Føroyar og Føroyamál

    Orð: Christian Bærentsen
    Lag: Ja, vi elsker dette landet

    1. Fram úr Norðurhavi stendur
    kempa sterk og grá,
    eystur eyganum hon vendir,
    eystur man hon sjá.
    Kenna tit tann risa gráa?
    Gomul er hans ætt,
    alt hvat Føroyar mundu náa –
    gott og ilt – hann hevur sætt.

    2. Sá hann tá í fornum tíðum
    snekkjur sigla inn,
    mannaðar við monnum fríum,
    fríum í sinn og skinn.
    Norðmenn gista Føroya landið,
    flýggja harraboð –
    enn tað var tó mikil vandi
    hesar menn at temja so.

    3. Livdu teir so har í gaman
    bæði í frið’ og stríð’;
    fríir vóru teir til saman
    enn í langa tíð.
    Yvir oynnum tá tað skýmir,
    myrkrið kemur brátt,
    sól av landi burtur rýmir –
    tung og long var henda nátt.

    4. Leingi mugu frímenn træla
    fyri frem’dar menn –
    móðurmál teir tó enn tala,
    norðljós lýsir enn;
    goymt tað er í fólkamunni –
    glitrar gjøgnum nátt;
    ikki var tað yvirvunnið,
    lá enn myrkrið tungt og hátt.

    5. Aftur sól úr havi stígur
    á sín kongavogn,
    aftur føroyingur varð fríur,
    tók við síni ogn.
    Enn er bundin føroyings tunga,
    eigur enn ei sítt;
    livi málið gamla, unga!
    lat tað verða sterkt og frítt.

    Føroyska málið

    Orð: Fríðrikur Petersen
    Lag: F. Pacius
    Viðmerking: Yrktur til føstugangsveitslu í Keypmannahavn 1878

    1. Hvat kann røra hjartastreingir?
    Hvat kann reystar gera dreingir?
    :/: Tað er móðurmál. :/:
    Hvat kann teg í sorgum troysta?
    Hvat kann tendra gleðineista?
    :/: Tað er móðurmál. :/:

    2. Hoyrið brim um strendur brúsa!
    Hoyrið storm í fjøllum súsa!
    :/: Tað er Føroya mál. :/:
    Hoyrið foss á klettum spæla!
    Hoyrið dvørg í homrum tala!
    :/: Tað er Føroya mál. :/:

    3. Hoyrið jarma lambið káta!
    Hoyrið fugl í haga láta!
    :/: Tað er Føroya mál. :/:
    Hoyrið fyri veiðu góða
    takkarsong frá bátum ljóða!
    :/: Tað er Føroya mál. :/:

    4. Hoyrið dans í stovu ganga!
    Hoyr um kappar kvæðið langa!
    :/: Tað er Føroya mál. :/:
    Hoyr við grúgvu mannin gamla
    børn um fornar søgur samla!
    :/: Tað er Føroya mál. :/:

    5. Tú mást bæði úti og heima
    dýrt sum reyðargullið gloyma
    :/: væl títt móðurmál. :/:
    Djúpt í tínum egna barmi,
    :/: ljóði Føroya mál. :/:

    Eg oyggjar veit, sum hava fjøll og grøna líð

    Orð: Fríðrikur Petersen
    Lag: Hans Jacob Højgaard

    Eg oyggjar veit, sum hava fjøll og grøna líð,
    og taktar eru tær við mjøll um vetrartíð;
    og áir renna vakrar har og fossa nógv;
    tær vilja allar skunda sær í bláan sjógv.
    Gud signi mítt føðiland Føroyar.

    Og tá ið veðrið tað er gott um summardag,
    og havið er so silvurblátt um sólarlag,
    so spegilklárt og deyðastilt og himmalreint –
    tað er ein sjón, eg veit, tú vilt væl gloyma seint.

    Men tá ið stormur spælir lag um fjallatind,
    og bylgjurnar tær rúka av stað sum skjótasta hind,
    og brimið stórar klettar ber langt upp á møl –
    tá bát at temja gaman er við stýrisvøl’.

    Mítt føðiland tað fátækt er, eg veit tað væl –
    ei gullsand áin við sær ber um fjaladal;
    men meðan líðin elur seyð og havið fisk,
    so fæst við Guds hjálp dagligt breyð á føroyings disk.

    Mítt føðiland tað er ei stórt sum onnur lond,
    men so væl hevur Gud tað gjørt við síni hond,
    at alla tíð tað til sín dregur hjarta mítt;
    tí rúm tað best í Føroyum hevur at sláa frítt.

    Mítt føðiland! Tað ynski mær í hjarta er,
    at lukkan góð má fylgja tær á tíni ferð,
    so leingi sólin roðar í fjøll um morguntíð,
    og skuggi fer um grønan vøll og bratta líð.
    Gud signi mítt føðiland Føroyar.