Vælkomin Guðs einglaflokkur ver

    Orð: Grundtvig
    Týtt: Rólant Lenvig

    1. Vælkomin Guðs einglaflokkur ver
    úr høgum himnasali;
    tú skærasta sólskinsbúna ber
    í heimsins skuggadali;
    tú spáar gott ár, um hart er gler,
    til fugl og urt og smalu.

    2. Vælmøttur á breyt við kirkjulið,
    á snjó um midnáttsnarið.
    Tit sessist við borðið lið um lið,
    ei berið jól av garði!
    O, gangið ei várar dyr framvið,
    tann smeit tit okkum sparið.

    3. Við brosandi eygum, findarglað,
    í vøggum og í seingjum,
    vit stetlingar hava rað á rað,
    sum blómurnar í eingjum;
    og syng fyri teim eitt títlingslag,
    so slær í hjartastreingjum.

    4. So droyma tey Betlehem í gleim,
    um mangt er heilt úr lagi,
    tey droyma tó satt um barnsins heim,
    um fjós og hoyggj og mæið,
    tey droyma, tey spæla jól við teim,
    sum kvóðu heiðurskvæði.

    5. So vakna tey árla morgun glað,
    ei nøkur sút kann tyngja,
    vit hoyra eitt fagurt jólalag,
    sum tey av hjarta syngja,
    tí ljómar so blítt um allan stað,
    tá jólaklokkur ringja.

    6. Tá dansa í ský Guðs einglalið
    á sálmarøddum víða,
    tá býður Várharra teim Guðs frið,
    sum tolgóð hava bíðað,
    tá opnar seg himins borgarlið,
    tá kom Guðs ríki fríða.

    7. Og kunnu vit bert ta gleði sjá,
    ímeðan lív man vara,
    so skal sum ein barnamóður trá
    vár sorg til gleði snara.
    Guð faðir í himni, ger tað svá,
    lat jólasorg burt fara.

    Tann blómutíðin fríða

    Orð: Israel Kolmodin
    Lag: Týsk fólkavísa
    Týtt úr svenskum: Rólant Lenvig

    1. Tann blómutíðin fríða
    og fagra er á ferð,
    og summarið, tað blíða,
    sum gras og grøði ber.
    Brátt sól í líðum spælir
    og fløvar hvønn ein fløtt,
    so alt tað deyða nælir
    og verður endurføtt.

    2. Teir føgru blómuteigar
    og gróðrarríka fræ,
    teir grasagóðu heiðar,
    hvørt knubbabrostið træ,
    alt letur okkum minnast,
    at Gud so ríkan læt,
    so náðin okkum innast,
    sum røkkur ári at.

    3. Vit hoyra fuglar runga
    so mangahanda ljóð,
    skal ikki tá vár tunga
    lovprísa Gudi fró?
    Mín sál, set hátt Guds heiður,
    sker í eitt fragdarljóð
    til hann, sum føðslu reiðir
    og ger oss fræls og fró.

    4. Tú Jesus, dýri drottur,
    vár gleðisól á kinn,
    væl verji oss tín máttur,
    verm tú várt stirda sinn,
    kynd kærleikseld í hjartað,
    kveik lív í sál og ond,
    køv sorg og myrkrið svarta
    við tíni mildu hond.

    5. Tú Sarons blóma fríðast’,
    tú lilja í Guds dal,
    unn míni sál at prýðast
    við alra dygda tal.
    Av Sion má hon vætast
    við náðardøgg, at hon
    kann sum tær rósur matast,
    ið prýða Libanon.

    6. Vælsigna ársins grøði,
    lat grønkast líð og lund,
    gev fólki fong og føði,
    vælsigna fjørð og sund.
    Lat døgg av himni fella,
    send sólarmagn í fræ,
    lat lívsins orð úthella
    oss náði ár og dag.

    Sum ein føgur rósulund

    Orð: Grundtvig
    Týtt: Rólant Lenvig

    1. Sum ein føgur rósulund
    oyðimerkur blóma,
    fríðkast væl til fagnarfund
    undir fragdarljóma,
    fáa har av Guði skírd
    Libanons og Karmels dýrd,
    Sárons fagurleika.

    2. Styrkni gomul, slitin knø,
    boygdir ryggir rætni,
    spretti sjálvt tey turru trø,
    ellirukkur slætni,
    kykni lívsins kvalda glóð,
    streymi áður storkið blóð,
    svinni sorg og ótti.

    3. Harrin kemur, Guð er nær,
    trúgvin á hann lítur,
    fíggindan hann niður slær,
    hansar borgir brýtur;
    greitt er alt, sum ógreitt var,
    fíggindin sítt gjald nú fær,
    fólkið frið og náði.

    4. Blindir fáa eygu góð,
    so teir gjølla síggja.
    Deyvir hoyra fródlig ljóð,
    gleðisongin nýggja.
    Haltir leika lætt sum hind.
    Upp úr reynum sprettur lind,
    svalir tystar teigar.

    5. Har á Harrans halgu grund,
    so Jesaja spáddi.
    Tíðin rann, so kom tann stund,
    at Guðs dýrd oss náddi,
    tá Guðs sonur fór í hold,
    kveikti lív og ljós á fold,
    mót í stúrnar sálir.

    6. Heiður fái drottin vár
    og hans halgi andi,
    sum oss fylgdu trútt í ár,
    birtu ljós um landið;
    deyvum, sjálvt við gravarlið,
    oyru gav at hoyra við,
    dumbum mál at mæla.

    7. Boða fagra gleðistund
    fróir nýggjárssangir,
    blóma sum ein rósulund
    skulu oydnar eingir,
    fáa har av Guði skírd
    Libanons og Karmels dýrd,
    Sárons fagurleika.

    So strítt teir farnu dagar runnu

    Orð: Grundtvig
    Týtt: Rólant Lenvig

    1. So strítt teir farnu dagar runnu
    sum fossar í tey miklu høv,
    og har teir veiku hvíld sær funnu,
    har fekk tann sterki sína grøv;
    men tøkk tær veri, himna Guð!
    tín megnar ætt doyr aldri út.

    2. Tá grøvin tyrvd er, vaggar aftur,
    og maður kom í mansins stað,
    so yngist hesin dýri skattur,
    tín megnar ætt hvønn skaptan dag,
    og minnið og Guðs miskunn við
    seg greina út í túsund lið.

    3. Lat okkum eyga á tað festa,
    hvat mætir mettu lívsins lyst,
    ja, lat oss kappast við tann besta
    og vága djarvt við deyðan dyst.
    At spreingja hann og gravargarð
    kann við Guðs hjálp væl eydnast tær.

    Nú skínur sól í dýrd og mæti

    Orð: Grundtvig
    Týtt: Rólant Lenvig

    1. Nú skínur sól í dýrd og mæti
    – lívsljós av Harrans náðisæti –
    nú kom Guðs náð so mild og blíð
    og so hin væna summartíð;
    nú spáar meir enn einglareyst
    í Jesu navni valaheyst.

    2. Ta løtu, summarsólin setur,
    so fróur títlingurin letur;
    og alt, sum Harrin kannar sær,
    fær søtan svøvn, – tí hann er nær,
    fær sælan dreym um paradís
    og vaknar til Guðs lov og prís.

    3. Guðs signing yvir dustið andar
    eitt heimligt lag frá fjall’ til strandar,
    av yndi angar undir ský
    úr paradís dýrdmetan ný,
    og vakurt fer í ong avstað
    úr lívsins flóð eitt kelduvað.

    4. Tað veldur andin, sum her dalar,
    tað virkar andin, sum her talar
    Guðs orð til troyst og sálarbót
    av kærleika og sannleiks rót
    í navni orðsins, sum varð hold
    og fór til himmals undan mold.

    5. Kom, syngið andans prís og æru
    nú jarðarríkis mannaskari.
    Úr hvørji ætt, hvørt tungumál
    syng takkarsong av hug og sál.
    Í Harrans húsi, heimi, høll
    syng’ takkarsong av huga øll.

    6. Í Jesu navn’ tá andans tala
    fær jødar, heidningar at mæla
    og koma undir Jesu hond
    øll móðurmál um heimsins lond;
    tá ljóðar út úr bygd og bý
    halleluja um alla tíð.

    7. Guð faðir vár! Tá verður frøi;
    tá ríki títt vil kenna grøði,
    sum sólin ferðast vit hvønn dag
    í Jesu Kristi dýrdarstað.
    Tí, tá eg gav tær hjartað, Guð,
    við honum fekk eg himnalut.

    Nú komu boð við einglum dýr

    Thomas Hansen Kingo
    Orð: Thomas Hansen Kingo
    Lag: Hardenack Otto Conrad Zinck
    Týtt: Rólant Lenvig

    1. Nú komu boð við einglum dýr,
    at Guð skal gerast maður,
    hans sonur, sum í himni býr
    og heiðurs ríki ræður,
    skal klæða seg í mannahold
    á vári fold,
    slíkt var ei hoyrt um ævir.

    2. Til Nasaret Guðs eingil bar
    tann boðskap, Guði hóvar,
    Maria eina heilsan fær,
    sum fagurliga ljóðar,
    og Gabriel hann talar væl:
    «Ver heil og sæl!»
    ger bangnar sálir fróar.

    3. «Vælsignað ver tú kvinna von,
    Guð sá til tín í náði,
    tú eiga skalt Guðs einkarson,
    sum hevur alt í ráði,
    sum rættir út sín veldisstav
    um land og hav
    til fólksins frið og náði.»

    4. «Guðs kraft skal fylla tína sál,
    og andan frá tí háa
    við náði uttan mark og mál
    tú skalt í førning fáa;
    og Jesus er hans dýra navn,
    tú fært í favn,
    og skalt sum móðir skoða.»

    5. O, Harra Guð, lat anda tín
    meg læra tær at trúgva,
    ger hjartað reint og huga mín,
    so tú hjá mær kanst búgva,
    at andaliga gitnan eg
    kann bera teg
    og aldrin frá tær snúgva.

    6. So skal tín himmal í mær tá
    við andans kreftum vera.
    Mín sál, mítt hjarta, øll mín trá
    skal móti Guði bera;
    har klæðist eg í einglaskrúð
    í himnabú,
    ei meira synd skal gera.

    Heilur, frelsari og Kristur!

    Orð: Arnulf úr Louvain / Grundtvig
    Lag: C.C. Hoffmann
    Týtt: Rólant Lenvig

    1. Heilur, frelsari og Kristur!
    Verðin teg við tornum ristir.
    Tú sært, eg mær havi hættað
    rósukrans um kross at flætta.
    Gev mær til tað makt og mót!

    2. Hví komst tú av himni høga
    fyri vára synd at bløða,
    legði burt tín guddómsleika,
    fann á fold tín bróður veika,
    og gav honum sjálvan teg?

    3. Kærleikslogi tín og megi
    lýsa bjart á nátt og degi,
    hugur tín er gávuríkur,
    fyri deyða ei tú víkur,
    fer tí lýðin krossins veg.

    4. Nú eg kenni, áður dulda,
    harðskap mín og hjartakulda.
    Rann av heimi nakað virði,
    nevnivert at latið fyri,
    frelsari, tín kærleika?

    5. Tó úr tíni benjarkeldu
    spratt ein á við makt og veldi,
    sum kann klúgva klettin harða,
    sum kann bræða ísin glæra,
    sum kann hjartað tváa reint.

    6. Góði Guð, lat hendur tínar
    veita inn í æðrar mínar
    ánna, sum kleyv klettin harða,
    sum kann bræða ísin glæra,
    sum kann blóðsøk tváa av!

    7. Tú, sum hevur teg mær givið,
    gævi, at í tær eg livi,
    búgv í mínum hjarta inni,
    so tú mær í sál og sinni
    er hin trygga akkersgrund.

    8. Tó eg skal sum blóman følna,
    barmur mín og hond skal kólna,
    trúgvi eg, tín hond meg hevur
    og í deyða lív mær gevur,
    tú breyt deyðans beiska brodd.

    9. Nú er krossins gáta rós mítt,
    frelsari, lat náðarljós títt,
    lýsa mær á lívsins vegi,
    leiða meg á deyðadegi
    heim í paradís við tær.

    Guðs endurføddu, nýlivnaðu sálir

    Orð: Hans Adolph Brorson
    Týtt: Rólant Lenvig

    Guðs endurføddu, nýlivnaðu sálir,
    Harranum fagnið við sangi og hógv!
    Harrans nýskapningar, sum fingu málið,
    kunnu hans lovsang ei syngja nóg nógv;
    latið tí okkum ta kapping nú vera,
    hvør ið kann glaðast Guðs náði kunngera!
    Halleluja, halleluja!

    2. Óndir vit vóru og deyðir sum steinar,
    kaldir sum marmari, harðir sum stál,
    tað var tín fjallsterka styrki, sum eina
    bjargaði okkum og náddi sítt mál,
    læt okkum andan í orðinum bera
    frelsarans rødd, sum kann livandi gera.
    Halleluja, halleluja!

    3. Tá ið vit minnast, hvat Guð okkum heitti,
    tá ið hans merki á okkum varð rist,
    tá hann oss lívið í Jesusi veitti,
    skrýddi oss falnu til brúður hjá Krist’,
    at okkum óndu hann elskar úr máti,
    mugu vit blotna í kærleikans gráti.
    Halleluja, halleluja!

    4. Hvør vil nú Harrans útvaldu ákæra?
    Guð okkum rættvís í Kristusi ger!
    Her kennist signingar dýrdin hin skæra,
    her er Guðs náði, til himmals tað ber;
    trúgvin vann sigur á ræðslunnar veldi,
    fekk undir krossi av lívsvónar keldu.
    Halleluja, halleluja!

    5. Aldri kom einglunum slíkt fyri oyra,
    hvør nú so fróur Guðs hørpurnar sló;
    tað var hjá teimum slík sæla at hoyra,
    himnanna herlið tí svaraðu fró:
    Amen, halleluja! Stríðið er vunnið,
    hirðin sítt burtvilsta lamb hevur funnið!
    Halleluja, halleluja!

    6. Upp tí, tit trúgvandi, Harrans útvaldu,
    lærið at kenna Guðs kærleikabarm!
    Jesusar brøður og systrar, tit baldu,
    fastari krøkist í faðirsins arm,
    takkandi fallið tit honum til føtur,
    tykkum hann valdi til synir og døtur!
    Halleluja, halleluja!

    Ber hátt títt høvur, øll kristin tjóð

    Orð: Grundtvig
    Týtt: Rólant Lenvig

    Ber hátt títt høvur, øll kristin tjóð,
    lít móti himni so fræls og fró,
    har er tín heimarættur;
    har er títt hjarta og gripur tann,
    og haðan kemur við æru hann,
    tú aldri gloymir aftur.

    Ei meir tú óttast tín dómadag,
    minst til, at Harrin fór í tín stað
    til dóms og hevur vunnið;
    tú stunda heldur mót morgni tí,
    tá Harrin dagar í rósuský,
    og myrkurs vald er runnið.

    Men tá tú hómar um heyg og hól
    tíns Harra ljóma í randarsól,
    ja, tekn í sól og mána,
    tá glógva eygu, tá bros er blítt,
    tá fettir høvur tú frælst og frítt,
    tá himins stjørnur fána.

    Men um tær leingist, tú kristin tjóð,
    so gloym tú ikki, hví Harrin tó
    so leingi hevur bíðað;
    men fá hann ikki í ótíð brátt
    at loysa himmalsins mikla mátt
    og elva trongd og kvíða.

    Tú veitst, tín Harri er tolin til,
    við himins eldi hann treyður vil
    heimsøkja torp og garðar;
    sum Ábraham fyri Sódom bað,
    so bið og tú fyri Stórastað,
    til stavin av hann snarar.

    Ja, bið for Bábil, til tú manst sjá,
    at bøn og tár ikki makta á
    tí miklu skaðabylgju!
    Tá rópar Harrin: «Eg komi brátt!»
    Og brúður svarar: «Í skýnum hátt
    sum snarljós eg tær fylgi!»

    Tá gellir lúðurin síðstu ferð,
    tá loga glaður um fjøll og sker,
    tá missir deyði máttin,
    tá verður foldin so fagurt skírd
    í logaeldi og Harrans dýrd,
    tá ljómar lívsins drottin.