týtt: Petur William Háberg
    Upprunaheiti: ’tis marvelous and wonderful

    1. Við Frelsaran kom eg ein dag á fund,
    hann frið til hjarta mítt bar.
    Eg segði: Áh, Harri, frá hesi stund
    :,: eg lív mítt skal ogna tær! :,:

    Niðurlag: Undurfult, undurfult,
    dýrabart og undurfult,
    hvat Harrin er míni sál,
    nei, helvtin ei enn er søgd!
    Áh, tað er undurfult,
    tað er dýrabart og undurfult,
    hvat Frelsarin er fyri mína sál.
    Nei, helvtin ei enn er søgd!

    2. Frá náði til náði hann leiðir meg
    í kærleika dag um dag.
    Alt bjartari dýrdina hómi eg
    :,: á ferð til hin sæla stað. :,:

    3. Og tá tað so undurfult vera kann
    her honum at dvølja hjá,
    hvat so, tá vit einaferð síggja hann
    :,: og talu hans lýða á? :,: