Eg fái onga ró

    Orð og lag: Regin Patursson

    Eg fái onga ró,
    fer nú á kók mítt hjartablóð,
    fegin – og tó.
    Eg dvølji við ta glóð,
    hann legði eftir,
    tá hann fór,
    har eg stóð
    tá so góð,
    nú so móð,
    leidd og óð.

    Tín longsul dró
    teg út í heim
    langt burt frá mær
    av eini søk.
    Er eingin lóg
    við grein um hvussu
    leingi eg skal
    ganga støk?
    Eg verði svøk,
    tað ger mær mein,
    kom heldur heim,
    kom heldur heim!

    Í Singapore!
    Um bert vit kundu verið
    saman nú
    umborð.
    Men einki orð!
    Frá Melbourne heldur
    einki svar, hvat
    nú, hvat nú,
    nær skrivar tú?
    Nú noyðist eg
    at gloyma teg,
    at gloyma teg!

    Kavaborgin

    Orð: Regin D. Patursson
    Lag: Snowflake

    Hey, halló kavaflykra,
    eg vil so fegin hav’ at vita,
    hvaðan’ tú kemur.
    Tá ið tú nemur meg, ert tú vát.
    Hey, halló kavaflykra,
    tit fjala fjøll og dalar – glitra,
    tá kuldin kínir,
    balla tit dýnur omaná.

    Av møði
    leggjast á bøin
    og verða til ein mjúkan dúk.
    Har rulli eg tykkum,
    tá ið eg fari út.
    Eg byggi upp
    og so flyti eg
    inn í mína kavaborg.
    Har skal eg liva
    alt uttan sút og sorg.

    Ein vaktarmann
    má eg hava, hann
    ber hjálm, ið er ein spann.
    Hann verjir meg,
    tá ið risar herja á.
    “Nú ráði eg
    her í borgini!”
    Og eg rópi hart: “Kom ann!!”
    Men eingin torir.
    Hvat skal eg finna upp á.

    Men brátt
    varð borgin í minna lagi.
    Eg bygdi meira aftrat.
    Tá hendi nakað,
    og vita tit nú hvat?
    Tað fór at dropa,
    eg fór at kroka,
    og eg minnist at eg græt,
    tá takið datt niður-yvir-meg
    har, ið eg sat.

    Pynta jólamann

    Orð: Regin D. Patursson
    Lag: Enskt fólkalag

    Nú skulu vit gera ein lítlan fittan jólamann.
    Ímeðan vit syngja, skulu vit skiftast um at pynta hann.
    Troyggjuna fyrst vit lata hann í, og hon skal vera reyð.
    Alt hetta stríð, tað tekur jú tíð, men her er ongin neyð.
    Á, á, nú sær út til, at hon er eitt sindur víð.
    Tað ger kanska minni, tí tá er hon góð at dansa í.

    Reis teg nú upp, gev onkrum eitt klemm, tað gera jólamenn.
    Set teg so aftur, tí at vit eru ikki liðug enn.
    Nøsin er bleik. Hon fær ein blett av reyðum, so hon sæst.
    Og nú er klárt at fara í holt við tað, sum kemur næst.
    Eru øll til reiðar? Hetta her má ganga væl.
    Syngja vit ímeðan, gongur hesin leikur sum eitt spæl.

    Hosurnar vit draga upp á tey nakað stuttu bein.
    Eisini má hann frá okkum fáa eina góða reim.
    Kemur eitt lot, fær hann eitt kot at hita kroppin við.
    Skeggið er hvítt, ja, og tað er sítt og húgvan jólalig.
    Nú er hann í „galla“, hann má fáa vøttir við.
    Tí hann skal ígjøgnum skalvar, kanska vaða heilt upp undir mið.

    Vætturin

    Orð: Regin D. Patursson
    Lag: Enskt fólkalag

    Eg heingi mær hosuna upp aftur í ár og so
    leggi eg meg í songina at bíða,
    nú síggja eg má, hvaðan hon kemur frá,
    vætturin blíða.
    Eg vil teimum takka, sum geva mær pakka,
    og soleiðis eigur tað at vera.
    Tó enn er hon altíð komin so seint,
    at har er onki at gera.

    Eg veit, tá tað er bølamyrkt,
    tá kemur hon oman;
    men hví kann hon aldri koma,
    áðrenn eg eri sovnað?

    Í morgun ein dukka lá í míni hosu og
    ein myrkabrún sukurláta,
    og tað man so alt verða koyrt í so seint,
    at eg ikki sá tað;
    men nú skal eg hitta tann vætturin, ja,
    um eg als ikki aftur skal blunda.
    Eg snorki og royni at látast sum um
    og lumpi hana útundan.

    Og kemur hon fram við posa og spann
    eftir gólvinum vøkur og varin,
    eg takki so varliga, sum eg nú kann,
    áðrenn hon er farin.
    Eg mussi hana á snýðið og leggi meg aftur
    og bíði til næsta morgun.
    „Vælsignaða vættur, kom aftur til mín
    við nógvum pakkum!“

    Men kanska tá ið hon skilur,
    at eg als ikki sovi,
    hon kvøkkur og fer aftur út
    ígjøgnum lyklarholið.

    Dýrt fyri meg

    Orð og lag: Regin Patursson

    Dýrt fyri meg og dýrt fyri teg!
    Ein vil hava kei, og annar hava veg.
    Spyrji tykkum øll, sigið mær,
    hvør skal gjalda gildið her?

    Skip og rættir knassar
    skulu draga net og trossar
    fylla fullar fiskakassar
    kloss uppundir lúkurnar – og
    selja fiskin fyri pengar!

    Lítið várt land, men ríkt er várt hav.
    Dreingir skulu draga frá botninum av
    tann fisk, ið smakkar væl, og sum
    svangar magar metta skal.

    Djarvt hugsi eg og tykum langt fram.
    Neyvan hevur nakar sæð treiskari mann – hann
    heldur uppá sítt – til tann
    síðsta slintran slitna man!

    Helena hara

    Orð: Alf Prøjsen
    Týtt: Regin D. Patursson

    Helena hara er so glað í dag.
    Tá klokkan ringir spelar hon avstað,
    slongir taskuna upp á sítt gráa skinn,
    so niðan brekkuna og upp á fjallatind.

    Long aftan og stutt framman.
    Á sum hon rennur, sigur mamman.

    Helena hara er so snotilig,
    hon situr friðarlig og fylgir við,
    bustar altíð tenn og er so fín og rein.
    Hon tuskar sum eitt fok á hvítum fannum heim.

    Helena etur bæði gras og lyng.
    Hon er so kring at dansa runt í ring.
    Tá tað frystir og er stilt – er lagið gott,
    og mánin skínur á tær eina heila nátt.

    Men ofta er Helena hara svong.
    Á fjøru kemur hon at eta tang.
    Tó, – hon noyðist hvørja ferð at hugsa um,
    hvussu vamdamikið er við bilunum.

    Mót’ jólum stákast tær við jólamat.
    Tær snøgga holuna og hjálpast at.
    Reinska veggirnar og feia alt útum.
    Tað er so nógv at gera undan jólunum.

    Helena strýkur sína skjúrtuflipp
    og greiðir sær sín mjúka halasnipp.
    Longu oyrini hon leggur afturá.
    Bert nøsin er í dimmum – annars er hon grá.

    Helena erpar sær, tá hon fer út.
    Hon fær sær nógva ferð og bóltar rút.
    Allan seinnapartin eru tær í sving –
    skýmir, fer hon inn at gera skúlating.

    Á fjallatindinum er bert og kalt.
    Tann oyralanga sær og hoyrir alt.
    Ovast uppi vetrarklødd hon situr nú
    og bíðar eftir jólaaftan eins og tú.

    Stutt framman – long aftan.
    Hon gleðir seg til jólaaftan.

    Sleðurokk

    Orð: Regin D. Patursson

    Lat teg væl í
    tak sleðuna við – jaaa!!
    Skjótt fara vit omaneftir á glið.
    Halt fast (tí tað rýkur so illa tá)
    í mær (annars liggja vit eftirá).
    Brekkan er brøtt,
    og sleðan gongur skjótt,
    hon fýkur sum ein rakett.

    Eru øll her,
    sum starturin er? – jaaa!!
    Nú ræður um at fáa sær ferð.
    Halt fast (tí tað rýkur so illa tá)
    í mær (annars liggja vit eftirá).
    Brekkan er brøtt,
    og sleðan gongur skjótt,
    hon fýkur sum ein rakett.

    Jarðrokk og blues,
    kitlandi brús.
    Bert kuldakrákur
    fara til hús.
    Halt fast (tí tað rýkur so illa tá)
    í mær (annars liggja vit eftirá).
    Brekkan er brøtt,
    og sleðan gongur skjótt,
    hon fýkur sum ein rakett.

    Koma á mál
    við róp og skrál – jaaaa!!
    Klárt nummar eitt,
    henda sleðan er hál.
    Halt fast (tí tað rýkur so illa tá)
    í mær (annars liggja vit eftirá).
    Brekkan er brøtt,
    og sleðan gongur skjótt,
    hon fýkur sum ein rakett.

    Onkur datt av.
    Vit rendu útav
    og eftir høvdinum
    øll undir kav.
    Halt fast (tí tað rýkur so illa tá)
    í mær (annars liggja vit eftirá).
    Brekkan er brøtt,
    og sleðan gongur skjótt,
    hon fýkur sum ein rakett.