Nú er lívið títt

    Orð og lag: Rani Nolsøe

    Og nú,
    tá ið heystið aftur kom
    og vit kenna hvussu tað er
    tá ið sól og summar fer

    Áh ja,
    tíðin streymar blítt framvið
    ár og mánar lið um lið
    eru vit so langt á leið

    Men innan í tær sprettir lívsins vár
    alt komandi – einki farið er
    títt blíða lyndi, tíni eygu klár
    altið – á ferð
    ein dag tú komst til mín
    og nú er lívið títt – ja títt

    OK,
    so stendur tú nú her
    bíðar tær tann stóra verð
    tú alt í huga tínum ber

    So far,
    tínar leiðir – lívið lær
    ber teir gymsteinar sum tú sær
    má tað góða fylgja tær

    Og innan í tær sprettir lívsins vár
    alt komandi – einki farið er
    títt blíða lyndi, tíni eygu klár
    altíð – á ferð
    ein dag tú komst til mín
    nú er lívið títt – ja títt

    Evropa

    Orð: Rani Nolsøe og Steintór Rasmussen
    Lag: Rani Nolsøe

    Ræðandi afturlæst mørk
    hóttandi isolatión
    gráligar storbýarmyndir
    fuglarnir flúgva úr eygsjón
    bóru teir longslar við
    og vónir túsund dreymar
    tá várið 68
    ongantíð var summar

    Men søgan er ikki til fals
    hjá teimum sum stóðu til tap
    og valdu at bíða ov leingi
    tá fólkið í gøtunum stóð
    úr Leipzig, Berlin til Pragh
    men hvør tanki gjørdist frælsur
    hvørjir múrar mundu falla
    bert tí Sesam Sesam læt seg upp

    So Evropa hvar gongur nú tín leið
    o, Evropa milljónir vita ei
    veittra tínar stjørnur brátt yvir land og mørk
    hvussu gerst Evropa sum veksur seg stórt

    Tjaldið er nú farið frá
    tey instu hjartarúm
    har nýggir múrar nú reisast brátt
    av brostnum vónum og dreymum um
    vesturheims gullkálvadans
    eitt stórvald tekur sítt skap
    úr peningavaldi til vápnaða makt
    Evropa kenst lagnan tær tung

    So Evropa hvar gongur nú tín leið
    o, Evropa tú mangan veitst ov væl
    tungur er tann arvur vit sleipa eftir teg
    vit endurreisa múrar hvar eru vit á veg

    So Evropa hvar gongur nú tín leið
    o, Evropa milljónir vita ei
    veittra tínar stjørnur brátt yvir land og mørk
    hvussu gerst Evropa sum veksur seg stórt

    Far so væl

    Orð: Steintór Rasmussen
    Lag: Rani Nolsøe

    Bundið er mítt kensluspæl
    Vovið lætt um teg
    Gleðir tú teg eisini
    Til at síggja meg
    Okkara mjúka ástarband
    Røkkur væl um hav
    Brosar sum ein kærleikssól
    Sum ikki fer í kav

    So heimurin skal ongantíð
    Bíða eftir tær
    Far so væl mín elskaða
    Heilsa blómunum frá mær
    Okkara mjúka ástarband
    Røkkur væl um hav
    Brosar sum ein kærleikssól
    Sum ikki fer í kav

    Úr hjarta mín rennur løkur
    Skolar inn til tín
    Drekk av honum, sløkk tín tosta
    Njót mitt elskhugsvín
    Tá kennist gleðin blíð
    So lívgandi og nær
    Sum ein sólarglæma ið sær

    Sangurin í tínum hjarta

    Orð: Steintór Rasmussen
    Lag: Ingi Isaksen og Rani Nolsøe

    Sangur í tínum hjarta
    Spegil í tínum brá
    Røddin í tínum barmi
    Ein medferð ið segði frá
    Ódoyggjandi uppreistrarlyndi
    Á steingólvi troddi tín dans
    Brann og køvdist kyndilin
    Uttan vit góvu tí ans

    Sløraði gongulagið
    Var sálin úr haminum frí
    Lívið vert at liva
    Bert fyri stutta tíð
    Sangurin í tínum hjarta
    Helt ongantíð heilt uppat
    Og spegilin í eygunum
    Segði ongantíð at

    Tú fleyg sum ein einsamallur eingil
    Inn í ein ókendan dag
    Har gudarnir elska tey ungu
    Eg skilji eg skilji ei tað
    sangurin í tínum hjarta
    Helt ongantíð heilt uppat
    Tú fleyg sum ein einsamur eingil
    Inn í ein ókendag dag

    Kærleikans Vallaraheim

    Orð: Steintór Rasmussen
    Lag: Rani Nolsøe

    Seinasti gesturin tømir sítt glas
    Skjótt fær tann unga barrgentan frí
    Tungur hann fer út í kuldan
    Ígjøgnum ein steindeyðan bý

    Á blindgøtu lá hetta húsið
    Har myrkursins einglar sær halda á gleim
    Sær ljósið frá slóknaðum stjørnum
    Og Kærleikans Vallaraheim

    Vælkomin til Kærleikans Vallaraheim
    Tær bjóðar ein lagnunar vals
    Hoyr streingir á leikandi hørpum í nátt
    Spæla til eydnu og fals

    Í huganum útbrendar kertur
    Livandi leitandi longsul á nátt
    Í hjartanum bankandi kenslur
    Á kærleikans vallaragátt

    Skal samvitskan æviga reika
    Hvør útruddar treða og avlívar fongd
    Ein skapan av ótta og gleði
    Í kærleikans vallaragong

    Vælkomin til Kærleikans Vallaraheim
    Tær bjóðar ein lagnunar vals
    Hoyr streingir á leikandi hørpum í nátt
    Spæla til eydnu og fals

    Tú ofrar títt heimleysa hjartað
    Hvør lokkar og freistar hvør gevur tær ans
    Livir út innastu stongslar
    Kærleikans vallaradans

    Caissa

    Orð: Rani Nolsøe og Steintór Rasmussen
    Lag: Rani Nolsøe

    Kom nú mín kæra
    lat okkum fara
    tíðin er stillað og fólkið er sett
    summarið lokkar teg bjóðar tær við
    bankar á stongslar og meinkaðan útferðarhug
    tað er nú
    tú kanst brenna ta orku ið dregur teg fram

    Óttast ei dýpini
    skoða yvir dalarnar
    vága teir tankar nú streingja seg á
    Talvborðið stendur á Nakkinum enn
    røkurnar tráddar í øldir áðrenn vit náddu fram
    og tú kann
    tindarnar klúgva og lætta tær á

    Kom nú mín góða
    um tú vilt bjóða
    mær og tær sjálvum og lívinum av
    Caissa man vísa tær sterkasta leik
    um tú telvast við heimin um tú flytur og gerst títt val
    og eg skal
    hæddirnar valla saman við tær

    Satyagraha

    Orð og lag: Rani Nolsøe

    Ongantíð eru rúmini
    so meiningsleys og køld og deyð
    sum tá veikar hendur taka um
    rimarnar í umgyrða tey

    Og ongantíð stara tómari hesir køldu gluggar
    tá eygu harinni bert síggja eitt vet
    av teirra stolna landi

    Har fólkarøddin tagnað er
    í uniformum og fastari takt
    har tann fríi tankin eins og hataður er
    sum øll tey ið best burdi tagt

    Tó okkara lív vaks ikki har
    sólin av stongslum slóknað er
    vit bera heldur dreymarnar
    enn veruleikan sum hann er

    Men aldri eg havi skammast so
    og í vreiði sæð mangan mannavin
    frá Mahatma Gandi til Luther King
    í meiningsloysi forfarist so

    Har fólkarøddin tagnað er
    í uniformum og fastari takt
    har tann fríi tankin eins og hataður er
    sum øll tey ið best burdi tagt

    Várið og lívið

    Orð: Rani Nolsøe og Steintór Rasmussen
    Lag: Rani Nolsøe

    Stíga í tungum sporum
    tíðini móti
    vetrarblómutyssið er sum
    følnandi stelkar í vindeyga tínum
    har sólin ei longur
    vann uppá fimtu hædd

    Fjakkar títt medvit millum
    háhúsaveggir
    fellur til jarðar aftur
    og endurreisist í cyperhami
    við gluggan hjá Ahmed
    har konufólk sýnast fram

    Ein dreymur er av longsli og av trá
    her á gøtunum í býnum langt langt heimanífrá

    Men brádliga kendist ljósið
    várið og lívið
    banka á dyrnar aftur
    sangir og tónar í nýggjum visjónum
    sum sparka meg úr mínum dreymum
    og minna meg á

    At morgunin leingist eftir
    nærveru tíni
    vil geva tær somu vónir
    og dirvi at baksa við frælsum veingjum
    at vera tann eingil sum
    ivaleyst býr í tær

    Og í degnum broytir skap og vísir seg
    men tá náttin einsom kemur í ytstu krókum fjalir meg

    Kendar gøtur

    Rani Nolsøe
    Orð og lag: Rani Nolsøe

    Eg gangi kendar gøtur
    og barnaminni vitja meg
    tey kveikja eina farna tíð
    eg hugsi tí um teg

    Tú vart bøur og opið tún
    fjøra, vág og neyst
    tú vart barnaleikur mín
    um vár summar og heyst

    Tú vart eisini ferð mín
    inn í ein løgnan heim
    í honum standi eg nú
    hann løgnari er enn tá
    hann hevur fullskapað meg
    men ongin sær longur teg

    Og nú eg havi mist teg
    er tað tíðin sum skapar teg
    sum eitt minni ið reikar
    dreymum mínum í

    Rósa

    Orð: Steintór Rasmussen
    Lag: Rani Nolsøe og Eyðun Nolsøe

    Rósa er nú ferðaklár, vit fylgja henni á leið,
    hon sleingir glað ein síðsta muss, og skipið fer frá kei,
    umborð er hýrurin góður, á sjónum er púra slætt,
    Rósa finnur sítt kamar og fer upp á aðru hædd.
    Tónleikur í barrini “Toi et moi, on dance?”
    hansar’ djúpu brúnu eygu vekja hennara ans (..)
    so væl, sum blómurnar anga, dansar Rósa kát,
    til hon kyssir ein vanga, tey setast niður til prát

    Eg vil liva í tí landi, har mín kensla sterkast er,
    sum ein vinur, sum ein frændi, sum kemur og er á ferð
    her heima, í Evropa og úti í stóru verð.

    Hann sigur frá síni søgu á fronskum, so frætt sum hann kann,
    eg búgvi nú í Belgia, mítt land er Afganistan,
    eg var júst fyltur fjúrtan, og lítið eg fataði tá,
    eg átti tveir eldri beiggjar, eg hoyrdi, las og sá,
    tað komu túsundtals hermenn frá grannum í “norðeyst”,
    og Rósa, kennir tú nakran, sum vil hava slíkan gest.
    Í bardøgum mist havi eg landsmenn, eg sjálvur fór í eksil,
    og hóast eg búgvi í útlegd, til land mítt eg heimaftur vil.

    Eg vil liva í tí landi, har mín kensla sterkast er,
    sum ein vinur, sum ein frændi, sum kemur og er á ferð
    her heima, í Evropa og úti í stóru verð.

    Rósa sá seg sjálva spæla við á og sand,
    sum barn var heimurin bygdin, sum ung eitt oyggjaland,
    nú hevði hon hug at ferðast, út at síggja seg um,
    og luftin kann vera vøkur, um tú siglir úr mjørkanum.
    Men undir tí bláa himli er stríð, armóð og neyð,
    í dølum og fjallalíðum er kampur um frælsi og breyð,
    í vatni og ljósi hvør blóma, sum sleppur at vaksa í frið,
    kann Rósa tað besta bert vóna fyri sítt ættarlið.

    Eg vil liva í tí landi, har mín kensla sterkast er,
    sum ein vinur, sum ein frændi, sum kemur og er á ferð
    her heima, í Evropa og úti í stóru verð.

    Eg vil liva í tí landi, har mín kensla sterkast er,
    sum ein vinur, sum ein frændi, sum kemur og er á ferð
    her heima, í Evropa og úti í stóru verð.