Blomstrið

    Orð: Johann Wolfgang van Goethe
    Lag: Vísulag
    Týtt: Alexandur Kristiansen

    1. :,: Eg gekk í huga, sum dapur var, :,:
    :,: og mjørkin fjaldi :,:
    :,: mær fót og far – :,:

    2. :,: Og sum eg gekk, eg eitt blomstur sá :,:
    :,: sum stjørnuhimin :,:
    :,: sum kvinnubrá. :,:

    3. :,: Eg tók um leggin, tað at mær leit: :,:
    :,: “Tú veitst, eg doyði,
    um tú meg sleit.” :,:

    4. :,: Eg loysti blomstrið við rót og bar; :,:
    :,: har grør og angar :,:
    :,: tað fyri mær. :,:

    Eg byrðina beri við brosi

    Orð: Andreas Andreassen (umyrktur úr donskum eftir Jeppe Aakjær)
    Lag: Carl Nielsen

    1. Eg byrðina beri við brosi,
    við songi eg knógvi mítt ok.
    Eg errist upp fyri hvørt nosið,
    eg firrist ei storm og strok.

    2. Meg tyngir ei tunga byrðin,
    meg nívir ei sleip og slit,
    eg eri sum villini hirðin,
    ið fylgini beinir á bit.

    3. Fer mjørkafleyr eftir korni
    á gróðrarbúnari jørð,
    og sólin rísur á morgni
    ímillum tindar og skørð.

    4. Hoyr keldurnar ringla í giljum,
    hoyr hamranna dvørgamál,
    hoyr alt, sum tutlar í hyljum,
    hoyr gróður um vøll og vál.

    5. Tú sært gjøgnum fjallaskarðið
    í fjarleika blánandi skor.
    At mjørkaflókum eg stari,
    men finni ei loysunarorð.

    6. Hví lemur tú teg av øði,
    so leingi sum luftin er blá?
    Mítt hjarta titar av frøi,
    bert døggin nemur eitt strá.

    Brót so stillan, bylgjan blá

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Peter Alberg
    Viðmerking: Yrktur í 1908.

    1. Brót so stillan, bylgjan blá,
    syng mær allar tínar sangir,
    syng, so allir mínir streingir
    stilla seg og lýða á.
    Hjarta mítt er sjúkt av iva,
    og eg troyttist av at liva.
    Syng mær mína hugsótt frá!

    2. Kvøð nú, tjaldur, steini á,
    kvæði títt kann hugin frøa,
    eins og tú kann fáur kvøða.
    Stilla teg, mín sjúka trá,
    lýð á alt, og troyst tú finnur,
    pína enn tey ljósu minni,
    eydnu tína skiltu fá.

    3. Snípa, lát í tíni vrá.
    Sig mær, hví tær vónir bresta,
    sig mær, hví at alt tað besta
    legst so brátt á deyðastrá?
    Sig mær, hví at gleðin svinnur,
    hví tey skýggj, ein føgur finnur,
    dáttligt gerast tung og grá?

    4. Streyma stillan, reina á,
    kunnu tínar bylgjur tala?
    Sig mær, um tær kunnu svala,
    sig mær, veitst tú eingi ráð?
    Tú, sum frítt mót havi streymar,
    gev mær aftur ljósar dreymar.
    Lat meg droyma tær íhjá!

    5. Brosa blíðan, baldursbrá!
    Stillið tykkum, mínir streingir!
    Koma tímar, tungir, langir,
    ljóðið, ljóðið aftur tá!
    Syngið um hitt hulda landið,
    har, sum ei finst sálarvandi,
    har, sum eingi eru smá.

    Sangur teirra eftirløntu

    Orð: Kirstine Nielsen
    Lag: Hin tíðin, ið rann
    Týtt: Jákup Berg
    Upprunaheiti: Pensionistsang

    1. Ein várdag ein vónríkur unglingi ber
    sítt brá móti tølandi tindi,
    ið lýsir og lokkar og tykist so nær,
    og unglingin sterkur í sólskini lær,
    eymt kíndur av várligum vindi.

    2. Hann heldur, at lætt er at koma uppá,
    og fátt kann á leiðini forða;
    her fuglurin letur og loftleið er blá,
    og stjørnurnar lýsa, tá nátt fellur á,
    so funnvísur lætt er at spora.

    3. So byrjaði ferðin í treysti og trá
    upp lívsfjalla líðina brøttu;
    har smeðið og illgongt er, segðist frá,
    og ofta í ótta sær hugin brá,
    tá snávandi fót vandi hótti.

    4. Eitt blomstrandi teppi so vakurt at sjá
    var ofta ein lúrandi fári,
    tað fjaldi kanska rivu og gjá,
    ið hættislig var at sleppa ífrá
    í hesari líðini sváru.

    5. Og ofta í toku hon huldi tey, nátt –
    tey mál, ið torfunnin vóru.
    Í tíðarmeldri mangt smildraðist smátt,
    av unglingadreymum í huga er fátt –
    tær bliknaðu, hugsjónir stóru.

    6. Men merkti enn ferðin teg nógv ella lítt,
    so tekur nú lotið at svala;
    alt tykist mót kvøldi so fagurt og frítt,
    so friðarligt, stilt í dagsetri blítt,
    tá sólin hon byrjar at dala.

    Hagin og kirkjan

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Peter Alberg

    1. Tú undrast, at eg ei sat í kirkjuni og bíndi,
    meðan sólin í várgleði fjøllunum kíndi;
    kennir tú meg rætt, so veitst tú væl at eg
    má leita mær burtur hagar, himinin er høgur,
    hagar, lotið og fuglurin eitt várkvæði kvøður;
    tí er hagin nógv betri enn kirkjan fyri meg.

    2. Tú veitst væl, at Harrin, sum valdar øllum londum,
    býr ei í templum bygdum av menniskjahondum,
    hann nýtir ei, at menniskjan biður honum bøn.
    Tú finnur hann í lotunum, sum svalliga anda,
    tú finnur hann í blómunum, sum áarbakkan randa.
    Tí fari eg til fjals, tá ið mørkin gerst grøn.

    3. Væl eri eg ei vorðin, eins og menn eru flestir;
    væl veit eg, at eg ei eri góður eins og prestur,
    men trína vit bæði inn um himmalsins grind,
    so sigi eg við Gud uttan stúrandi iva,
    at vit bæði, vit hava elskað og livað,
    so veit eg væl, at Harrin kvittar okkara synd.

    Mín lítla sól

    Orð og lag: Trille Bodil Nielsen
    Týtt úr donskum: Hanus Kamban

    1. Millum bilarnar,
    sum strúka alt ov nær,
    við síni nýggju tasku gongur hon og lær.
    Mitt í meldrinum í býnum
    gongur sólin mín og skínur.
    Eg eigi mær eitt akker,
    eg eiti mær eitt tímaglas,
    eg eigi eina sól
    so bjarta.

    2. Leiðin heim tað er ein ferð um ríkir fjar.
    Ja, tú skuldi bara vitað alt, hon sær.
    Gravkýr glepsa eftir henni,
    teir selja fisk á Kongabrúnni.
    Eg eigi…

    3. Tá hon heilskapað úr býnum sloppin er,
    áðrenn av eg veit, hon gjøgnum túnið fer.
    Hon hevur longu mist tveir jakslar,
    hon sigur ongum, hvar hon hevur lagt teir.
    Eg eigi…

    4. Kom, mín lítla sól, og bræð burt móðursút.
    Kom, mítt bryggjubál, sum aldri kólnar út.
    Tú, sum ert kveikt í lívi mínum,
    ja, tað ber til í búki sínum
    at smíða sær eitt akker,
    at stoypa sær eitt tímaglas,
    at tendra eina sól
    so bjarta.

    Børn

    Orð: Bettina Wegner
    Lag: Jóhannus á Rógvu Joensen
    Leysliga týtt úr donskum: Hanus Kamban

    1. Hava smáar hendur,
    smáar fingrar við.
    Ikki mást tú sláa,
    fara so úr lið.

    2. Hava smáar føtur,
    smáar tær hará.
    Ikki mást tú traðka,
    fáa ei gingið tá.

    3. Hava lítil oyru
    varug og so neyv.
    Ikki mást tú goyggja,
    verða av tí deyv.

    4. Hava vakrar munnar,
    alt út tala teir.
    Ikki mást tú læsa,
    tala ikki meir.

    5. Hava eygu klár, sum
    síggja rangt og rætt.
    Ikki binda fyri,
    villast tá so lætt.

    6. Hava smáar sálir,
    opin hvør og frí.
    Ikki mást tú handska,
    spillast lætt av tí.

    7. Hava smáar geislar,
    eygað illa sær.
    Ikki mást tú boyggja,
    kunna støkka av.

    8. Klárar, rankar verur
    bygdu ein fagran heim.
    Tey, ið duga at krúpa,
    ov nógv er av teim.

    Ungmannasangur

    Orð: Hans Andrias Djurhuus
    Lag: Brátt lýsir í eystri

    1. Vit livdu í ótta, tí leingi var so,
    at ei funnu skjól vit í neyð,
    og okkara søga ber sárastu boð,
    at ofta var lívsvón sum deyð.
    Vit ræddust hvønn vanda, várt dirvi var veikt.
    Tó nú flýgur ørn yvir heyg.

    2. Og nú er tað so, at hin óttin, ið stjól
    várt dirvi á myrkastu nátt
    og setti seg tryggan í hásætisstól
    og voldi, vit fullu í fátt,
    hann verður at týnast og hvørva av breyt.
    Vit reka tann gest út um gátt.

    3. Tí fylkingin mennist, og merkið er frítt,
    og nú hoyrist treystari lag.
    Tað havgirda landið, ið mítt er og títt,
    skal liva sín fagrasta dag.
    Við ljóðandi lúðrum í ljómandi sól
    stevnir ungmannaliðið av stað.

    4. Tað angar av vári og grør um tín fót,
    tað lýsir av vilja og vón.
    Nú ríða vit reystliga risunum mót’,
    sum ráða teim londum í nón. –
    Nú tváast av andliti roykstovusót,
    og nú setast stórverk á stovn.

    5. Tað dunar í hamri, tað svarar í skor
    so manandi, eggjandi reyst:
    Mest ræður um framferð og minni um orð,
    nú ræður at tola ein brest.
    Tú ríði hvørt fjøtrandi stongsil í sor
    og saðli tín gæsandi hest.

    6. So haldi tú fram og so herji tú á,
    legg knørrin við knarrarborð,
    og víkur so onkur merkinum frá,
    hann sendi tú niður og norð.
    Eins væl bregda brand tín, og Sigmundur brá,
    tá Búa hond reyk fyri borð.

    7. Vit livdu í ótta, várt dirvi var veikt,
    tó nú flýgur ørn yvir heyg,
    og rodnað er andlit, ið áður var bleikt
    av máttloysiskulda og neyð.
    Ein javndøgursstormur fer fram yvir lond,
    og sól rísur glógvandi reyð. –

    8. Við sameindum huga so haldum vær leið
    í gleði av gyltari sól.
    Og sigli nú fram yvir høvini skeið,
    og prýði vár hásætisstól.
    Og skrivi tú søguna, unglingafjøld,
    til tess var tað, landið teg ól.

    Brátt lýsir í eystri, nú dimmið er av

    Orð: Ulrich Peter Overby
    Lag: Chr. J. Rasmussen
    Týtt: C. Holm-Isaksen

    1. Brátt lýsir í eystri, nú dimmið er av,
    upp brøður, til dagsverk og dyst
    at verja várt einasta fátæka krav,
    tann rætt vit ei enn hava mist.
    Tí tungt er sum trælur at tiggja sítt breyð.
    Til arbeiðis! Lív ella deyð!

    2. Tí oku, sum okkum á herðar varð lagt,
    vit knógvaðu undir av neyð.
    Men eru vit fjøldin, so veri tað sagt:
    vit krevja várt dagliga breyð!
    Vit sameintir ganga í lyst og í neyð
    til arbeiðis! Lív ella deyð!

    3. Á grúgvu er útkalt; várt fátæka skúr
    av gráti og klandri er fult,
    várar ítróttir stongdar sum fuglur í búr,
    várt navn er í vanvirði dult.
    Oss leivist bert hatrið, hin eldglóðin reyð.
    Til arbeiðis! Lív ella deyð!

    4. Tann sveitti, sum rennur av strevi og stríð,
    væl nørir um ríkmannabjølg,
    og prestarnir lýsa tí komandi tíð
    til heljar, til devil og dólg.
    Teir køva tó ikki tað rópið, sum beyð:
    Til arbeiðis! Lív ella deyð!

    5. Í stríðnum, sum nú dunar víða um lond,
    so mangur var boygdur í knæ,
    tí fylkist og takið hvør annan í hond
    í trúgv til tann komandi dag!
    Vit tjald okkum reisa til verju í neyð.
    Til arbeiðis! Lív ella deyð!

    Bjargafuglurin kvøður

    Orð: Mikkjal á Ryggi
    Lag 1: Vísulag (Brúðarvísan)
    Lag 2: Eg gekk mær ein dagin á bøin út

    1. Vit flakkaðu víða um Ermarsund,
    um Fraklandshavið hitt flógva,
    har brandar sólin um háveturs stund,
    men fuglur ei tørvar seg krógva,
    í mildum fleyri vit flúgva um nes,
    meðan sildatorvurnar smúgva um fles,
    og byrsa ei at okkum gellir.

    2. Ja, lættliga vinna vit føðina tá;
    men hvørt sum mót vári líður,
    so veksur í barmi hin bylgjandi trá.
    “Mót norði! mót norði!” hon býður.
    Vit leiðast við sild og við sólarbrand
    og leingjast til okkara ættarland,
    til Føroya skútar og røkur.

    3. Við bjartastu vónum vit strúka av stað
    í lofti so væl sum á bylgju,
    vit stremba norður bæði nátt og dag,
    so funnvís, fleiri í fylgi.
    Vit róptu, tá vit fingu bergini sjá,
    tey miklu, ið rísa úr havinum há:
    “O, Føroyar, Føroyar, tit prúðu!”

    4. Lat aðrar gíggja tey lýggju lond
    og berligu bergini niðra,
    várt elskaða heim, vár Føroya strond,
    vit hátt yvir alt teg virða.
    Her vappaðu vit tey fyrstu stig,
    ehr væntaðu vit at liva í frið,
    men – byrsan, byrsan hon gellir.

    5. Ja, fagurt er landið við vík og vág,
    við brøttum bergi og vøllum,
    og reystligt er dreingjanna lið at sjá,
    ið stevna frá Føroya fjøllum;
    men okkum er fjøldin vorðin so gramm,
    og býttlingar erpa sær av síni skamm,
    tá byrsan, byrsan hon gellir.

    6. Enn reiðrast vit tó á tí gomlu rók
    í torvu, í urð og í eyga.
    Vit kenna hvønn skort, vit finna hvønn krók
    og fagna teir til vár deyða.
    Her aldist upp okkara ættarlið,
    vit royna at ala eitt komandi við,
    men – byrsan, byrsan hon gellir.