Krákukvæði

    Orð: Poul F. Joensen
    Lag 1: Stígum fast á várt gólv
    Lag 2: Påskeklokken kimed mildt
    Viðmerking: Vígt heimkomu Fischer Heinesens.

    1. Hundaliðið vendi heim,
    danir bóru sorg,
    ilt var á at herja,
    tá kappar vardu borg.

    Niðurlag: Klakksvíksfólk fagnar tær,
    Fischer Heinesen.
    Søgan skal teg goyma
    millum merkismenn.

    2. Løgdu saman svikarráð
    grammir stjórnarmenn
    um við snildum tøla
    og vinna klakksvíksmenn.

    3. Bóru blíðir uppskot fram,
    semju, brøðralag,
    klakksvíkingar litu
    á Kampmanns vinarlag.

    4. Kappar løgdu vápn frá sær,
    valdu friðarleið;
    landsins oddafiskar
    brátt svíktu orð og eið.

    5. Ikki var at undrast á,
    kappar vístu tenn:
    svíkjarar á hondum
    tá tóku klakksvíksmenn.

    6. Kravdu hildna sáttargerð.
    Landsstjórn bliknaði;
    neyðarróp tá hoyrdust
    úr Føroyum langan veg.

    7. Kampmann helt á loftið upp,
    »Krákan« aftaná.
    Nýhavnsliðið legði
    við hundum landi frá.

    8. Varligt mátti fram,
    krógva úlvatenn,
    so á kattabóli
    at taka klakksvíksmenn.

    9. Úlvurin í roði kom,
    blíð var skon at sjá,
    inntil krákuskipið
    við klakksvíksbryggju lá.

    10. Tusti so á landið upp
    grefligt nýhavnslið,
    blóðhundar og kristnir
    teir nýttu sama sið.

    11. Vápnaleysir klakksvíksmenn
    toldu neyð og sorg,
    svikalist var eydna,
    tí eingin vardi borg.

    12. Gloymt teir høvdu Hitlers hond,
    men hin fransaskikk
    úr Algier-Marokko
    teir dugdu pá ein prikk.

    13. Nýhavnsgarpar knokkroyttu,
    bardu børn og sprund,
    lamdu barnakonur
    á fríu Føroya grund.

    14. Tryggur eingin, dag sum nátt,
    kundi vera tá,
    blóðhundar so kátir
    í Klakksvík áttu ráð.

    15. Myrkastova Tinganes
    fylt við kappum varð.
    Fischer hann varð settur
    sum syndabukkur har.

    16. Danir sýndu lyndi ilt,
    undraðist øll verð.
    Aldri slættast skommin
    av hesi heljargerð!

    17. Myrkrið lætti, Fischer, ver
    nú vælkomin heim,
    tú bart tyngstu byrði,
    men nú vit halda gleim.

    18. Fylkjast vit, tú merkið ber;
    nærkast hevndarstund,
    valdralið skal stevna
    á val sum vápnafund.

    19. Fyrr skal blóðið farga jørð,
    Klakksvík øll í brand,
    enn at villmenn aftur
    her seta fót á land!

    Niðurlag: Klakksvíksfólk fagnar tær,
    Fischer Heinesen.
    Søgan skal teg goyma
    millum merkismenn.

    Krákuliðið á herferð

    Orð: Poul F. Joensen
    Lag 1: Langt burt frá øðrum londum
    Lag 2: Ack Värmeland, du sköna
    Viðmerking: Annað heitið á sanginum er »Barnið á Klakksvíksgøtum«.

    1. Á, neyðars barn, hví liggur tú á gøtuni í nátt,
    hvar er tín faðir, og hvar er tín móður,
    og eigur ongan góðan tú, lítli mín, á fold
    og hevur hvørki systur ella bróður?
    Kom, reis teg, góða barnið, og kom tú heim við mær.
    Eg orki ikki, góði, so lat meg hjálpa tær,
    eg geva skal tær alt, sum tú kanst líka.

    2. Nú eru vit við hús; sig, hvat skal eg bjóða tær,
    alt, sum tú peikar á, tað skalt tú fáa;
    nú, et og drekk, mín vinur, og sig mær síðan frá,
    hvat tær er hent. Eg tína sorg skal ráða.
    Nei, aldri víkir frá mær tann heljargerð, eg sá.
    Gud gævi, eg var stórur – hart hevnt eg skuldi tá,
    at villmenn friðarfólk so bardu niður.

    3. Eg fór við móður míni eitt ørindi í kvøld;
    vit og mong onnur fylgdust har í friði;
    tá herjar fram við blóðhundum, vápn og gassum hátt
    av Krákuskipi danska nýhavnsliðið,
    og uttan orð teir slógu øll niður, børn og sprund.
    Og hevði eg havt byrsu, eg skuldi somu stund
    sent hesar heidnu hundar heim til heljar!

    Parkestonskvæði

    Orð: Poul F. Joensen
    Lag: La Marseillaise (fraklendski tjóðsangurin)
    Viðmerking: Vígdur øllum klakksvíkarkappum.

    1. Hoyrið lúðraljóð duna í fjøllum!
    Danaveldið í bardaga fer;
    Kristjan kongur við flatlendskum liði
    hevndarbrand móti landsmonnum ber:
    blóðhundar, herskip, kanónir og knøttar
    skulu seta alt Klakksvík í brand,
    herseta fría Føroyaland,
    fyri fót fella menn, børn og kvinnur.

    Niðurlag: Fram Klakksvíks valdralið,
    sýn dønum kappasið:
    ber merkið hátt og frælsisbrand
    og verji Føroyaland!

    2. Trinnir læknar, sum halda seg eiga
    Føroya fólk, hava birt hendan brand,
    landsins stýri á bláman teir drógu, –
    neyðarróp hoyrdust víða um land.
    Tey hava danir í óføri lokkað,
    og við undrandi virðing øll verð
    sær, Klakksvíksbygd albrynjað fer
    danaveldi at møta á vali.

    3. Tað er minni um læknar vit stríða
    enn um Føroya fólks frælsi í dag,
    móti kúgandi harðræðisveldi –
    allur heimurin vita skal tað –
    og mót tí sleikjandi matmaðkaranni,
    hetta blóðiglaslag, sum her býr,
    og sum sín gud á útlendskt trýr,
    háðar føðiland, merkið og málið.

    4. Fjórðingsøld vit í Grønlandi stóðu
    fyri lívið – mót dønum í stríð –
    eltir, skotnir sum villastu vargar,
    Dimma skammrósti dønum ta tíð.
    Nú eggjar dimski turkurin aftur
    klakksvíkskappar at leggja í jarn,
    ei eira gomul, moyggj sum barn –
    til eitt nýtt stokholmskt blóðbað í Føroyum.

    5. Menn, í ódnum og orrustan herdir,
    eru fosturlands verja og trygd.
    Betur danir mót Hitler seg royndu
    enn at herja á føroyska bygd.
    Torskablóð hevur, ei føroyingur er hann,
    sum, tá bróðir hans neyðstaddur er,
    ei fúsur við í stríðið fer
    til at reka heim blóðhundaliðið.

    6. Setið hart móti hørðum, nú ránsmenn
    Klakksvíksbygd vilja seta í brand,
    beita, hundtaka frímenn og kvinnur,
    leggja djarvastu kappar í band.
    Latið tað frættast um heimin so víða,
    um teir herja við eld og við svørð,
    skal blóð fyrr farga Føroya jørð,
    enn at fríbornir føroyingar dvína.

    7. Hundaliðið, tað ei tordi herja
    á albrynjaðar Klakksvíkarmenn.
    Eins og Akrabergsbóndansa minnið
    gjøgnum sjey øldir blaðungt er enn,
    skal, meðan mannkyn er á hesum klettum,
    Føroya søga um mannsevnisgerð
    boð bera vítt um hildarferð
    og teir garpar, ið Føroyaland vardu.

    Deyði Magnus Heinasonar

    Orð: Poul F. Joensen
    Lag: Hanus G. Johansen

    Siti eg eins og ljónið,
    ið lokkað í fellu er,
    bundin av donskum trælum,
    feldur á sigrandi ferð,
    sakleysur dømdur til deyða,
    – teir lúrdu mong Harrans ár –
    tó um meg sjálvan eg ikki
    felli eitt einasta tár.

    Føroyar, mítt føðiland Føroyar,
    mítt neyðar happaða land,
    hvør skal nú vera tín verja,
    og breðga mót ránsmonnum brand;
    ogn tín av landi er drigin,
    meinslað smábørn og menn,
    hertiknar fjallalands døtur:
    av harmi eg grísli tenn.

    Var bert sjórænarin verstur –
    men verri hin ránsmaður var,
    sum í tíni borg tók valdið
    og sýgur mergin úr tær,
    rakdanin feitilendi
    gjørdi mítt fjallprúða heim,
    tú ert sum ræið, har ravnar
    gorrandi halda gleim.

    Fríborna oyggjaslagið
    traðkað í díkið er.
    Eg vildi okið kvetta,
    tí siti eg bundin her,
    so djúpt er Føroyingur sokkin,
    at landsins álitismenn
    krúpa sum bankaðir hundar –
    vaknið og vísið tenn!

    Teir selja land og seg sjálvar,
    bert Danin rós teimum ber,
    hvørt leggald, ið danskt kann gala
    brátt teirra avgudur er,
    teir látast helvitis kalar
    mót landsmonnum bondskir í gerð,
    men dintil er oman høvdið,
    bert Dani í eygsjón er.

    Aldri eg skomm tær gjørdi,
    hvar eg um heimin var,
    Írarnar heim aftur rak eg
    og stygdi Skotar frá tær;
    virdur í Spanialandi,
    vítt bar eg, Føroyar, títt navn,
    Brittar og Hálandsmenn flýddu,
    orð fleyg av mær havn úr havn.

    Hoyri eg hurðar ríkja,
    hel fyri durum er,
    kundi eg gloymt tín vanda,
    eg fór sum til brúðleypsferð,
    er tað tú, kolsvarti prestur,
    skriftamál mítt tú hoyr,
    lat so Valkendorf frætta,
    hvussu ein Føroyingur doyr.

    Trýrt tú, eg óttist deyðan,
    at tú setir dirvi í meg,
    nei, hálshvíti, gudilig lótir
    rína so lítið við meg.
    Jú, tit tæna kærleikans drotti,
    sum steikja í túsundvís
    frægastu menn og kvinnur
    honum til æru og prís.

    Deyðin ein leikbróðir var mær
    við Grønlands ísbardu strond,
    á Atlants stormgoystu bylgju,
    við sólfevndu Miðalhavs lond.
    Er eitt land handan sýni,
    øll hittast á einum stað,
    men, um so er ella ikki,
    eg fái at vita í dag.

    Lær teg at ganga í deyðan
    eins og til veitslu, sum eg,
    vaktari, lat okkum fara,
    teir skulu ei bíða meg,
    vilt tú meg blinda, bøðil,
    títt neyðardýr, kennir tú meg.
    Hevur tú frætt, at Magnus
    nakrantíð bliknaði?

    Mangan mót deyðanum havi
    eg herjað og veitt honum fong
    av Turkum og Fransum, tá knøttur
    sang brakandi gravarsong;
    rist ei á hondum, trælur,
    tá tú høggur sakleysan mann,
    bið Valkendorf ikki gráta,
    tá hevndin fær kløur í hann.

    Bøðil, flyt meg úr hiemi,
    eg vamlist at liva her,
    hvar trælir seg sleikja til valdið
    eins og nú Valkendorf ger;
    øll míni brøgd og roysni
    Føroyingum vígdi eg.
    Føroyar farvæl, mín móðir,
    eydnan signi tín veg.

    Til Føroya Arbeiðarafelag

    Orð: Poul F. Joensen
    Lag: Hin tíðin, ið rann

    1. Í øldir var fjøldin í vanda og neyð
    og livdi í kúgandi korum,
    tó maður og kona og børn fyri breyð
    hart slitu, so illani lønt vóru tey,
    at ovlítið var ofta á borðum.

    2. Ei stundir tey fingu at royna sín mátt,
    í sakni mong evnarík doyðu;
    í smáttum, í kloddum, við herjandi sótt,
    tey livdu sum djórið á fávitsku nátt,
    lagnan tunga mangt lív legði oyðið.

    3. Men hugsjónamenn birtu stríðið um lond,
    og fjøldina vaktu úr dúri;
    brátt javnaðarneistin varð brimandi bál,
    sum lýsti um heim, so hvør trælkaða sál
    var sum fuglurin, sloppin úr búri.

    4. Og virkismenn vunnu sigur um lond,
    og fólkið seg loysti úr bondum.
    Nú frælsissól lýsir frá fjalli til strond;
    hin kúgaða fjøldin tók róður í hond,
    og hon stýrir nú ríkjum og londum.

    5. Nú lýsir á landi hjá fólkinum her,
    og verkamenn landslógir skriva;
    og Føroya Arbeiðarafelag, tað ger
    virkismenn sterkar, og grundarlag er.
    Og so leingi skal felagið liva!

    Várlongsil

    Orð: Poul F. Joensen (leysliga týtt úr norskum)
    Lag: Finskt fólkalag

    1. Syngjandi fuglur,
    sum hátt yvir fløtur
    boðar um summarsins signaðu løtur,
    hvar man tú gista, nú veturin hann herjar her?
    Kemur tú ei brátt?

    2. angandi blóma, sum vársólin alir,
    kínir sum mamma, við barninum spælir,
    nær manst tú læandi vakna úr svøvni upp?
    Kemur tú ei brátt?

    3. Signaða vársól, sum vekur úr moldum
    urtirnar, veturin oyddi av foldum,
    boðar, at einaferð byrjar eitt ævigt vár.
    Kemur tú ei brátt?

    Hugskot um Hargaskaldið

    Orð: Hans Dalsgaard
    Lag: So náddu tey fram
    Viðmerking: Yrktur, tá ið Poul F. Joensen doyði á jóansøku 1970

    1. Nú stendur tú, Pól,
    framman Gylta lið,
    nú lokin er líggjamansdystur.
    Og Lykla-Pætur, við knyklum í brúm,
    studerar títt syndaregistur:

    2. “Tú helt mínar “heilagu” menn fyri háð,
    ja, speirak mær sjálvan hin Gráa!
    Heldur tú sjálvur – ja, álvaratos,
    at hús tú hjá okkum kann fáa?”

    3. Hann blaðar – og hvøkkur – “Far tú bara inn!”
    Og knyklarnir síðka í hvørjum:
    “Tað var ikki tú, sum var meinbogi mest,
    fyri míni tey smáu í Føroyum!

    4. Tað eru teir harðrendu røktingarmenn,
    ið beita mær seyðin av haga.
    Teir skelka mær sálirnar, sáa út split!
    – Seg sjálvar teir gloyma at aga.”

    Liljan mín ljósa

    Poul F. JoensenHanus G. Johansen
    Orð: Poul F. Joensen
    Lag 1: Ingun Simonsen
    Lag 2: Hanus G. Johansen

    1. Kom við mær kæra,
    lat okkum fara.
    Alskleikur langur,
    vin, sól og sangur
    fevna teg, kyssa títt dúnmjúka hold.

    2. Minnini yngja,
    fuglarnir syngja –
    blómurnar anga í hásummarsól.
    Bjartasta rósueldfima drósið,
    eg fann, tá vit reiddu á lyngheiðum ból.

    3. Himnasælt kvóðu
    fuglarnir fróu
    lívsins og kærleikans ævigu ljóð.
    Glitrandi anga,
    dupult so mangar
    blómur – hvør tindur í gullglæmu vóð.

    4. Goym fragdarlagið,
    lýð á mítt kvæði,
    gloriukransar av sangum um teg.
    Hvørt spor vit treða,
    minnini læa,
    blómur og fjøll elska teg eins og eg.

    5. Einaferð kæra,
    stormarnir fara,
    oyðandi megi, elskhug og gleim:
    Vit skulu syngja
    sangir sum yngja
    um kærleikans sólgylta lívsglaða heim.

    6. Ver hjá mær drósi
    lilja mín ljósa,
    menn meg, tá heyststormar fara um skørð,
    norðlýsið aldar
    stjørnurnar kaldar,
    og mánagull skyggir á følnaðan svørð.

    7. Deytt ástartosið,
    fryst blómubrosið,
    tá skal eg minnast tín lívsdjarva sang!
    sól mín og uggi,
    aldri ein skuggi. –
    Elskaða, kom set teg her í mítt fang.

    Kvæðið um Hargarbrøður

    Poul F. JoensenHanus G. Johansen
    Orð: Poul F. Joensen
    Lag 1: Vísulag
    Lag 2: Hanus G. Johansen

    1. Eg gamal siti eina her
    á ársins síðstu nátt,
    men minnini frá bragdartíð
    mær bera nýggjan mátt.
    Tað er sum tit, ið fullu frá
    á miðjum lívsins veg,
    nú vóru her í stovuni
    og tosaðu við meg.

    2. Vit vóru manga vandaferð,
    tá ódn av fjøllum brann
    við kavarok og andróðri,
    og Røstin rísin rann;
    tí ofta løgdu vit í hav,
    tá eingin annar var, –
    um oyggin øll í skúmi vóð,
    vit lendu fullvæl har.

    3. Sat eg við skeytið, dragið tú,
    og hann við stýrisvøl,
    ei tryggari var innanborðs
    í ódn á bátafjøl:
    Av Tormansmið tá brotið bratt
    breyt yvir bát og mann,
    hann snórabeint um aldurøð
    seg næstan tóman rann.

    4. Og hinaferð vit róðu kapp
    í grind ta longu leið
    við rættar menn, vit framdu leik,
    og teir seg eirdu ei:
    Vit løgdu út av Sumbiarmøl
    – ei linnaðu ein vørr –
    so brotið javnt við æsing stóð, –
    og inn á Hvalbiarfjørð.

    5. Tá “Vaagen” fór ta gitnu ferð,
    vit vundu segl á knørr,
    og tríati útróðrarmenn
    vit førdu heim um fjørð.
    Í ódnini fell alt í fátt,
    men bróðir, tú tók ráð,
    stóð róðurbundin ættmál tvey,
    vann inn á Havnarvág.

    6. Tú, yngri bróðir, lesti teg
    til tops á Beinisvørð
    um sjeyti favna meitilberg
    og upp á grønan svørð,
    hálvtriðja hundrað favnar hátt
    tú sá í kolblátt hav,
    tó djarvur, leyshentur tú fór
    ímillum loft og hav.

    7. Við línu, lesningi og stong
    vit intu kappabrøgd:
    har eingin fótur troddi fyrr
    av okkum rás varð løgd;
    vit tóku tjúgu favna loft
    og mjógvar, bert ein tá
    á knaddar kundi krøkjast inn.
    Djúpt undir havið lá.

    8. Vit kendu ei motor og bil,
    so tungt mangt takið var
    við ár av ytstu havmiðum
    og burð um berg og skarð.
    Tó gloymdu vit ei lyst og leik,
    ei kátan veitslufund,
    í øllum førum kvóðu vit,
    sjálvt verstu vandastund.

    9. Nú tosa øll um ítróttsbrøgd
    á vøll’ og fimleikshøll,
    men lívið lærdi okkum leik
    á sjógv, um berg og fjøll.
    Um deyðin fyri eygum stóð
    vit fóru sum til dans,
    vit tonktu ei um blaðmansrós,
    ei steyp og laurberkrans.

    Tú hevur tær dýrastu perlur

    Poul F. Joensen
    Orð: Heinrich Heine
    Lag 1: Tummas Nielsen
    Lag 2: Danskt vísulag (Min Jørgen, hvor kunne du glemme)
    Leysliga týtt úr týskum: Poul F. Joensen

    1. Tú hevur tær dýrastu perlur
    og hvat tínum hugi stendst til.
    Tú hevur tey søtastu eygu –
    er meiri, tú ynskja tær vil?

    2. Um tíni søtu eygu
    havi eg yrkt væl fleir
    enn túsund ævigar sangir.
    Mín góða, hvat ynskir tú meir?

    3. Og við tínum søtu eygum
    av elskhug tú øran meg sær:
    við teimum tú knústi mítt hjarta.
    Er meiri, tú ynskir av mær?