Nú dagurin at enda er

    Orð: Dione Isaksen
    Lag: Rudolph Bay

    1. Nú dagurin at enda er,
    og náttin komin nær,
    algóði Guð og faðir, ver
    hjá mínum og hjá mær.

    2. Vælsigna tey, mær standa nær,
    vælsigna henda stað;
    hjálp okkum til at fylgja tær
    við trúgvum sinnalag.

    3. Eg ofta veikan kenni meg;
    men himmalfaðir mín,
    styrk tú meg, o, tað biði eg,
    og halt meg nær til tín.

    4. Tú syndarar úr svøvni vek,
    til tín hvørt hjarta drag.
    Tey veiku styrk, tey sjúku lek,
    ger sorgarbundin glað.

    5. Í Jesu navni sigi eg
    tær tøkk, Guð faðir mín,
    at tú av náði leiddi meg
    á rætta leið til tín.

    6. Og tøkk, at tú meg hevur vart
    frá váða og frá neyð;
    tøkk fyri himmalljósið bjart,
    tøkk fyri dagligt breyð.

    Beinta

    Orð: Oskar Hermansson
    Lag: Christian Wahl

    1. Hvør er tað, sum har kemur
    lætt titandi um teig,
    so fitt um snýð og klødd í silkivond?
    – Tað er hon, lítla Beinta, sum ferðast sína leið
    langt inn í ljósu ævintýralond –
    hon loypur fim um veitirnar
    at heinta akkuleyur,
    har fríðir standa børkubøndur
    hvítir og so reyðir,
    hon hentar mýrufípur og syftunsøkugrøs
    ímillum lomb og spakar heimaseyðir.

    2. Har firvaldar so fínir
    lætt treða kátan dans,
    alt meðan sól á eingjargarðar sær,
    tá situr hon í bønum og bindur sóljukrans,
    sum lítla spælibarnið hennar’ fær. –
    Har koma tjøldur flúgvandi
    við fríum veingjaspenni,
    og flógva lotið hárið hennar’
    strýkur eymt um ennið,
    hon tekur blómutyssi í lítla føvning sín,
    sum gáva er til mammuna frá henni.

    3. Tá seinkar dagur, fer hon
    til húsa eydnusom,
    seg setir still við stovugluggakarm –
    fer í vestur sólin og gyllir fjallatrom,
    tá tyngist høvur lint á mjúkan arm –
    hon starir út á foldina,
    sum ger seg til at blunda,
    har flogkykt øll og fuglarnir
    at sínum skjólum stunda,
    – hon andar døgg á rútin og kámar burtur alt,
    nú henni boðar sól til náttarfunda.

    Havnar býur altíð hjarta mítt tá átti

    Orð: Oskar Hermansson

    Havnar býur altíð hjarta mítt tá átti,
    frá tí fyrstu ferð eg havi vitjað teg.
    Eg ein song til heiðurs tær nú syngja mátti,
    tí tín vakurleiki altíð hugtók meg.
    Vaglið við teim gomlu risavaksnu trøum
    og tann grøni vøllur fram við Havnar á,
    Tinganes við sínum søguligu støðum,
    her hvar fedrar várir settu ting sítt á.

    Havnar býur her hvar blómur til tín smíla,
    ja, við gleði eg teg vitja man hvørt ár.
    Landsins ungdóm vilt tú altíð at tær draga,
    kæri Havnar býur, høvuðsstaður vár!

    Og á Ólavsøku sum tú tá ert fagur,
    tá ið springvatnið í loft seg hevjar hátt,
    og hvør dropi ælabogans litir hevur,
    ljós í grønum leyvi lýsir reytt og blátt,
    meðan stutta nátt seg yvir býin heingir,
    berst mær angi ein av hoyggj og fríska urt.
    Eftir gøtum sveima genturnar og dreingir,
    sum nú leitað sær úr mannamúgvum burt.

    Og eitt summarkvøld, tá skýggj í vestri glógva
    í plantaguni so vakra sjón eg sá,
    blítt eitt svanapar í stillu tjørn sær spegla
    og øll sílini har spældu sær í á.
    Út um býin hoyrdist tónleikur at ljóma,
    kátur heiðafuglur sang sítt væna lag,
    og í firðinum eg kundi bátar hóma,
    inntil mjørkin kom og fjaldi havnar stað.

    Tað hevur tókt millum føroyinga gaman

    Jóannes Patursson
    Orð: Jóannes Patursson
    Lag: Vísulag (Frisk op, frisk op, kammerater)
    Viðmerking: Yrktur til føstugangsdans í Keypmannahavn í 1903.

    1. Tað hevur tókt millum føroyinga gaman
    onkuntíð leikti mín fótur so frítt
    í gildiskála at reypa saman;
    leikar mín hindin um vøllir vítt
    tá borin at munni var mjaðarskál,
    tá gjørdist í monnum mannamál,
    leikar hon vítt, leikar hon frítt,
    leikar mín hindin um vøllir vítt.

    2. Tað hava føroyingar hildið sóma,
    meðan teir mundu úr mjørkanum hóma
    ein lítlan glotta framman fyri stavn,
    at díkja tá á til at rógva upp havn.

    3. Tað hevur verið Føroya siður,
    at ongantíð skuldi bindast friður,
    høgga ella stinga, tí leti var last,
    stríða og strembast, til hjartað brast.

    4. Stríð er á sjógvi, og strembing á landi,
    blóðsprongdur mangur á slættum sandi
    sjaggar pøstur til húsa heim,
    spreingir so aftur í dans og gleim.

    5. Dysjadólgin latum vær sova,
    menskir menn lata hurð úr klova,
    fugladúrur er teimum nóg nógv,
    út skal koma innispunnið tógv.

    6. Lat tí av várum útferðum fregnast,
    at vær høvum tílíkum siðum gegnast,
    so gerst heimferðin blíð og bjørt,
    og Føroyum høvum vær hepni gjørt.

    Land mítt har grasið í líðum grør

    Hans Andrias Djurhuus
    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Hans Arvesen

    Land mítt har grasið í líðum grør,
    og sólin skínur á bláan fjørð,
    og roykur upp yvir tekju fer,
    og flóðin fløðir um sand og sker.

    Her ferðast seyður um ups og ás
    av brøttum tindi í fjørurás,
    her er so vakurt eitt vetrarkvøld,
    tá sett er loftið við stjørnufjøld.

    Og um eg fari í onnur lond,
    mín hugur dregur at heimastrond
    til tindafylgið og brøttu skørð,
    til grønar líðir og bláan fjørð.

    So vakrar moyggjar

    Orð (1878): Rasmus Christoffer Effersøe
    Lag: Norskt fólkalag

    1. So vakrar moyggjar og knappar menn,
    sum kunnu teirra gerning gera,
    væl finna kanst tú í Føroyum enn,
    tí her er gaman at vera.
    Um vetrarkvøld um grúgvu samlast øll
    at siga søgur bæði um menn og trøll;
    stuttligt er har,
    tað tykist mær,
    ið hvat so aðrir teir halda.

    2. At reka seyð, tað so stuttligt er,
    at kasta nót og halda snøri;
    hvør lítil drongur so glaður fer
    at stinga fliður í fjørðu;
    og tá ið piltur fer at fiska síl,
    í fikku fær hann sær ein góðan drýl:
    niðan í dal
    hann fara skal
    at fáa agn fyri flundru.

    3. Í øðrum londum tey gera mat,
    sum rætt og slætt kann kallast evja:
    “týskar klumpar” og “franska sós”
    og mangt og hvat tey saman vevja.
    Eg skerpikjøt og rikling vraki ei,
    gev mær bara tvøst og spik og seið;
    gásin væl gødd
    og seyðarhøvd,
    tað er tann kostur sum mær dámar.

    Kom og dansa

    Orð: Chr. Holm-Isaksen
    Lag: Franz Lehár

    1. Kom og dansa, hjartanskæri skattur mín!
    Hoyr, fiólin káta kvøður hásong tín!
    Kvøður hátt um elskhug og um søtan gleim;
    lat hann bera okkum burt í annan heim!

    2. Kom og dansa, kæra, legg teg í mín arm!
    Lívgandi er hvíldin við tín mjúka barm.
    Lítla hjarta titrar eymligt móti mær,
    sum ein bangin dúgva sárt við veingjum slær.

    3. Fagra høvdið hvílir móti bringu blítt,
    fuglaungin kennir reiðrið fjálgt og lýtt.
    Skálkasøta brosið leikar vørrum á,
    spyr, um ikki skjótt tær munnu kossin fá.

    4. Eygu møtast – burt er horvið alt, sum er;
    eina sveima vit í eini dreymaverð.
    Søtt sum blóman angar, mjúkt sum aldan slær,
    streymar heitt tí unga yndi móti mær.

    5. Alt er skýmligt, eina dansa tú og eg;
    smáar varrar teska eymt: “Eg elski teg”!
    Ørur eg tær kyssi, streingir tagna brátt.
    Svunnin er ein fríð og føgur dreymanátt.

    Aldan

    Orð: Gunnar Hoydal
    Lag: Annika Hoydal
    Viðmerking: Yrktur til Grand Prix-kappingina í Danmarks Radio í 1979.

    1. Altíð ræddist eg taran í sjónum,
    rekandi vøkstur um klettar og brot,
    síðani, saman við ótta og vónum,
    hevur tú rikið mítt hjarta á flot.

    Niðurlag: Tak í meg, tak um mín iva,
    nem við meg, nert ikki við,
    sissa meg, tá eg vil liva,
    øs meg, tá eg biði um frið.

    2. Nú ert tú aldan, og eg eri tarin,
    dregur meg at tær og rekur meg frá,
    eigi teg, eigi teg, tá tú ert farin,
    veit at eg missi teg, tá tú ert hjá.

    3. Alt tað, sum lokkar og alt, sum vil styggja,
    fløðandi, fjarandi ert tú í mær,
    lyftur meg upp nú og letur meg liggja,
    myrkrið, sum bjargar og ljósið, sum slær.

    4. Ræddist eg sjógvin við myrkri og megi,
    visti meg stíga á ótryggan veg,
    líknandi leið, men við rekandi gleði,
    gangi eg nú : Nú ræðist eg teg.

    Niðurlag: Tak í meg, tak um mín iva,
    nem við meg, nert ikki við,
    sissa meg, tá eg vil liva,
    øs meg, tá eg biði um frið.

    Nú nemur náttin við smærur

    Christian Matras
    Orð: Christian Matras
    Lag: Jógvan Waagstein

    1. Nú nemur náttin við smærur.
    Nú dimmir í blánandi líðum.
    Nú hoyrist so náttarvarur
    ein meldur av ljódligum íðum.

    2. Og áin um midnáttartíma
    slær doyvandi ljóð út um fløtur.
    Og fólk eins og skuggar rýma
    um tún og um døggvátar gøtur.

    3. Og fjallið hvílist í kvirru.
    Bert dunið frá dimmilunda.
    Nú durvar eitt hav í kyrru.
    Til bóla seyðirnir stunda.

    4. Nú blunda blóma og smæra.
    Nú skýmir um røkur og líðir.
    Ein varligur dráttur í tara
    Nú náttiv um oyggjarnar sígur.

    Hvør skuldi gamlar gøtur gloymt

    Orð: Robert Burns
    Lag: Skotskt fólkalag / Auld lang syne
    Týtt úr skotskum: Christian Matras

    1. Hvør skuldi gamlar gøtur gloymt
    og gamalt vinalag,
    hvør skuldi gamlar gøtur gloymt
    og mangan góðan dag.

    2. Fyri mangan góðan dag, ið var,
    drekk nú eitt glas við mær,
    vit tøma eina vinaskál
    og minnast tíð, ið var.

    3. Vit runnu upp í brekkurnar,
    har blomstur vaks og ber,
    men síðan varð mangt sporið tungt
    í tíð, sum farin er.

    4. Vit spældu allan dag við skip
    og floyttu eftir á,
    men leingi vítt og vágvilt hav
    ímillum okkum lá.

    5. Her rætti eg tær bróðurhond,
    og rætt tú tína mær,
    vit bera glas at munni so
    og minnast tíð, ið var.

    6. Tú koksast ikki, vinur mín
    og eg skal fylgja tær,
    vit tøma báðir brøðraskál
    og minnast tíð, ið var