Nær lyftir tú høvur, Føroya tjóð

    Orð: Jóannes Patursson
    Lag: Regin Dahl

    1. Nær lyftir tú høvur, Føroya tjóð,
    og krevur, at tú skalt ráða
    í hesum landi frá tindi í flóð?
    Sig, nær vilt tú frá tær sláa
    á teir, sum ei unna tær heimarætt
    í egnum bóli, sum nú er statt.

    2. Tú hevur ligið ætt eftir ætt
    og durvað í bjarnadúri.
    Nær vaknar tú, tjóð, til at krevja tín rætt
    og brótast úr stongdum búri,
    sum grept er um teg við harðan knút?
    Tú mátti tó roynt at klovið teg út!

    3. Ella hevur tann byrgingin boygt teg so
    í myrkastovuni inni,
    at dapurskygni eina ber boð
    frá tíni fjøtraðu vinnu?
    So royn tó at fetta teg aftur um bak
    og tak so tað munandi ódnartak!

    4. So mangur bliknaður er um kinn
    um veraldar kringin víða,
    tó eftir stendur stæld og stinn
    tann fjøld, sum for frælsi vil stríða.
    So breðga ei heldur tú úr ætt,
    men rúk á føtur og krev tín rætt.

    Til Føroya ungdóm

    Orð: Jákup Dahl
    Lag 1: Regin Dahl
    Lag 2: Lars Nielsen

    1. Setið føtur í bekk, leggið árar í sjógv!
    Aftur sólin skal skína eftir kolsvarta kógv;
    Føroya ungdómur upp! Tíni framtíð ímót!
    Lat tað kennast, vit stíga enn lættir á fót.

    2. Her várt fólk átti búgv, meðan øld leið um øld,
    ofta vónglaður morgun gav sorgartungt kvøld.
    Her var stremban og stríð bæði á landi og sjógv,
    meðan fonn hekk í fjøllum og brim breyt á lógv.

    3. Tó teir livdu her fegnir, so glaðir við sítt;
    og í litføgrum líðum sá summarsól frítt.
    Og teir vardu vit lít vára dýrastu ogn:
    várt kvæði, várt mál, vára søgu og søgn.

    4. Her vit enn eiga búgv, her á heimligu grund,
    her hvør føroyingur fegnastur dvølur um stund.
    Her skal innast várt verk, og vit vilja sum teir
    várar ognir væl røkja og økja tær meir.

    5. Og várt heimland er gott, tað er fagurt og frítt;
    á sumri so læandi, lokkandi blítt.
    Tað í reinasta líni á vetri er skrýtt,
    og høvur við norðlýsis krúnu er prýtt.

    6. Her á landi er nógv, sum væl treingir til bót,
    mongum ósiðastreymi má byrgjast ímót.
    Ein so óvandin tíð ólag mangt higar dró,
    meðan frami mátti tungliga bróta sær slóð.

    7. Men tað ranga kann enn vendast aftur til rætt,
    um bert vit vilja bregða í frímannaætt.
    Hesum landi tó vit unna allir sum best,
    hetta fólkið tó liggur várum kærleika næst.

    8. Her skal innast várt verk, eitt so munandi gott,
    so skal morgunsól roða eftir ælfreku nátt.
    Tí vit firnast ei stríð, og vit geva ei grið;
    men vit halda bert fram, tí vit tekkja eitt mið.

    Ver teitur hugur mín og lund

    Orð: Thomas Kingo
    Lag: Danskt lag
    Týtt: Regin Dahl

    1. Ver teitur hugur mín og lund
    at skoða føgru himnagrund,
    har Jesus upp seg hevur;
    tú troyggi á hann dag og nátt,
    so fært tú trúnnar veingjamátt
    og tær í hæddir bregður
    tá aftur saman dregur.

    2. Tann flókan, fyri eygum dró,
    hann elti eg og haldi, tó
    hann meg ei aftur bendir;
    eg skotri meg í kógvið inn
    í trúgv, í vón, av heilum sinn.
    Hann móti mær sær vendir
    og rættir sínar hendur.

    3. Til himmals fór várt høvur heim,
    og eg vil halda mær á gleim,
    tí vissa mín mær sigur,
    at einu sinni unnast mær
    at sleppa heim í faðirs garð
    at njóta dýran sigur,
    har ið valda frygd og friður.

    4. Tað er mín ljósa hjartans trúgv,
    at hann, á himni festi búgv,
    man higar aftur leita.
    Kom, Jesus góði, kom við skund
    at opna halgu himnagrund
    teim børnum, á teg heita.
    Á, gleðistundin teita!

    5. O, verøld, hav so góða nátt,
    mín gripur er við himnagátt,
    av foldum man eg tráa.
    Gull, lystur, tign tín skulu ei
    mær leggja bágsteinar á leið;
    farvæl eg vil tær bjóða,
    kom, himmiríki góða.

    Torvskurður

    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag: Regin Dahl

    1. Um summarið altíð
    so nógv er at gera,
    letingi einans fær lætta og frið,
    er veltingin liðug, so torvið er at skera,
    heiðarnir sortna nú so við og við,
    í hvørji lág
    eru at sjá
    nýskornar gravir við móbakkum hjá.

    2. Skóleysir dreingirnir standa á eyga,
    streymar um andlitið sveittin so strítt;
    torvu á torvu so kvikir teir laða,
    ryggirnir rætta og kreppa seg títt.
    Karbleytan mógv
    bera um hógv
    genturnar, dálkaðar frá høki til skógv.

    3. Tungt fellur strevið á sólheitum degi,
    lúgvaðum manni er hvílan so kær,
    linkar hans hugur, so minkar hans megi,
    mangur man ynskja, at kvøldið var nær,
    ber tó ei til
    at steðga eitt bil,
    um millum teir røsku hann rokna seg vil.

    4. Minkar títt lívsmót, lat barmin hin tóma
    fylla seg aftur við fagurt at sjá.
    Hygg, hvussu bláber um heyggjarnar blóma,
    hygg, hvussu fípurnar veittra í lág.
    Á tjørnini har
    snákar nú sær
    eitt yndisligt, elskandi stikkantarpar.

    5. Við vanganum grønum
    og reyðbrúnum nakka
    hann kappast í litum við blomstur í líð.
    At síggja tey svimja og hoyra tey kvakka
    lyftir mítt sinni og lættir mítt stríð.
    Føgur natúr
    rekur út úr
    slittyngdum manni hans møði og stúr.

    Saxingardagur

    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag 1: Regin Dahl
    Lag 2: Kvæðalag (Veturin kom við kulda og kava)

    1. Fagur er morgunin. Sólin lær.
    Títlingur titar, og likkan lær.
    Starar á tekjuni flagsa.
    Veðrarnir royna tey sterku horn.
    Bóndin fyllir í stólpan korn;
    hann ætlar sær út at saksa.

    2. Koyrir hann kannubærar tólv
    niður í sekk; og fram á gólv
    til hønuna tveitist ein nevi;
    – gamla skrukkan hon er so rak -.
    Torvskerin stendur við hurðarbak.
    “Tak brýnið og svarva grevið.”

    3. Um fræið er gott, at vita hann fær,
    hann sáar eitt sindur í torvur tvær
    og goymir tær uppi á bita.
    Fólkið alt út á bøin fer,
    hvør lítil piltur sín haka ber,
    eingin vil inni sita.

    4. So syfta vit sáðið í svørtu jørð.
    Úr myrkrinum upp í ljós tað grør,
    saksa tað tí væl niður.
    Harvan hevur so skjótt eitt lag,
    hakin kemur so seint úr stað;
    men seigur er gamal siður.

    5. Hakarnir høgga so títt, so títt.
    Um nón og vestur tað er so lýtt.
    Tivandi genturnar anda.
    Sólin brennur á blómukinn;
    leikandi glatt er hitt unga sinn.
    Dreingirnir hvítklæddir standa.

    6. Klárarnir klappa dun í dun.
    At mylda væl, tað ger góðan mun;
    men meiri Guds signing hin sæla.
    Hann gevi oss lýkku og sól og æl;
    so grønkast bøur og hagi væl,
    og velturnar frískar næla.

    Til Føroya Løgting á 50-ára minnisdegnum

    Orð: Jóannes Patursson
    Lag: Regin Dahl
    Viðmerking: Kvøðið yviri undir Skansa á 50-ára hátíð nýggja løgtingsins ólavsøkudag 1902.

    1. Í Føroyum fyrst í fyrndartíð
    tað siður var,
    at føroyingar til Havnarbý
    teir fóru sær
    at flyta síni boð á ting
    og semja rætt;
    úr øllum oyggjunum í kring
    var tingferð frætt.

    So ymisk er tingferð í Føroyum.

    2. Tá hoyrdist mangt eitt vápnabrak
    um grøna líð
    og tókst so mangt eitt deyðatak
    í hørðum stríð’,
    tá var á tingi mannamál
    og dirvi frítt,
    tá royndist egg og hvassa stál
    um vøllir vítt.

    3. Tó minkaði um fornan mátt
    so við og við,
    so hetta tiltak tóktist gott:
    bint bara frið!
    lat ráða tann, sum hevur lært
    at brúka penn!
    Tó ikki mikið var umvart
    um løgrættumenn.

    4. So skýmdist á at enda tá,
    at fólkið svav,
    at taka, tóktist besta ráð,
    alt tingið av.
    Tá brast í hel tað lítla vald,
    sum áður var:
    Nú áttu Føroyar einki hald
    til lívgan sær.

    5. Men sum tann dimma tíðin rann
    við neyð og deyð,
    tá steig av palli kappin tann,
    ið fólki beyð
    á føtur aftur reisa seg
    alt land íkring.
    Tá fingu vit ein nýggjan veg
    og aftur ting.

    6. Nú liðin eru fimti ár
    av tingsins skeið’,
    og mangt er bøtt eitt blóðugt sár
    á Føroya leið,
    og mangt er dragnað haftið tað,
    sum áður bant,
    og komið í eitt betri lag,
    enn fyrr var vant.

    7. Men meðan vit á fundinum
    hvør ein í ser
    væl minnast, hvat við tinginum
    ið vunnið er,
    so mugu vit tó huga á
    her allir menn,
    at óført er at toga á
    tó eftir enn.

    8. Tað bágar ei, tað stendst til bót,
    tað eru ráð;
    vit hava jú ein fastan fót
    at byggja á.
    At fáa burt úr lítlum stórt
    tað fyrr er hent;
    vit troysta á, at løgting várt
    til tess er ment.

    Tí ymisk er tingferð í Føroyum.

    Nú flýgur tjaldur um heimalon

    Orð: Regin Dahl
    Lag: Pauli í Sandagerði

    1. Nú flýgur tjaldur um heimalon,
    og tjarnir glitra á føgrum tíma,
    og aldur skola, og lotið andar,
    í loti dandar hvørt eiturfon.

    Nú sova tjøldur við heimastrond.

    2. Nú bresta hógvar um vátan teig,
    og hestagneggjan um vøllir strýkur,
    og tøð og nývelt og tarin rýkur,
    tað rýkur raman um alla leið.

    3. Nú smettur eyrriði um áarsmog,
    og skjýtur dittin í fossasjóðið,
    og smábørn beistast og spæla undir,
    tá undir fjøll søkkur dagsins log.

    Dreymur

    Orð: Janus Djurhuus
    Lag 1: Vísulag (Årle om morgenen, lærken sang)
    Lag 2: Regin Dahl

    1. Meg droymdi ein so sáran dreym,
    – brátt er ljósið brunnið –
    bøga kúrdi við áarstreym
    – fátt á foldum her
    av mær varð vunnið.

    2. Har kom vindur úr hvørji ætt,
    eingin hevði frá falki frætt.

    3. Stormar kvóðu um langa leið:
    maki tín finnur aftur ei!

    4. Snøggliga hoyrdist veingja sús,
    sterka fjaðra stolta brús.

    5. Lætnaði bøgu tunga lund,
    tóktist liðin skilnarstund.

    6. Deyður datt falkur í áarstreym.
    Háðaðu fuglar: ver eym! ver eym!

    7. Tá fór bøgan á flog; í barmi
    hjartað sló sárt av sorg og harmi. –

    8. Mangur fer fuglur slíkur um heim
    – brátt er ljósið brunnið –
    eittans fjálgar um: deyðans gleim.
    – Fátt á foldum her
    av mær varð vunnið.

    Móðurmynd

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Regin Dahl
    Viðmerking: Yrktur í 1911.

    1. Meg minnist, tá eg var lítil,
    og móðir mín reiddi mær song
    og kallaði meg sín góða,
    sín óregerliga drong.

    2. Trygt legði eg høvur á kodda,
    og hon kom og setti seg
    á songarstokkinum hjá mær:
    “Kom, lat meg nú signa teg!”

    3. So signaði hon meg um ennið,
    yvir bringuna risti hon kross:
    “Legg teg í Harrans hendur,
    gev móður tíni ein koss!”

    4. Slíkt rennur mær nú í huga,
    nú náttin er myrk og long.
    Móðir mín svevur í moldum.
    Sjálvur eg reiði mær song.

    Eg svav og meg droymdi

    Orð: Rikard Long
    Lag: Regin Dahl

    1. Eg svav og meg droymdi
    ein dimman vetrardag:
    verøldin var í ólag
    og sólin stóð í stað,

    – men tað blæsur yvir heyg,
    og vætan setir mjørka mær til bága. –

    2. Har gingu vit á foldum
    og vistu eingi ráð,
    tí dagur var í heilum
    og nátt kom aldri á.

    3. So stevndu vit til fundar
    og hildu krákuting
    og mæltu pro et contra
    og møsnaðu í kring.

    4. Og gjørdu av at fara
    til gongu átjan mans
    og vita, um til loysingar
    vit kundu finna kans.

    5. Men áðrenn langt var gingið,
    so segði ein seg frá,
    ein annar legðist fyri,
    tí hann meiddi eina tá.

    6. Ein setti seg at tiva,
    og ein fekk livurhøgg,
    ein triði fór at hista
    og kravdi hvíldarstøðg.

    7. Ein hvarv í eini mýru,
    og síðan hvurvu fleir,
    og tá ið fram vit komu,
    vit vóru einans tveir.

    8. Har vóru høgar hallir
    og uddu innaní
    við hjólum og við reimum:
    eitt snilt maskinarí.

    9. Men einki hjólið mól har
    og ferð til reimar gav,
    tí hann, ið skuldi ansa øllum,
    rýtti hart og svav.

    10. So býttligt sum at líta á,
    tað gamal sær formár!
    og hesin tóktist hava fylt
    minst fleiri túsund ár.

    11. Vit blótaðu eitt sindur
    yvir henda gamla dólg,
    so fór eg fram til bróstið
    og trýsti á ein hólk.

    12. Hvørt hjólið tók at hurra,
    hvør reimum rann við mátt,
    alt stóð í einum loga,
    hin gamli vaktist brátt.

    13. Tað dunaði sum toran,
    tá hann nevaði í borð,
    og sólin fell av himni
    og fór í minsta sor.

    14. Og allir logar sløktust,
    tað var sum niðanátt,
    og hann, ið fylgdist við mær,
    í óvit fell hann brátt.

    15. Og sjálvur varð eg slongdur
    burt ígjøgnum royk og eim.
    Nú sløðist eg í myrkrinum
    og finni ikki heim.

    – men tað blæsur yvir heyg,
    og vætan setir mjørka mær til bága.