Hulduríma

    Annika Hoydal
    Orð: Steingrímur Weihe
    Lag: Annika Hoydal

    1. Burtur á heiði sat huldan og spann,
    meðan hon ynskti sær mann.

    Niðurlag: Trumm trumm trumm
    trumm trumm trumm
    trumm trumm tra la lei
    trumm trumm trumm tra la lei

    2. Oman í bygdina stunandi rann
    huldan at finna sær mann.

    3. Bóndan á bríkini huldan brátt fann:
    “Teg skal eg taka til mann!”

    4. Svaraði bóndin: “Nei, so mín sann,
    ikki eg festa teg kann.”

    5. Kvendið í øðini njelti: “Kom ann!”
    syfti og jarðlegði hann.

    6. Huldan á bóndanum lættliga vann,
    trettandu festi hon hann.

    Sektus og sekterius

    Orð: Steingrímur Weihe
    Lag: Charles H. Gabriel
    Viðmerking: Yrktur til studentakabarettina á ólavsøku í 1959.

    1. Var á Føroya landi einaferð so statt,
    alt sum prestur segði, tað var vist og satt.
    Kingo, Brockman báðar allir litu á.
    Ja, so einfalt var tað tá.

    Niðurlag: Sektus og sekterius, sektus og sekterius
    prædikantar nógvir og mormonmenlar
    allir rópa vinur kom.

    2. Jú teir gomlu hjálptu seg við prest og degn
    bønhús ella kirkja vóru stavnatekn;
    nú hvør maður sjálvur prestur vera vil,
    prestur dugur einki til.

    3. Sigst at onkur farin er at hugsa um,
    hvussu vorðið var við okkar forfedrum.
    Sukku teir í heljardýpi ella ja ?
    vunnu teir upp himnastað.

    4. Vóni eg at einaferð vit biskup fá,
    hann man megna fyri okkum greiða má:
    Er tað so barasta hvør sektarist,
    í himni eigur innivist.

    Í Kána eitt kvøldið

    Orð: Steingrímur Weihe
    Lag: Gamalt sjómanslag (Sea Shanty Blow the man down)

    Í Kána eitt kvøldið við veitslunnar borð
    – Hey, skál, drekkið í botn –
    sat hugtungur mangur, og fá vóru orð.
    – Lat okkum tøma glasið í botn.

    Tí mjøður var uppi, og als einki vín,
    – Hey, skál, drekkið í botn –
    burt gamalur raggar um eystaru sýn.
    – Lat okkum tøma glasið í botn.

    Tá mælti Várharra, tað er ikki gott,
    – Hey, skál, drekkið í botn –
    at menn ganga turrir í Kána á nátt.
    – Lat okkum tøma glasið í botn.

    So gjørdi hann vatnið til perlandi vín
    – Hey, skál, drekkið í botn –
    og bar hinum gamla um eystaru sýn.
    – Lat okkum tøma glasið í botn.

    Hann mælti tey orðini mergjað og reyst:
    – Hey, skál, drekkið í botn –
    góð kvinnan er manni, tó vínið er best.
    – Lat okkum tøma glasið í botn.

    Tá frøddist hin gamli, hann kom fram um sýn,
    – Hey, skál, drekkið í botn –
    fór kvøðandi heim eftir vegnum um vín.
    – Lat okkum tøma glasið í botn.

    Hann leskaði seggir, ja leskar teir enn
    – Hey, skál, drekkið í botn –
    vælsignaði, drekkið nú kvinnur og menn.
    – Lat okkum tøma glasið í botn.