Arma hjarta! møddist tú?

    Orð: Rasmus Effersøe
    Lag 1: Hermann Jacobsen
    Lag 2: Peter Heise

    1. Arma hjarta! møddist tú?
    Hevur sorgin boygt teg niður?
    Hoyr nú, hvat tín biðil biður:
    Glað og fró tú vakni nú!
    Gloym tú minnini tey sáru,
    :,: gloym tú hvørja beiska táru, :,:
    frá tær fleyt!

    2. Far í dreymalandið inn;
    hvíl teg út úr øllum vanda,
    ljótir dreymar hava andað
    eitur í títt sjúka sinn.
    Brátt skal aftur sólarljósið
    :,: ala fríska heilsurósu :,:
    tær á kinn.

    Heil og sæl tú Føroya skúta

    Rasmus Christoffer Effersøe
    Orð: Rasmus Effersøe
    Lag: Knút Olsen

    1. Heil og sæl tú Føroya skúta!
    Fyri báru ikki lúta.
    Leggið allar árar út.
    Hav á lofti hvønn frían klút.

    2. Hvør, ið sjálvbjargin vil vera,
    má nú egnar byrðar bera.
    Køvir av um framburðsleið.
    Síggið til, tit villast ei!

    3. Tit, sum verða við at stýra,
    hugsið væl um farmin dýra,
    brótið ikki stýrisvøl,
    so at fólkið kemst á kjøl.

    4. Minnist allir garpar kátir:
    enn vit eru eftirbátur.
    Reisið væl upp egið búgv.
    Haldið fram í vón og trúgv.

    5. Royn úr dølskni brátt at rembast,
    lat nú allar tægrir strembast,
    meiri verk og færri orð:
    legg so knørr við knarrarborð.

    Fjallprúða heim

    Rasmus Christoffer Effersøe
    Orð: Rasmus Effersøe
    Lag: J.E. Nordblom

    1. Fjallprúða heim:
    treystligt tú stígur úr havi,
    treystligt við sól og við glaðu;
    harðlenda heim!

    2. Fornfríða land:
    onkuntíð bragdaði “slagið”,
    eftir kom trælabands lagið;
    nónskýmda land!

    3. Brimbarda land:
    synir og døtur tú átti,
    lógu við ótta í smáttu;
    stormharða land!

    4. Roykir og sót
    fjaldu tær synir og døtur,
    tey bóru spjarrar og bøtur;
    seint fekst tú bót!

    5. Fjallbygda land:
    illa tú legðist í dvala;
    aftur tó hanarnir gala;
    søgnríka land!

    6. Fátæka land:
    ognir man havið tær bjóða,
    tú eigur systrina góða;
    havgyrda land!

    7. Ríkt er títt hav,
    gevur tær treysti og megi,
    veldur tær sorgir og gleði;
    fongríka hav!

    8. Fátæka fólk:
    lítið tú virðist av monnum,
    hevur enn ilt fyri tonnum;
    nýfødda fólk!

    9. Fámenta fólk:
    fylkist tú øksl móti økslum,
    tá gerst tær stálkynt í jøkslum,
    sameinda fólk!

    Mítt vakra heim høgt móti norð

    Rasmus Christoffer EffersøeChristoph Ernst Friedrich Weyse
    Orð: Rasmus Effersøe
    Lag 1: Hans Jacob Højgaard
    Lag 2: Christoph Ernst Friedrich Weyse

    1. Mítt vakra heim høgt móti norð
    í havinum man finnast;
    har lærdi eg tað dýra orð,
    sum altíð eg vil minnast;
    tað er tað dýra Føroya navn;
    frá vøgguni til síðstu havn
    :,: tað skal mín fylgja vera :,:

    2. Har veksur ikki eik og fur,
    ei búnast hveitiakrar,
    men har við bjørg og gráu urð
    tú finnur vøllir vakrar;
    har grasið vakurt grógva man,
    sum seyðin væl uppala kann,
    :,: so har fullvæl hann trívist :,:

    3. So ógvuligar aldur har
    ímillum oyggja fara,
    nógv livandi tú ferðast sær
    ímillum sker og tara;
    og fuglarnir um summartíð
    við fjørð og sund og bratta líð
    :,: ta deyðu jørð upplíva :,:

    4. Ímeðan grasið vakurt grør,
    og sjógvurin hann brúsar,
    eg elski mína móðurjørð
    og alt tað, sum hon húsar,
    so leingi heitt mítt hjarta slær,
    í Føroyum vil eg ynskja mær,
    :,: tí her er gott at vera :,:

    Harmur og sorg burt dusast av rósum reyðum

    Orð: Rasmus Effersøe
    Lag: Tað bøtir tú fyri

    1. Smíl alt tað burtur við góðum treyst,
    sum hjartað vil tyngja og bága;
    tí ribbingsvár gevur gyltast heyst,
    um Harran tú letur ráða.

    Harmur og sorg
    burt dusast av rósum reyðum.

    2. Legg altíð sorgina aftur um bak,
    strúk fróur og lættur frá harmi,
    men hóvliga lukkuna til tín tak
    og goym hana leingi í barmi.

    3. Um myrkrið vil stjala makt og mót
    og føra fram ljótar dreymar,
    lat sól og blómur tær bera bót,
    til gleðin í æðrum streymar.

    4. Lat grátin verða sum náttardøgg,
    so lívgar mest sólarmegi,
    unga rósan í tornum so snøgg
    tá spreingir sveipið við degi.

    Harmur og sorg
    burt dusast av rósum reyðum.

    Mangar kvinnur í huganum stirdar

    Orð: Rasmus Christoffer Effersøe
    Lag: Norskt fólkalag

    1. Mangar kvinnur í huganum stirdar,
    eiga ognir og búgva í borg;
    teirra gávur í gler eru hirdar,
    tí at hjartað tað tyngist av sorg;
    á hvørjum degi
    sakna tær gleði,
    kenna ei kærleikans megi.

    2. Meðan seyður kann kódna í fonnum,
    meðan neyt leggjast avvelt í gil,
    hvør ein kvinna fær eydnu av sonnum,
    sum kann eiga tann sveinin, hon vil;
    dagur frá degi
    líður í gleði,
    kærleiki hevur ta megi.

    3. Um so búgvið alt oyðist av eldi,
    og um skriðan við teiginum fer,
    um so stormurin herskar við veldi,
    tað ei hjúnunum skilnarsótt ber:
    á hvørjum degi
    eiga tey gleði,
    styrkjast av kærleikans megi.

    Eg gleddist við smálomb

    Orð: Rasmus Effersøe
    Lag: Jógvan Nolsøe

    1. Eg gleddist við smálomb
    og blómur í líð,
    eg gleddist við heyst og við háveturstíð:
    tí summar og vár mær í huganum var,
    :,: og Magnus var vónin og várið hjá mær. :,:

    2. Eg gleddist á morgni við mortítlings ljóð,
    eg gleddist við vinfólk, sum vóru mær góð,
    eg gleddist við alt, sum á foldini er;
    :,: alt gleddi meg tvífalt, tí Magnus var her. :,:

    3. Og sólin, sum strálandi søkkur í kav
    og roða útbreiðir á land, yvir hav,
    og bylgjur, sum leika sín vakrasta leik,
    :,: tað var alt sum einki, um Magnus meg sveik. :,:

    4. Mín gleði, mín Magnus, hví drálar enn tú?
    Hví kemur tú ikki at troysta meg nú?
    Tú svíkur meg ikki, tað veit eg so vist.
    :,: Mín agnus er deyður, eg havi teg mist. :,:

    Eitt heim, eitt varandi heim ei her

    Orð: J.O. Wallin
    Týtt: R.C. Effersøe

    Eitt heim, eitt varandi heim ei her,
    ei her á jørð eg kann finna,
    tí verðin við øllum, í verðini er,
    sum blóman um heystið skal svinna;
    eg líkni mítt lív við ein skugga, ein dreym,
    við regnið í gjár, við ein fossandi streym,
    sum í veraldardýpið man renna.

    Alvaldandi faðir, tú standi mær hjá,
    at syndin ei hjarta mítt skaðar,
    at elska og akta teg læra eg má
    ta økt, sum tú lívið mær lagar,
    at liva hjá gronnum við semju og frið,
    og í øllum starvi at hava teg við,
    so styttast best útlendings dagar.

    Alfaðirs eygu jarðarríki skoða

    Orð: Rasmus Christoffer Effersøe
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    1. Alfaðirs eygu jarðarríki skoða
    við túsundfalda miskunn-milda loga;
    til vetrarrósu – inn í armóðsfjósið –
    til einkarsonin sendist dýrdarljósið.

    2. Tað ljósið bera einglar allar vegir,
    hvar børn á foldum Jesusbarnið gleðir,
    tað bjart man ljóma, – syndabundin hóma,
    at fyri teimum sprettur lívsins blóma.

    3. Lov, prís og heiður havi Drottur ríki,
    sum letur son sín verða mannalíki.
    Frá hugmóðsmeini okkum leiðir beini,
    vær søkjum eyðmjúk sess á flórgarðs steini.