Stórhvalagildið

    Orð: Oskar Hermansson og Poul Arne Joensen
    Lag: Thorbjørn Egner

    1. Eitt leygarkvøld á Grynnuni har var eitt óført gildi,
    ein stórhvalur varð túsund ár, og túsund honum fylgdu.
    Hann kom undan Grønlandi, snýsandi og blásandi –
    Leingi livi hvalurin – minst túsund ár aftrat!

    2. Og Grynnan hon var stásað upp, tí øll væl hvalin kendu,
    ja, gøtuljós av mureldi á hvørjum steyra brendu.
    “So hugnaligt á Grynnuni, her vekjast barnaminnini” –
    segði gamli hvalurin og rendi seg á botn.

    3. Og “laffikøkan” hon var prýdd við túsund taratonglum.
    Um hálsin høvdu grindahvalir band við sóknaronglum.
    Brondingur og hemari, krossfiskur og rognkelsi
    høvdu “snollað” Stórahval og skravað gjarið av.

    4. Ein tindaskøta sló á krúss og reistist upp við borðið:
    “Tá eingin annar sigur stórt, so biði eg um orðið.”
    “Vælsignað, skøta, steðga, tú; vit mugu upp at blása nú,”
    søgdu allir hvalirnir og tóku sjógv á bak.

    5. Ein brugda og ein roysningur tey leikaðu í talvi,
    við stertinum í borðið sló ein yvirvaksin kalvi. –
    Borðið sundur brotnaði, talvfólkið alt flotnaði,
    – hurluvas á Grynnuni, og kalvin flongdur varð.

    6. Tá aftur komu hvalirnir og sóu ljóta lagið,
    teir smoygdu upp um bøkslini og løgdu so i vaðið;
    góvu øllum dyggan brest, brugdan hon fekk alramest,
    fóru so at borinum og hildu gleim og fest.

    7. Og ternumurtasangkórið, ið stjórnað var av kópi,
    tað setti dám á veitsluna við milliónarópi.
    Teir sungu “SÁRU” fýra ferð, tað hoyrdist millum skørr og sker.
    Solo sang ein stórseiður og spældi á klaver.

    8. Ein sjokúgv stóð har skamt ífrá og tugdi taramellir,
    men sjóløvan í køkinum hon gjørdi frikadellir.
    Koyrdi nógvar skeljar í, ulkur tvær til kryddarí,
    rørdi túsund kombikk út í flidnasuppuna.

    9. Ein buksuvátur reyðfiskur við hvalspýggj undir armi;
    tá flentu allir hvalirnir – tað rumblaði í tarmi.
    Har var mong ein sjón at sjá, krabbagággan gekk á tá.
    Á høvdið rendi sildin seg og leyp um toskin bukk.

    10. “Hoyrið her, tit havsins djór, vit eru nú í gildi,”
    so segði nýsan sáttliga, hon talaði við snildi.
    “Lat hesa veitslu eydnast væl, fyri gamla Stórahval.
    Leingi livi hann og væl í túsund ár aftrat.”

    11. Gamli hvalur takkaði alt fyri hesa røðu.
    Hann turkar tár úr eygunum og svølgir eina øðu:
    “Borðhaldið her enda má, tit lýðið míni góðu ráð:
    farið øll nú hvør til sí´t´t og minnist hesi orð:

    12. Á havsins botni dag og nátt, her er so lítil friður,
    at hvør má ansa sjálvum sær, tað er ein fornur siður.
    Mær av sonnum sagt er frá, at hvør av øðrum liva má.”
    Segði gamli hvalurin – og gjørdi so ein vørr.

    Øskudólgur og sópingarkona

    Orð: Ókendur (Gomul vísa)
    Lag: Kvæðalag (Veturin líður, summarið kemur)

    1. Øskudólgur og sópingarkona
    hildu sær at gaman:
    Hvussu skulu vit liva,
    tá ið vit koma saman?

    Veturin líður, summarið kemur,
    jørðin gerst so blíða,
    tað grør so fagurt aldin undir líða.

    2. Vit skulu taka tráðu í hond,
    ganga oman við á,
    fiska okkum smásíl
    og føða okkum svá.

    3. Hvussu skulu vit liva,
    tá ið síl eru eingi í á?
    Vit skulu okkum í havið út
    stóran fiska at fáa.

    4. Hvussu skulu vit liva,
    tá ið fiskurin vil ikki bíta?
    Vit skulu okkum í bóndans garð
    at treskja kornið hvíta.

    5. Hvussu skulu vit liva,
    tá ið bondin eigur einki korn?
    Vit skulu taka lúður í hond
    og blása hart í horn.

    6. Hvussu skulu vit liva,
    tá ið hornið vil ikki láta?
    Vit skulu taka hamar og tong
    og smíða skip og bátar.

    7. Hvussu skulu vit liva,
    tá ið báturin vil ikki ganga?
    Far tær aftur á dungan út,
    eg vil ikki við teg pranga!

    Sjá, tú blánar sum loftið og tú rodnar sum blóð

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag 1: Knút Olsen
    Lag 2: Svenskt fólkalag

    1. Sjá, tú blánar sum loftið og tú rodnar sum blóð,
    men hitt hvíta er fossur, brot og vetrarins ljóð.
    Har tú veittrar á báru, fjalli, bergi og ong,
    syngur tjóðin tær glaðasta song.
    Um enn nær ella fjart
    ert tú sál míni kært,
    sum tú fedrunum vart;
    tú tú glógvar so bjart,
    sum tú sóleyga bart
    gjøgnum náttmyrkrið svart,
    blátt sum loftið, sum brimbrotið skært.

    2. Har ið merkini veittra, veittri eisini mítt,
    tað ber kvøðu frá landi mínum fagurt og frítt;
    og eg kenni meg orna gjøgnum mønu og merg,
    síggi brim randa strendur og berg,
    hoyri vetrarins brot
    boða summarsins lot,
    hoyri heystmyrka lag,
    boða várljósan dag.
    Fylkjast rað vit í rað,
    kenna hjørtuni tað:
    Vit við tær stevna stinnir avstað.

    Kall og Svein ungi

    Orð og lag: Gamalt Skjaldur

    ”Hvar rakst tú neyt míni?”, segði Kall.
    ”Beint niðan í akur tín!”, segði Svein ungi.

    ”Skamm fái tú rekandi!”, segði Kall.
    “So fái tú biðjandi!”, segði Svein ungi.

    ”Hevði eg hildi á spóni mínum!”, segði Kall.
    “Staði fastur í góma tínum!”, segði Svein ungi.

    ”Hevði tú verið flongdur!”, segði Kall.
    “Við mjúkari ostaflís!”, segði Svein ungi.

    ”Við skørpum áli!”, segði Kall.
    “Ryggur tín ligið undir!”, segði Svein ungi.

    ”Hevði eg hildið á knívi mínum!”, segði Kall.
    “Staði fastur í lívi tínum!”, segði Svein ungi.

    ”Hevði tú hingið í berginum!”, segði Kall.
    “Góða línu á mær!”, segði Svein ungi.

    ”Einfaldur høsnatráður!”, segði Kall.
    “Sjálvur tú á endanum!”, segði Svein ungi.

    ”Hevði tú flotið á havinum!”, segði Kall.
    “Góður bátur undir mær!”, segði Svein ungi.

    ”Ongar árar”, segði Kall.
    “Ættin ligið at landinum!”, segði Svein ungi.

    Havnargentan kvøður

    Orð: John Davidsen
    Lag: Vísulag (Guttorms vísa)

    1. Nú gerast kvøldini myrk og long,
    og lítið eg dugi at spinna,
    og heima har verður stovan ov trong,
    hvar skal eg mær stuttleika finna?
    Frægast man vera at fara í dans,
    heimalambið er har – eg gevi tí ans,
    og í Klubbanum hittist mangt par,
    har man finnast einhvør stakur fyri mær.

    2. So klæði eg meg í mín stutta stakk,
    sum neyvan til kníggja man røkka,
    og silkisokkar og skógvar av lakk,
    ið brádliga sundur munnu støkka;
    skjótt er at greiða mítt dreingjahár,
    so klíni eg smyrsl uppá kyssusár.
    So er “daman í galla og fjong,”
    nú bert tørvar mær ein “heimalambs-drong.”

    3. Mót Klubbanum seti eg mína kós,
    har jass-banda streingirnir grenja.
    Gud gævi, eg fann mær ein fittan matrós,
    sum meg í tí dansi kann venja!
    Eg stígi treystlig um Klubbans gátt,
    eg veit, at eg fái eina stuttliga nátt;
    nú eg síggi ein vakran korporál,
    hann skal verða í kvøld mítt høvuðsmál!

    4. Við blíðum eygum og bros á kinn
    eg tíðum á hann man heita;
    og vakrari drongi í hold og skinn
    tú leingi eftir skalt leita.
    Hann hyggur og brosar yvir móti mær,
    hann kennir, at eg havi hug á sær,
    og nú stígur hann fram, ger eitt bukk:
    “Må jeg be’ om en dans, Frøken Smuk!”

    5. Til jazzbandagrenjan vit fara á flog,
    og fram eftir gólvinum reika,
    og eyguni hittast og bera boð,
    meðan hjartað í ørsku man leika.
    Hann lýðir mær í oyrað: “Vi ta’r os en tur,
    her bliver så trangt som i et fangebur.”
    Og úr Klubbanum hvørva vit brátt,
    fyrst nú byrjar hin stuttliga nátt.

    6. So vinarlig hond í hond,
    vit undan fólkinum renna.
    Steðga forpøst har yviri við Strongd,
    har eingin okkum man kenna.
    Mánin hann skínur yvir Nólsoyarfjørð.
    Hann skínur og glampar so vit verða ør.
    Og teir knappar teir skína sum gull,
    eg av elskhugi verði so full.

    7. Eg kvøði ei meira um hesa nátt,
    eg livdi jú fleiri slíkar.
    Eg drongurin fittur, og veðrið er gott,
    so alt eftir vild seg líkar.
    Hugurin er góður, av besta slag,
    um teir koma aftur ella fara avstað,
    og tá vit ikki longur fáa drong,
    ja so fara vit allar undir kong.

    Flóvin Bænadiktsson

    1. Árla var um morgunin,
    sól tók fagurt at skína:
    Marita snúðist av hallini út
    við fylgismoyggjar sínar.

    Lat meg sova á tínum armi,
    ríka jomfrúa.

    2. Árla var um morgunin,
    roðar fyri sól:
    Marita snúðist av hallini út
    við fylgismoyggjar tólv.

    3. Marita snúðist av hallini út
    við fylgismoyggjar sínar,
    Møtti henni Flóvin Bænadiktsson
    undir so grønar líðar.

    4. Tað var Flóvin Bænadiktsson
    hann tók hana í sín favn:
    “Gud fyriláti tær, søtan mín,
    tú lovaðist øðrum manni!”

    5. “Faðir og móðir meg burt góvu,
    so mínir frændur fleiri,
    tá kom sorgin í mítt bróst
    og ikki gleðin meiri.

    6. Faðir og móðir meg burt góvu,
    so mínir frændir flestu,
    tá kom sorgin í mítt bróst
    og ikki gleðin besta.”

    7. “Hoyr tú, frúgvin Marita,
    lætta av angist og trega!
    eg skal sláa Hermann í hel
    og med teg av landi draga.

    8. Hoyr tú, frúgvin Marita,
    er tað við tín vilja?
    eg skal sláa Hermann í hel
    og teg frá honum skilja.”

    9. “Hoyr tað, Flóvin Bænadiktsson,
    tað er ikki við mín vilja!
    tann sami Gud os saman kom,
    hann kann os best at skilja.”

    10. Marita snúðist haðan burt
    í tí sama orði,
    hon kom ikki fyrr til hallar heim,
    enn Hermann sat yvir borði.

    11: “Hoyr tú, frúgvin Marita,
    hví hava tíni eygu so runnið?
    tú hevur verið við kirkju í dag,
    og Flóvan hevur tú funnið.”

    12. “Eg var meg við kirkju í dag,
    men Flóvan ikki fann,
    har misti eg mínar gullringar burt
    og so mítt reyðargullband.

    13. Hoyr tað, harra Hermann,
    hvat eg beri fyri brósti:
    vegin er mín sæli faðir,
    forðum drongur treystur!”

    14. “Hoyr tú, frúgvin Marita,
    lætta av angist og trega!
    eg skal ríða á markir út
    hans banamann at vega.”

    15. Tann fyrsta píl, í skóginum var skotin,
    hon var gjørd av stáli,
    hon fleyg fyri harra Hermanns bróst,
    hon stansaði hans máli.

    16. Tann onnur píl, í skóginum var skotin,
    hon var skotin av treysti,
    hon fleyg fyri harra Hermanns bróst,
    hann fell av sínum hesti.

    17. Svaraði harra Hermann,
    hann fell av hesti sínum:
    “Harra Gud faðir av himmiríki
    heilsi mær Maritu míni!

    18 Harra Gud faðir av himmiríki
    heilsi mær Maritu míni!
    bæði væl og høviskliga
    behaldi hon ævi sína!”

    19. Gevið ljóð og lýðið á!
    eg kvøði sum eg kann:
    syrgilig bóru tey boðini
    fyri Maritu fram.

    20 Frætti tað Flóvin Bænadiktsson,
    hann sat í búnum talvi:
    deyður er harra Hermann,
    so reystur drongur av alvi.

    21. Tað var Flóvin Bænadiktsson,
    hann sópaði talvið saman,
    biður gott fyri riddarans sál,
    helsti var hann gamal.

    22. “Saðlum várar hestarnar,
    og ríðið undir oy!
    nú skal festa einkjuna,
    eg fekk hana ikki moy!

    23. Saðlum várar hestarnar,
    ríðið gjøgnum lund!
    nú skal festa einkuna
    tað hitt væna sprund.”

    24. Flóvin býður Maritu
    í song við sær at liggja;
    Takk havi frúgvin Marita,
    hon vildi ei tað boð tiggja!

    25. Hon gav seg í nunnukloystur
    við so góða trú,
    onga tíð á ævini
    livir hon sum nú.

    Várt borðhald er at enda

    Jóannes Patursson
    Orð: Hans Thomissøn
    Lag: Vár Jesus upp er staðin
    Týtt: Jóannes Patursson

    Várt borðhald er at enda,
    og borðum berst nú av,
    at Tær vit okkum venda,
    sum alt tað góða gav.
    Vit níga Tær til fót
    og bera tær at munni
    av insta hjartans grunni
    lov, tøkk og prís ímót.

    For hjúnunum vit biðja,
    Tú signa teirra breyð,
    Tú teirra lívsverk styðja
    í vælferð og í neyð.
    Tín miskunn fylgi teim,
    Tú sjálvur vil tey leiða,
    Tú dugna tað, tey eiga,
    Tú fjálga teirra heim.