Tann følnaða sóljan

    Orð: Poul Klein
    Lag: Vísulag (I ærlige brudefolk)
    Viðmerking: Yrktur við Gjógv í septembermánaða í 1901.

    1. Eg gekk mær ein dagin á bøin út
    við brýndum líggja í hendi.
    Eg steðgaði har, ein sólja stóð
    mín hugur sær brádliga vendi
    til hann, sum birtir lív í alt,
    og uttan hvørs varma alt er kalt.
    Tá hoyrdi eg sólju tala:

    2. “Í mai og juni eg føgur var,
    og bløð míni út eg breiddi,
    og sólin vermdi tann langa dag
    og døgg um nátt útspreiddi;
    eg gleddist við alt, ið um meg var,
    mín hugur reikaði fjart og nær,
    eg kendi ta romu gleði.

    3. Men dagarnir gingu, eg gomul varð,
    og nú eru bløðini følnað;
    og veðrið harðnaði við og við,
    og náttin tók til at kólna;
    men stelkurin hann er frískur enn,
    eg felli fyri líggjanum, ja, men
    rótin, hon verður tann sama”.

    4. – Altvaldandi faðir, eg biði teg,
    statt tú mær altíð við liðu,
    ta stund, eg eri á foldini,
    so bønliga eg teg biði,
    hjálp tú, at hjartarótin mín
    má vera frísk, so eg eri tín
    og óttist ei líggjamannin.