Hann leitaði í náði

    Orð: W. Spencer Walton
    Týtt: Salomon J. Joensen og Johs. Andr. Næs

    1. Hann leitaði í náði,
    meg syndafalnan fann,
    eg møddur var og meiddur,
    men hann mær sælu vann;
    Guds einglar allir sungu tá
    og Himla hørpur leiktu á.

    Niðurlag: Náði, at hann fann meg,
    náði, at hann vann meg,
    náði, at hann bar meg heim til sín!
    náði, at hann bar meg heim til sín!

    2. Mær sár hann mundi tváa,
    mær veitti lívsins vín,
    so eymliga mær segði:
    »Tú ert um ævir mín!«
    Hans rødd var Himla fagra ljóð,
    og sál mín sang í Gudi fró.

    3. Hann vísti mær á merki,
    í hond og lið hann bar;
    at gjalda mínar syndir
    so svárt tað honum var.
    Eg fati ei, tó trúgvi eg,
    hann elskar syndarar sum meg.

    4. For ásjón hans eg livi
    í sælu og við frið,
    á lívsins hálu gøtu
    mær Jesus fylgir við,
    og ævin øll er ei ov long
    at syngja honum takkarsong.

    5. Og meðan dagar renna
    og hvørva eins og æl,
    eg bíða vil í tolni,
    hann koma aftur skal;
    sum brúður hann meg tekur tá
    at liva altíð Gudi hjá!

    Tú gavst mær, o, Harri, her livilig kor

    Orð: C.R. Sundell
    Týtt: Salomon J. Joensen

    1. Tú gavst mær, o, Harri, her livilig kor,
    eitt heim, eg kann kalla mítt egna,
    tú gavst mær mítt dagsverk og breyð á mítt borð.
    Her vísir mær leiðina, Harri, títt orð,
    tað orð, sum kann metta og magna.
    Her eigi eg búgv,
    kann liva í trúgv,
    at tú vilt sum faðir mær gagna.

    2. Frá ættum, sum fóru, eg arvaði her
    ta mold, eg um árini dyrki,
    teir ruddaðu bøin, teir gróvu upp ker,
    tann ogn, sum eg eigi, frá fedrunum er.
    Nú, Harri, vælsigna mítt yrki!
    Tann jørð, sum er mín,
    var altíð tó tín.
    Tú eina kanst veita mær styrki.

    3. So lær meg at liva, mín Guð, sum eg kann,
    so fróur sum fuglur tær lova,
    og takka, at himinin vætir mítt land,
    at sólin her skínur um bø og um sand,
    at frukt er mær givin í kova.
    Ei megin er mín,
    men gávan er tín,
    tað veksur jú, meðan vit sova.

    4. So lær meg, o, Harri, at tæna tær her
    og nýta tað pund, mær er givið,
    í dagligum virki, í orði og gerð
    tí bróður at hjálpa, sum veikari er,
    at elska, tí tað er at liva.
    Og gev mær so vist
    eitt navn, Harri Krist,
    sum í tíni lívsbók er skrivað.

    Tað er hvítt og vetur

    Orð: Steen Steensen Blicher
    Lag: Thomas Laub
    Týtt: Salomon J. Joensen

    1. Tað er hvítt og vetur,
    kyndilsmessa illa letur,
    syngur vetrarsongin sín.
    Hvítt við strond og hvítt til fjalla
    hevur alt í kava ballað
    og klætt alt í hvíta lín.

    2. Tað er svárt í kava,
    músabróðir tó man hava
    mið, har finna hann kann mat.
    Inn um hjalsrim hann sær smýgur,
    meðan rokið úti rýður,
    válgara hann leggur at.

    3. Tað er kalt í kava,
    alt, ið livir, vil jú hava
    skýli og ein mettan búk.
    Krákan vitjar køstagarðin,
    ja, hon er so illa farin,
    mest av svølti er hon sjúk.

    4. Veturin er langur,
    vetrarkuldin er so strangur,
    landnyrðingur yvir fjørð.
    Sunnansól kom nú at bræða,
    kavan burt av landi ræða,
    kom og loys ta frystu jørð.

    Eg veit, at hjá mær góðar verur eru

    Orð: Dietrich Bonhoeffer
    Lag: Andreas Peter Berggreen
    Týtt: Salomon J. Joensen
    Viðmerking: Týski presturin Dietrich Bonhoeffer yrkti sálmin í nasistiskum fangatippi um nýggjársmundið í 1945. Bonhoeffer varð tikin, tí hann hevði verið uppi í eini morðroynd móti Adolf Hitler í juli 1944 og varð hongdur í aprílmánaða í 1945. Salomon J. Joensen týddi í 1979.

    1. Eg veit, at hjá mær góðar verur eru,
    eg eigi troyst og eri vardur væl,
    eg sigi ja til tað, sum lív vil bera
    í nýggja ári, hvat enn henda skal.

    2. Um enn hitt gamla tíðum bar oss møði,
    og vondskutíðin trupult lívið ger,
    vit biðja: Gev tí sjúka hjarta grøði
    og gev ta frelsu, sum oss ætlað er.

    3. Um deyðans kalik tú vilt okkum rætta
    og líðingar í steypi upp til rond,
    so vilt tú sjálvur byrðar várar lætta,
    tær koma jú frá tíni góðu hond.

    4. Men vilt tú aftur gleðilag oss bera
    í hesum heimi, meðan sólin sær,
    vit siga tøkk og fagnaða tær gera,
    tí lívið er ei várt, men ogn hjá tær.

    5. Lat ljós títt lýsa, so vit hitan kenna,
    sum tú í várum myrkri geva vil,
    og lat tað okkum mót og dirvi menna,
    í vári nátt tað lýsir himna til.

    6. Og tá ið vit í djúpu kvirru eru,
    tá lat oss hoyra himna sang og ljóð,
    og lat tað troyst í einsemi oss bera:
    Guds barna kór vit hoyra syngja fró.

    7. Hjá góðum verum eru vit í sorgum
    og ferðast trygg, hvat enn so henda vil.
    Gud er hjá okkum kvøldartíð og morgun,
    ja, hvønn ein dag, ið okkum lutast til.

    Tú skapaði okkum til frælsi og frið

    Orð og lag: Holger Lissner
    Týtt úr donskum: Salomon J. Joensen
    Viðmerking: Týddur í 1979.

    1. Tú skapaði okkum til frælsi og frið,
    til í ábyrgd og álit’ at fylgja tær við.
    Tín jørð skuldi dyrkast,
    títt verk eiga tign,
    afturfyri vit kendu ei sorg ella vikn.
    Vit gingu á kvøldi í Eden.

    2. Tú gavst okkum heimin og loyvi til frítt
    at pløga og heysta tað land, sum er títt.
    Alt framdi tín gleði
    við kærleikans dreym’,
    og vit ótu av trænum og nýttu tann streym,
    sum rennur av lívi í Eden.

    3. Men kærleikans sæla kann tykjast so blind,
    í frælsinum sníkti seg freistingin inn,
    og menniskjan fell,
    tá um markið hon fór.
    Nú kenna vit vondsku og sjúku og klór,
    og vit mistu rætt vár til Eden.

    4. Várt arbeiði kennist sum høpileyst stríð,
    har peningi, ognum vit meta alt í.
    Tín jørð verður dyrkað
    títt verk fær væl tign,
    men ofta við bannandi orðum og lygn.
    So fjart er várt lív nú frá Eden.

    5. Hó vitan og kunnan vit standa í stað,
    bert tú, Gud, kanst broyta várt banningar lag.
    Lat kærleik tín kennast,
    og send okkum boð,
    at enn tú oss elskar, og enn er tað so,
    tú bíðar oss aftur í Eden.

    Tá mítt eyga

    Hans Adolph Brorson
    Orð: Hans Adolph Brorson
    Lag: Svenskt lag
    Týtt: Salomon J. Joensen

    1. Tá mítt eyga
    troytt til deyða,
    vátt og sárt av táraflóð,
    sær við longsli
    út úr fongsli
    upp til Harrans frið og ró,
    burtur hvørvur sút og sorg,
    tá eg tekki himnaborg.

    2. Mær í sinni
    ljóða inni
    fólkarøddir, eingla við;
    tær mítt oyra
    fær at hoyra
    heima í Guðs lovsangslið’;
    o, mín sál tá sigur sæl
    heiminum so glað farvæl!

    3. Eg kann síggja
    staðin nýggja,
    paradís og lívsins træ;
    eg man hóma
    rósur blóma
    heima í Guðs halga stað,
    kenni mína lívsleið her
    gerast sæla himnaferð.

    4. Lambsins kæra
    brúðarskara
    síggi eg í paradís;
    tey seg frøa,
    sameind kvøða
    lívsins harra lov og prís.
    Mjáa gøta, stutta stund,
    ber oss brátt á himnafund!

    5. Jesus, mildi,
    tú, sum vildi
    himnasælu vinna mær,
    barna tína
    longsuls pína
    nívir við hvørt fótafar.
    Jesus góði, førir tú
    skjótt títt barn til himnabú?

    Mær hugnar hin fjølbroytti heimur

    Orð: H.V. Kaalund
    Lag: Thorvald Aagaard
    Týtt: Salomon J. Joensen og Thorben Johannesen
    Upprunaheiti: Jeg elsker den brogede verden

    1. Mær hugnar hin fjølbroytti heimur,
    um nógv er strev og stríð.
    Fyri mær er jørðin vøkur enn
    sum í patriarkanna tíð.

    2. Tey mølma um, at hon er gomul,
    av synd og sorgum troytt.
    Men nei, hon strýkur enn í dans
    um sólina ung og løtt!

    3. Eg gráti sum onnur av harmi,
    um vón mín á foldum brast,
    men var ikki vónin so ofta her
    eitt skjól fyri egnu last?

    4. Var lívið ein leikur á rósum,
    var alt her tá betur enn nú?
    Var einki at stríðast fyri á fold,
    hvar vóru so eg og tú?

    5. Tí stríðast má fólk, sum vil liva
    – ei bert fyri dagligt breyð –
    men fyri at liva í lívsins trúgv
    – í stilli er trúgvin deyð.

    6. Tí hugnar mær fjølbroytti heimur,
    um nógv er strev og stríð.
    Fyri mær er jørðin líka ung
    sum á skapanar fyrstu tíð!

    Óttandi hjarta

    Orð: C.O. Rosenius
    Lag: Oskar Lindberg
    Týtt: Salomon J. Joensen

    1. Óttandi hjarta,
    hvat vil teg harta?
    Gloymir tú alt tað, sum lívið tær bar?
    Jesus teg eigur,
    trúgvur teg leiðir,
    enn hann tó livir og er, sum hann var!

    2. Guð er tín faðir,
    ber, tá ið bagir,
    sonurin nevnir teg bróðurin sín;
    vunnin er vandin,
    trúgvur er andin,
    leiðir teg framá, er uggari tín!

    3. Heim vit nú ferðast,
    undrandi berast,
    sæl vit nú eru, men steðga tó ei,
    ræðir oss váði,
    eiga vit náði,
    búgva í Guðs borg, men eru á leið!

    4. Guð hevur givið
    lóg, so eg livi,
    gangi í trúnni, ei skoði sum har!
    Dagarnir renna,
    tó kanst tú kenna:
    Guð tær í Kristusi frelsuna bar.

    5. Óttandi hjarta,
    hvat vil teg harta!
    Gloym ikki alt tað, ið Kristus tær bar:
    Hann hevur keypt teg,
    tváað og doypt teg,
    enn hann tó livir og er, sum hann var!

    O, kærasta sál, upp av beði

    Thomas Kingo
    Orð: Thomas Kingo
    Lag: Klug (Hin vænasta rósan er funnin)
    Týtt: Salomon J. Joensen

    1. O, kærasta sál, upp av beði,
    tí deyðans og helvitis megi
    í Kristusi burtur er svunnin,
    og sigur um ævir er vunnin.

    2. Burt lastir og lúnur og syndir,
    fram skíni nú heilagar myndir,
    tí Jesus vil heilagskap kenna
    og fátækar syndarar menna.

    3. Hvør reinsi sítt súrdeiggj úr hjarta
    og syndigar ómegdir harta,
    úr sálini óndskap lat dvína,
    og Harrin vil náðigerð sýna.

    4. Hann páskalamb okkum er vorðin,
    til deyðan for syndarar borin;
    vár Kristus, vár gleði, vár heiður,
    nú náðina yvir oss breiðir.

    5. Hann, sum hevur á øllum valdið –
    hans hátíð nú heilaga haldið;
    við sálmum og heilagum ljóði
    vær lovum tær, frelsari góði.

    6. Lat reinleika hjørtuni eiga,
    og sannleika vegirnar greiða,
    so óndskapur ei hevur megi,
    og páskir vit halda við gleði!

    O, hevði Jesus skjótt nú komið

    Orð: M.B. Landstad
    Týtt: Salomon J. Joensen

    1. O, hevði Jesus skjótt nú komið
    á gátt, har hann ei kendur er,
    so fólk og bygdir fingu nomið,
    hann lív og ljós og gleði ber
    og lekir øllum hjartasár
    og turkar burtur sorgartár.

    2. Hann fyri durum er og bankar,
    og um í bøn tá opnast dyr,
    har fer hann inn og sálir sankar,
    um felagsskap um borðið spyr.
    Sig tí av huga, sál og sinn’:
    Tú, Harrans signaði, kom inn!

    3. Kom inn til mín og til øll míni,
    ver lív og ljós, vár hjartans troyst,
    lat tey, sum ivast, gerast tíni,
    úr deyðans myrkri verða loyst!
    Vit biðja teg við stillum sinn’:
    Tú, Harrans signaði, kom inn!