Vælkomin vársins vakri mai

    Lag: Johann Abraham Peter Schulz
    Týtt: Tummas Napoleon Djurhuus (leysliga úr týskum)

    1. Vælkomin vársins vakri mai.
    Sjá sólin skyggir heit
    um summardáaprýddan teig
    og sóljugula veit.

    2. Vælkomin vársins vakri mai.
    Hoyr fagran fuglaslátt
    frá morgunstund um alla leið,
    til døggin drýp’ mót nátt.

    3. Vælkomin vársins vakri mai.
    Nú kvøðið vársins sprund
    og dansið við um heyg og heið
    og kvøldarkvirra lund.

    Meidansur

    Orð: Tummas Napoleon Djurhuus
    Lag: Johann Abraham Peter Schulz

    1. Ungmoy í mai so kvøður:
    Luftin blá er og føgur,
    sólskin um alla leið,
    baldursbráir og dáar,
    liljur fínar og smáar
    – nú, ið komin er alfagri mai.

    2. Komið, dansið og syngið,
    dansið við mær í ringi,
    stígið ein feginsdans,
    dansið við mær á vári,
    dansið við sól í hári
    – setið saman av maiblómum krans.

    3. Nú er stundin at finnast,
    nú er stundin at ynnast,
    nú er sólmildur mai;
    gævi sveinin eg finni,
    sum mær fylgja skal lívslanga leið.

    Lítil vármynd

    Orð: Jens Dam Jacobsen
    Lag: Knút Háberg

    1. Vaknaður vársins songur.
    Á hestbaki genta og drongur
    hvørva um lyngbrúnan hól.
    Feta á fjalli, eygleiðandi varðar,
    syngjandi sprund, meðan silvitnisskærar
    vágirnar kyssast av sól.

    2. Kúrandi vetrarljóð horvið.
    Konur og menn í torvi;
    nýkynt bál teimum hjá.
    Skóleys børn seg á vøllin tveita.
    Lombini skimast, mót løkinum leita.
    Grøsini leiftra í lág.

    3. Jótra í grønum dali
    kýrnar, í marglittum tali.
    Í lýkkutámi hvør tjørn.
    Ljómar í rúmdini spóssongur fríði.
    Blómurnar spelknar sýna sítt prýði.
    Í ánni vaðandi børn.

    4. Rokmiklir piltar í báti
    veittra til genturnar kátu
    á seiðabergi við strond.
    Nørast við eldhuga sólja og dái.
    Høgt er til loftið: Himinin blái.
    Jarmandi smálomb í nánd.

    5. Várvónir vakna í barmi.
    Skúta við fullum farmi
    siglir fjørðin við ferð.
    Velturnar lidnar og breitt er á bøin.
    Fríðkast í sólglæmu hagin og trøðin.
    Leið móti sumrinum ber.

    Tey, ið fylgjast frá vársins tíð

    Orð: Ókendur
    Lag: Hans Jacob Højgaard
    Týtt úr donskum: Jákup Dahl

    1. Tey, ið fylgjast frá vársins tíð
    og inntil grasið følnar,
    kenna skulu á hvørji stund,
    at kærleiki aldri kólnar,
    men líðirnar grønkast hvørt einasta ár.

    2. Tey, ið trúliga heyst og vár
    fast líta hvørt á annað,
    síggja skulu, at vermandi sól
    skal fannarkava burt bræða,
    og líðirnar grønkast hvørt einasta ár.

    3. Tey, ið halda, at sælari hjún
    á foldum livdu ei saman,
    kenna skulu hvønn dag, ið fer,
    at eftir er besta gmaan,
    tí líðirnar grønkast hvørt einasta ár.

    Farið um jól og trettanda er

    Orð: Nyholm Debess
    Lag: Óla Jákup Hansen

    1. Farið um jól og trettanda er,
    nú dagarnir fara at dragna.
    Tá vita vit, fram móti vári ber,
    tá vetraródnin má tagna.

    2. Og foldin hon svav sær langan blund,
    goymdi hon grøs, goymdi urtir.
    Nú rísa man sól – nú komin er stund,
    hon drepandi frost tiðnar burtur.

    3. Nú várvónin rembist – brátt man hon sær brá,
    undir snjóhvítu fonn mundi sova.
    Hon rassast, – hon ernast, í legu hon lá,
    og gleðist, nú opin er smoga.

    Tín rødd er eins og kvøldarlotið

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Peter Alberg

    1. Tín rødd er eins og kvøldarlotið,
    ið millum høgu tindar fer,
    títt bros er eins og summarsólin,
    ið sæla signing heimi ber.
    Tá kvøldfrið hugi mín nú kennir,
    um tú vilt heilan unna meg;
    og tá tú brosti, spruttu allar
    tær blómur, sál mín yndaði.

    2. Tín ást er eins og kelduvaðið,
    sum fjallafossin nøra man,
    sum áin, tá hon veg sær brýtur
    til havsins favn og mynnir hann.
    Tí tað, tú vilt, man vera eina
    at geva alla tína sál
    til mín, so megi mín kann nørast,
    vit bæði finna fram á mál.

    Tey standa og vagga og tráa

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag 1: Albert Møller
    Lag 2: Jóhannus á Rógvu Joensen

    1. Tey standa og vagga og tráa
    á akrinum stadnandi øks
    og deila hin bjartoygda dáa,
    ið upp millum teirra vóks.

    2. “Vit áttu at plágað og pínt teg
    og altíð at stungið tær skør,
    vit áttu at køvt teg og týnt teg,
    tú stendur á okkara jørð.

    3. Og alla tøðuna átst tú –
    og royndi at gera mein.
    Og altíð so prangandi stóðst tú
    – tú voldi, at vit eru sein”.

    4. Men dáin stendur í iva,
    og hann hevur ymsan lit:
    “Eg havi væl loyvi at liva
    her líka so væl sum tit”.

    5. Tá verða tey øks at tagna,
    tí tað segði dáin satt:
    hvønn vøkstur Gud hevur fagnað,
    og hvør eigur lívsins rætt.

    Hann glógvar eins og Surturs bjarti logi

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Tjaldursunga beyð hin lagna harða

    1. Hann glógvar eins og Surturs bjarti logi
    og litar hav, hin gylti morgunroði.
    Sum ljóð í silvurstreingjum
    er havsins bárubrot,
    sum suð av stórum veingjum
    kenst unga morgunlot.
    Yvir land fuglaflokkur flýgur,
    fram úr nátt fjallatindur stígur,
    boðar dag.

    2. Men dalur enn í dýrdarfriði svevur,
    og dimmið vald í bygd og býli hevur.
    Tað er so hátt til tindar,
    til havs er leiðin long,
    og sólargeislin blindar,
    og smáttan gerst ei trong.
    Durvar alt tí í tryggum dvala,
    einki lív, – eingir hanar gala.
    Dreymavald.

    3. Tað kvøður frítt um gull og gyltar salir
    og tónar vænt og fagurt gjøgnum dalir –
    tá klárna allar líðir,
    og blonk gerst hvør ein á;
    og morguntímin fríður
    fer fram um gil og lág,
    sveipar sól, sjálvt um minstu túgvu,
    fríðkar tún, skyggir inn at grúgvu,
    vekur menn.

    4. Men dagsins verk er torført fyri mongum
    og vont at halda fram í skorum trongum,
    tí drála mangir; – aðrir
    tó taka tól í hond
    og rudda rás og gøtu,
    nú dagur er í nánd,
    fylkja seg, standa fróir saman,
    síggja, bjørt lýsir morgunglæman,
    vilja verk.

    Vónloysi – Áræði

    Orð: Janus Djurhuus
    Lag: Peter Alberg

    1. Spældi strongur skamma stund
    syrgin skýmdarljóð,
    sál mín vaknar sum úr blund’,
    brúsar bundið blóð.
    Sterkari skal strongur strúkast,
    bitrari skal brandur brúkast.

    2. Dáðleyst ástartesk um kvøld
    bleikti bráða sál;
    følin kennast fljóð og køld,
    leiðst mær moyggja mál;
    stund er ei við sprund at spæla,
    tá ið Heimdals hanar gala.

    3. Vitleyst veitslutos á nátt,
    díksins dunnumál,
    beyð mær blídligt inn um gátt,
    smakka flógva skál –
    mætari man mjøður muna,
    tá ið vápn í Valhøll duna.

    4. Eg vil blankan brýna brand,
    – ravnar, randið bjarg! –
    birta herróp vítt um land,
    veiða villan varg,
    skulu svørð skjótt sangir syngja,
    stirdar sálir styrkja, yngja.

    Blomstrið

    Orð: Johann Wolfgang van Goethe
    Lag: Vísulag
    Týtt: Alexandur Kristiansen

    1. :,: Eg gekk í huga, sum dapur var, :,:
    :,: og mjørkin fjaldi :,:
    :,: mær fót og far – :,:

    2. :,: Og sum eg gekk, eg eitt blomstur sá :,:
    :,: sum stjørnuhimin :,:
    :,: sum kvinnubrá. :,:

    3. :,: Eg tók um leggin, tað at mær leit: :,:
    :,: “Tú veitst, eg doyði,
    um tú meg sleit.” :,:

    4. :,: Eg loysti blomstrið við rót og bar; :,:
    :,: har grør og angar :,:
    :,: tað fyri mær. :,: