Tá Jesus hin dag móður

    Orð: Sámal á Toftini
    Lag 1: Sámal á Toftini
    Lag 2: Hallgrim Miðberg

    1. Tá Jesus hin dag móður
    við brunnin hvílu fekk
    og talaði við hana,
    sum eftir vatni gekk,
    hann henni beyð at drekka
    tað vatn, ið rennur frá
    tí keldu, kláru, reinu,
    til ævigt lív at fá.

    Niðurlag: Tað er ein á, ið rennur,
    sum aldri torna kann,
    ein kelda, full av náði,
    til tann, sum hana fann.
Hann er hin á, ið rennur,
    og aldri torna kann,
    :,: hin kelda, full av náði,
    til tann, sum hana fann. :,:

    2. Hon drakk av lívsins keldu
    og kendi tá við eitt
    ein kærleika so reinan,
    eitt hjarta eymt og heitt.
    Hon legði sína byrði
    við Jesu føtur tá,
    og glað um hjartað fór hon
    at siga øðrum frá.

    3. Bið tú tí, eins og kvinnan,
    um lívsins vatn at fá.
    Úr kelduni tí reinu
    skal streyma náði tá.
    Tá fært tú nýggja megi,
    tí alt hann gjørdi væl.
    Tín sál skal finna gleði,
    í ævir frelst og sæl.

    Náði

    Orð: Sámal á Toftini
    Lag: Jóan Magnus K. Olsen

    Tann náði á Harri, Tú víst hevur mær
    Er óuppiborin, tað veit eg so væl
    Men rødd tín meg kallaði, eymt og so milt
    Kom til Mín Mítt barn, Eg frelsa teg vil
    Tú fyri meg doyði, eg skilji tað ei
    Tú komst jú úr Dýrdini, á mína leið
    So veikur og lítil, tó elskaður høgt
    Á trúfasti Jesus, eg sigi Tær takk

    So undrandi hjartað man spyrja

    Orð: Sámal á Toftini
    Lag: Charles Hutchinson Gabriel

    1. So undrandi hjartað man spyrja,
    áh, Jesus, hvat sást tú í mær?
    Óverdigan, syndigan, skitnan,
    av menniskjum vrakaður var,
    tó – tá ið eg djúpast lá fallin,
    í syndini válkaði mær,
    tú lyfti meg upp aftur, Harri,
    og helt mær so fast inn at tær.

    2. Ei skalv hon, tann hond, tú mær rætti,
    tó særd hon av naglanum varð.
    Teir armar so sterkir mær hildu,
    tín síða, hon spjótsárið bar.
    Tú segði: „Mítt barn, eg teg elski,
    í ævir tú vera skalt mín!“
    Tá fyltist mítt hjarta við gleði,
    ja, Jesus, tá gjørdist eg tín.

    3. Tær gøtur, so hálar og brattar,
    eg royndi at stríða meg á,
    tó mangan so beinar og slættar,
    at vandarnar ikki eg sá,
    tó veit eg, eg ei sleppi undan
    teim royndum, tú ætlaði mær.
    Men nú er tað tú, ið meg leiðir,
    mín sál teg í andanum sær.

    4. Mítt ynski er, Gud, nú at vera
    eitt vitni her trútt fyri teg
    og øðrum tann boðskap at bera,
    hvat tú hevur gjørt fyri meg.
    Hjálp tú mær at eta ta føði,
    sum orð títt til sálina er,
    so eg kann tær vera til frøi
    ta tíð, tú kanst nýta meg her.

    Tá Son sín Gud skal senda

    Orð: Sámal á Toftini
    Lag: Eyðun Jacobsen

    1. Tá Son sín Gud skal senda
    at taka síni heim,
    skalt tú við teimum lenda
    og ognast gleði, gleim
    á teimum ljósu strondum,
    har lívsins á so rein
    fram við lívstrænum rennur,
    har frísk er hvør ein grein?

    2. Hann skal í dýrd skjótt koma
    og einglaherur við
    – á trónu skal hann sita –
    tá sæst eitt veldigt lið.
    Og lúðurin skal ljóða
    við yvireingils rødd;
    vit hoyra boðið góða:
    Kom heim, tú sálin mødd!

    3. Í dýrd vit skulu klæðast
    og verða eins og hann,
    sum fyri okkum stríddi
    og sigur okkum vann.
    Í tøkk mítt hjarta rópar:
    áh, Harri, Harri mín,
    í ævir skal eg syngja
    lov, prís og tøkk til tín.